คำขอนั้นทำเอาพิมพายน์หน้าร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังส่งสายตาออดอ้อนเหมือนลูกหมาหิวนม สลับกับมองเป้ากางเกงสแล็กที่นูนตุงเป็นลำฟาดงวงงาออกมาจนแทบจะปริแตก
“มะ ไม่เอา ไมลส์ มันน่าอายจะตาย...” เธอปฏิเสธเสียงอุบอิบ หน้าแดงก่ำ
“นะครับคนดี... พี่ดูสิ มันปวดจนจะระเบิดอยู่แล้ว” ไมลส์คว้ามือบางมาวางทาบลงบนความแข็งขึงผ่านเนื้อผ้า บังคับให้เธอลูบคลึงความร้อนผ่าวที่เต้นตุบ ๆ สู้มือ
“ถ้าพี่ไม่ช่วยรีดออก... ผมต้องขาดใจตายคาอกพี่แน่ ๆ”
ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอพร้อมเสียงกระซิบแหบพร่าที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ “แค่แป๊บเดียว... สัญญาว่าถ้าพี่ทำให้ ผมจะเป็นเด็กดี เชื่อฟังพี่ทุกอย่าง”
พิมพายน์เม้มปากแน่น สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับลูกอ้อนและแรงปรารถนาลึก ๆ ของตัวเอง หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพยักหน้าจำนน
ก็ได้... แต่ห้ามมองนะ ห้ามจ้องด้วย ฉันอาย...”
“ครับผม... ไม่มองครับ (จะพย
