แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง พิมพายน์ขยับตัวตื่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง ความรู้สึกแรกที่จู่โจมคือความระบมที่แล่นพล่านไปทั่วช่วงล่างและแผ่นหลัง ร่องรอยแดงเข้มพาดผ่านผิวเนื้อนวลจนแทบไม่มีที่ว่าง ย้ำเตือนถึงบทเรียนรักที่ยาวนานจนเกือบถึงรุ่งสาง
เธอกวาดมือไปข้างกายพบเพียงความเย็นชืดของที่นอน ร่างสูงที่เคยกอดเธอไว้ทั้งคืนหายไปแล้ว พิมพายน์พยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ก่อนจะแว่วได้ยินเสียงทุ้มต่ำดังมาจากห้องโถงด้านนอก ประตูห้องนอนที่ปิดไม่สนิททำให้เสียงนั้นเล็ดลอดเข้ามาพอให้จับใจความได้
“อืม เตรียมคนของเราให้พร้อม” น้ำเสียงของไมลส์ในตอนนี้เย็นชาจนน่าขนลุก “ส่งพวกมันเข้าไปซ่อนตัวในคฤหาสน์เงียบ ๆ อย่าให้คนของมันไหวตัวทัน”
พิมพายน์ชะงักกึก ลมหายใจสะดุด หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินชื่อบุคคลที่สาม
“เรื่องโกดังของเจ้าสัวธนากร...” ไมลส์เว้นจังหวะไปค
