ตอนที่ 26
รางวัลของเด็กดี
บรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากสวนสนุกเงียบสนิทจนน่าอึดอัด แต่ไม่ใช่ความเงียบแบบกดดัน มันคือความเงียบของเด็กยักษ์ที่กำลังนั่งหน้าบึ้งขัดใจ ไมลส์สะบัดหน้ามองถนนสลับกับเหลือบมองพิมพายน์ที่นั่งกอดตุ๊กตากระต่ายตัวเล็ก (คีบได้จากสวนสนุก) อย่างมีความสุขเป็นระยะ เขาพ่นลมหายใจยาว ๆ ออกมาตั้งใจให้เธอรู้ว่าเขากำลังไม่พอใจอย่างหนัก
“ฉันบอกแล้วไงว่านั่นมันแค่มาสคอต นายจะบ้าหึงกระทั่งตุ๊กตาไปถึงไหน” พิมพายน์เอ่ยทำลายความเงียบพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“ตุ๊กตาแต่มันมีคนข้างในไงครับ!” ไมลส์โพล่งขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงสะบัดสะบิ้งใส่เหมือนเด็กโดนขัดใจ
“ผมกำลังหงุดหงิดอยู่นะ วันนี้มีแต่ผู้ชายมองพี่ ไม่คิดจะปลอบใจผัวหน่อยหรอ”
พิมพายน์ชะงักไปกับคำพูดที่หลุดออกมาอย่างหน้าไม่อาย
“นายมันบ้า...”
“ไปส่งที่คอนโดฯ นะ พรุ่งนี้ฉันมีเรียน แถมยังมีงานในแท็บเล็ตที่ต้องรีบทำส่
