พี่สาวครับ รับผิดชอบผมด้วย

ตอนที่ 1 : คนแปลกหน้า

เสียงบีทหนักหน่วงของเพลง EDM ดังกระหึ่มจนผนังบาร์สั่นสะเทือน แสงไฟเลเซอร์หลากสีสาดส่องตัดกับความมืดสลัว กลิ่นบุหรี่จางผสมกลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลไปทั่วร้าน บรรยากาศแห่งความสนุกสนานรายล้อมรอบตัว แต่มันกลับยิ่งตอกย้ำความโดดเดี่ยวของใครบางคนให้ชัดเจนขึ้น

'พิมพายน์' หญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสเกาะอกสีครีม นั่งฟุบหน้าอยู่ตรงมุมที่มืดและเงียบที่สุดของเคาน์เตอร์บาร์ ไหล่บางสั่นเทาด้วยแรงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้สุดชีวิต แก้วเครื่องดื่มตรงหน้าว่างเปล่าไปหลายแก้วแล้ว แต่ความเจ็บปวดในใจกลับไม่จางหายไปเลย

"พายน์ เรามีคนอื่น... ขอโทษนะ แต่เราไม่ได้รักพายน์แล้ว"

ประโยคบอกเลิกที่ตรงไปตรงมาแต่โหดร้ายของ 'ภีม' แฟนหนุ่มที่คบกันมาเจ็ดปี ยังคงดังก้องในหัวซ้ำไปซ้ำมา คำสารภาพง่ายๆ ว่า "มีคนใหม่" ทำลายโลกทั้งใบของเธอจนพังทลาย

"ทำไมล่ะภีม พายน์ทำอะไรผิด" "พายน์ไม่ผิดหรอก พายน์ดี... ดีเกินไปจนน่าเบื่อ"

วันนั้นภีมมองหน้าเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่กรีดลึกลงไปในศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง "พายน์เรียบร้อย พายน์อยู่ในกรอบ พายน์แสนดีจนมันจืดชืดไปหมด…"

เพียงเพราะเธอเป็น 'เด็กดี' ที่เชื่อฟัง พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ไม่จุกจิกกวนใจ ผลตอบแทนที่ได้กลับกลายเป็นความน่าเบื่อหน่าย ภีมทิ้งเธอไปหาผู้หญิงคนอื่นเพียงเพราะเธอจืดชืดเกินไป

"ฮึก... จืดชืดงั้นเหรอ" พิมพายน์แค่นยิ้มสมเพชตัวเอง น้ำตาหยดลงในแก้วเหล้า เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร และด้วยความที่ถูกปลูกฝังมาให้เป็นคนมีเหตุผล เธอจึงทำได้แค่ปล่อยเขาไปโดยไม่กล้าแม้แต่จะกรีดร้องด่าทอ

ร่างบางค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้สตูลด้วยความยากลำบาก ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปหลายแก้วเริ่มส่งผลให้โลกหมุนติ้ว ขาเรียวสวยก้าวโซเซไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เสียหลัก

ปึก! "ว้าย!"

พิมพายน์อุทานเสียงหลงเมื่อร่างของเธอเซถลาไปชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมาอย่างจัง แก้วเครื่องดื่มในมือที่ยังเหลืออยู่ก้นแก้วสาดกระจายใส่เสื้อเชิ้ตราคาแพงของอีกฝ่ายจนเปียกชุ่ม

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" หญิงสาวรีบยกมือไหว้ขอโทษอย่างลนลาน กลิ่นฉุนกึกของบุหรี่ราคาถูกผสมน้ำหอมกลิ่นรุนแรงปะทะเข้าจมูกจนแทบสำลัก เธอพยายามจะถอยหลังหนีเพื่อตั้งหลัก แต่ทว่า...

หมับ!

แทนที่จะผลักไส มือหนาที่เต็มไปด้วยขนกลับคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเปลือยเปล่าของเธออย่างแรง แล้วกระชากร่างเล็กเข้าไปแนบชิดจนอกอิ่มเบียดกับพุงพลุ้ย

"จะรีบไปไหนล่ะจ๊ะหนู" เสียงแหบพร่านั้นกระซิบชิดใบหู ฟังดูเยือกเย็นและหยาบโลน ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้พิมพายน์ขนลุกซู่ด้วยความขยะแขยง

"ปล่อยนะ ฉันขอโทษแล้วไง คุณต้องการค่าซักเสื้อเท่าไหร่ก็บอกมา" เธอพยายามขืนตัวออก แต่แรงบีบที่ต้นแขนกลับแน่นขึ้นจนเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

ชายวัยกลางคนร่างท้วมตรงหน้าแสยะยิ้มจนเห็นฟันเหลืองอ๋อย สายตาของมันไม่ได้มองที่คราบเหล้าบนเสื้อเลยสักนิด แต่มันกำลังไล่มองสำรวจเนินอกขาวผ่องที่โผล่พ้นเกาะอกสีครีมอย่างจาบจ้วง ราวกับหมาป่าที่กำลังตีราคาเนื้อสด

"จุ๊ๆ อย่าเพิ่งคุยเรื่องเงินสิ" มันหัวเราะในลำคอ มืออีกข้างที่ว่างเริ่มเลื้อยลงต่ำไปที่เอวคอด แล้วบีบขยำสะโพกมนอย่างถือวิสาสะ "เสื้อตัวนี้แพงกว่าค่าเทอมหนูทั้งปีอีกมั้ง แต่พี่ใจดี... ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็ไป 'เคลียร์' กับพี่เงียบๆ หลังร้านดีกว่าไหม"

"ไม่! ปล่อยนะ!" พิมพายน์กรีดร้อง แต่เสียงเพลงที่ดังกระหึ่มกลบเสียงของเธอจนมิด

"อย่าเล่นตัวน่า มาคนเดียวไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวพี่จะสอนให้รู้ว่า ความตื่นเต้น มันเป็นยังไง" มันไม่อนุญาตให้เธอปฏิเสธ แรงมหาศาลฉุดกระชากร่างเล็กให้เดินตามไปยังมุมมืดด้านหลังร้าน พิมพายน์พยายามจิกเล็บลงบนท่อนแขนมัน พยายามขัดขืนสุดชีวิต แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่หดหายเพราะความเมาทำให้เธอแทบไม่ต่างอะไรกับลูกไก่ในกำมือ

ความหวาดกลัวแล่นพล่านจับขั้วหัวใจ น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลพรากอาบแก้ม ใครก็ได้... ใครก็ได้ช่วยที!

"มานี่ นังตัวดี!" มันคำรามเมื่อเธอพยายามบิดข้อมือหนี

ผลัวะ!!

ยังไม่ทันที่มันจะได้ลากเธอไปไกลกว่านั้น หมัดหนักๆ ของใครบางคนก็พุ่งกระแทกเข้าที่ใบหน้าของเสี่ยอ้วนเข้าอย่างจังจนมันเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น

"โอ๊ย!" ชายร่างท้วมร้องโอดโอย ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาพร้อมกับเลือดที่กบปาก มันเงยหน้ามองผู้มาใหม่อย่างอาฆาต แต่เมื่อเห็นแววตาเย็นยะเยือกภายใต้กรอบแว่นของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนบังร่างหญิงสาวไว้ มันก็ชะงักไป

แววตาคู่นั้น... มันไม่ใช่แววตาของคนทั่วไป แต่มันน่ากลัวจนสันหลังวาบ เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องเหยื่อของตัวเอง "ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!" มันสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบเดินหนีหายไปในฝูงชนเมื่อเห็นท่าไม่ดี

เมื่อภัยคุกคามจากไป เขาหันกลับมาหาพิมพายน์ สายตาคมกวาดมองสภาพเปียกปอนของเธอ เสื้อผ้าที่แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วน และท่อนแขนที่เธอใช้กอดอกปิดบังความโป๊เปลือย เขารีบถอดแจ็กเก็ตตัวนอกคลุมไหล่ให้เธอทันที

"เจ็บตรงไหนไหมครับ" "ข-ขอบคุณค่ะ" พิมพายน์เสียงสั่น กระชับเสื้อตัวใหญ่ไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ จากเสื้อช่วยกลบกลิ่นเหล้าและกลิ่นตัวน่ารังเกียจของชายคนเมื่อครู่ได้ชะงัด

"คุณพักที่ไหนครับ เดี๋ยวผมเรียกรถให้" "คอนโด แถว ม. K ค่ะ"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำท่าทางครุ่นคิด "ไกลนะครับ... สภาพนี้คุณขึ้นแท็กซี่อันตรายแน่ เสื้อข้างในคุณ..." เขาเว้นจังหวะให้เธอก้มมองตัวเองที่โป๊จนแทบเห็นทุกอย่าง "แถมไอ้ลุงนั่นอาจจะดักรออยู่หน้าร้านก็ได้ พวกนี้มันกัดไม่ปล่อยหรอกครับ"

คำขู่ที่ดูหวังดีทำให้พิมพายน์หน้าซีดเผือด ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจอีกครั้ง "คอนโดผมอยู่ตึกข้างๆ นี่เอง ขึ้นไปล้างตัว เป่าเสื้อให้แห้งก่อนไหมครับ ปลอดภัยกว่าออกไปทั้งแบบนี้แน่"

พิมพายน์ลังเล มองออกไปนอกร้านที่มืดสลัวสลับกับก้มมองสภาพตัวเองที่ดูไม่ได้ เสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เขาให้มาแม้จะช่วยบังได้บ้าง แต่ความเปียกชื้นและความเหนียวเหนอะหนะของคราบเหล้าก็ทำให้เธอรู้สึกแย่เต็มทน

"แต่ว่า... ฉันไม่รู้จักคุณ" เธอแย้งเสียงเบาตามสัญชาตญาณระวังภัย แม้ดวงตาจะปรือปรอยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

ชายหนุ่มยิ้มบาง ขยับแว่นตาเล็กน้อยให้เข้าที่ ก่อนจะยื่นมือมาตรงหน้าเธอด้วยท่าทีสุภาพ "ผมชื่อ 'ไมล์ส' ครับ"

เขาแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ดูสุภาพและไร้พิษภัย จนทำให้พิมพายน์รู้สึกวูบวาบแปลกๆ ในอก เขาย่อตัวลงมาจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ

"ผมเห็นคุณนั่งร้องไห้มาตั้งนานแล้ว... แค่เห็นแล้วก็ทนดูผู้หญิงตัวคนเดียวโดนรังแกไม่ได้น่ะ"

พิมพายน์มองหน้าเขา สลับกับบรรยากาศรอบตัว... ในเวลานี้ เธอเหมือนคนจมน้ำ และผู้ชายคนนี้คือขอนไม้ท่อนเดียวที่ลอยผ่านมาให้เกาะ ท่ามกลางฝูงฉลามที่จ้องจะเล่นงาน เธอไม่มีทางเลือกอื่น... "แค่... แค่ล้างตัวนะ" เธอต่อรองเสียงเบาหวิว

"ครับ สัญญาเลย" ชายหนุ่มประคองร่างปวกเปียกของเธอให้ลุกขึ้น โอบเอวเธอไว้แนบชิดเพื่อพยุงเดินฝ่าฝูงชนออกไปทางหลังร้าน

แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ความพะอืดพะอมที่สะสมมาตลอดคืนบวกกับความเครียดเมื่อครู่ก็ตีตื้นขึ้นมาถึงกลางอก "อุ๊บ..." พิมพายน์รีบเอามือปิดปาก ผลักอกเขาออกห่างแล้วพุ่งตัวไปที่พุ่มไม้ข้างทางเดินมืดสลัว

"อ้วก! แค่กๆ ... อือออ" ของเหลวรสขมปร่าพุ่งทะลักออกมาจากลำคอ เธอโก่งคออาเจียนจนตัวโยน น้ำหูน้ำตาไหลพรากด้วยความทรมาน ความสวยงามที่พยายามรักษาไว้พังทลายลงต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้า

แต่แทนที่เขาจะรังเกียจ สัมผัสอุ่นวาบกลับทาบทับลงบนแผ่นหลังบาง "หายใจลึกๆ ครับ... เอาออกมาให้หมด" ไมล์สลูบหลังให้เธออย่างไม่นึกรังเกียจ มืออีกข้างยื่นกระดาษทิชชูส่งให้

พิมพายน์รับมาเช็ดปากด้วยมือที่สั่นเทา ความรู้สึกผิดและความอับอายถาโถมเข้ามาจนเธอไม่กล้าสบตาเขา "ข-ขอโทษค่ะ... สกปรกหมดเลย" "ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องคิดมาก"

เสียงทุ้มเอ่ยปลอบโยน เขาประคองเธอให้ยืนขึ้นอีกครั้ง สายตาที่มองมามีแต่ความห่วงใย... นั่นยิ่งทำให้กำแพงในใจของพิมพายน์พังทลายลงอย่างราบคาบ

พิมพายน์ซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขาอย่างหมดแรง ปล่อยให้คนแปลกหน้าพาเดินไปตามทางเดินมืดสลัว สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกเธอว่า... อย่างน้อยคืนนี้ เธอก็ไม่ได้โชคร้ายไปซะทุกเรื่อง

โดยไม่รู้เลยว่า... ทันทีที่ลับตาคน รอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้าของไมล์สก็เลือนหายไป เหลือเพียงแววตาของผู้ล่าที่มองเหยื่อในอ้อมแขนด้วยความพึงพอใจ และรอยยิ้มมุมปากที่น่าขนลุก