พี่สาวครับ รับผิดชอบผมด้วย

ตอนที่ 6 จูบฉันที

“รีบเข้ามาเร็ว! เปียกหมดแล้วเนี่ย!” พิมพายน์ไขกุญแจห้องด้วยมือที่สั่นเทาจากความหนาว ก่อนจะผลักประตูเข้าไปแล้วรีบดึงแขนไมล์สตามเข้ามา หยดน้ำฝนไหลเจิ่งนองเต็มพื้นไม้ปาร์เกต์

“ขอบคุณครับ” ไมล์สพูดเสียงสั่น (จากการแสดง) ยืนกอดอกตัวสั่นงันงกเหมือนลูกหมาตกน้ำ

พิมพายน์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันไปมองนาฬิกา... สี่ทุ่มกว่าแล้ว“นายไปอาบน้ำก่อนไป... ฉันไม่มีชุดผู้ชาย นุ่งผ้าเช็ดตัวไปก่อนแล้วกัน” เธอยื่นผ้าขนหนูผืนใหญ่ให้เขา ก่อนจะไล่เขาเข้าห้องน้ำไป ส่วนตัวเองก็แยกไปจัดการตัวเองอีกห้อง

...

ยี่สิบนาทีต่อมา ไมล์สเดินออกมาในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว (ตามแผนอ่อยเหยื่อ) เขาทำท่าเก้ๆ กังๆ เดินไปที่หน้าต่างระเบียง แง้มผ้าม่านดูเล็กน้อย “ฝน...” เขาพึมพำเบาๆ ให้เธอได้ยิน “ฝนยังไม่หยุดเลยครับพี่พายน์... แถมตกหนักกว่าเดิมอีก”

พิมพายน์ที่นั่งเช็ดผมอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองตาม ภาพเบื้องนอกกระจกมืดสนิท มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวและสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ถนนด้านล่างเริ่มมีน้ำท่วมขังจนมองไม่เห็นฟุตบาทแล้ว ข้อตกลงที่คุยกันไว้หน้าตึกว่า ‘ฝนหยุดแล้วค่อยไป’ ดูท่าจะเป็นโมฆะ

“ถ้าผมออกไปตอนนี้ รถน่าจะดับกลางทางแน่” ไมล์สพูดเสียงอ่อย หันมามองเธอด้วยสายตารู้สึกผิด “แต่ผมสัญญากับพี่ไว้แล้ว... เดี๋ยวผมลองลุยฝนออกไปดูเผื่อ...”

“ไม่ต้องเลย!” พิมพายน์รีบสวนขึ้นทันควัน ขมวดคิ้วมุ่น “ขืนออกไปตอนนี้ไม่ใช่แค่รถดับหรอก คนเนี่ยแหละจะตายเอา มองไม่เห็นทางขนาดนั้น... ช่างมันเถอะ” เธอถอนหายใจ ยอมแพ้ให้กับสถานการณ์สุดวิสัย “ไหนๆ ฝนมันก็ไม่หยุด คืนนี้นายนอนนี่ไปก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่”

ไมล์สแอบกระตุกยิ้มมุมปากเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นซาบซึ้ง “ขอบคุณครับพี่พายน์... พี่ใจดีกับผมตลอดเลย”

...

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ไฟในห้องปิดลงเหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียง และแสงไฟจากตึกข้างนอกที่ส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ไมล์สนอนตะแคงอยู่บนฟูกที่ปูไว้บนพื้น หันหน้าเข้าหาโซฟา แกล้งทำเป็นหลับสนิท... แต่หูยังคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้อง

เสียงกุกกักดังขึ้นจากมุมห้องครัวเล็กๆ ตามด้วยเสียงเปิดกระป๋องป๊อก!

ไมล์สลืมตาขึ้นในความมืด เขาลุกขึ้นนั่งเงียบๆ มองไปทางระเบียงเห็นเงาร่างบางนั่งชันเข่าพิงประตูกระจก ในมือมีกระป๋องเบียร์ และไหล่บางนั่น... กำลังสั่นไหว

พิมพายน์กำลังร้องไห้... ร้องไห้เงียบๆ แข่งกับเสียงฝน ความเจ็บปวดจากการถูกทิ้ง ความรู้สึกไร้ค่าที่ภีมมอบให้ มันย้อนกลับมาทำร้ายเธอในยามวิกาลที่เงียบสงัดแบบนี้

"ร้องไห้ให้ตาย เขาก็ไม่กลับมาหรอกครับ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นฝ่าความมืด พิมพายน์สะดุ้งโหยง รีบปาดน้ำตาทิ้งอย่างลวกๆ หันขวับไปมอง ไมล์สเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่มองออกไปที่สายฝนนอกระเบียง

"โทษที... ฉันทำนายตื่นเหรอ? นายนอนเถอะ ไม่ต้องสนใจฉัน" เธอตอบเสียงเครือ พยายามปรับเสียงให้ปกติที่สุด ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบ

"พี่ดื่มบ่อยเหรอครับ?" ไมล์สถามพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอ โดยเว้นระยะห่างพอสมควรให้เธอไม่อึดอัด

"ไม่หรอก... แค่ช่วงนี้แหละ" พิมพายน์แค่นยิ้มสมเพชตัวเอง "มันนอนไม่หลับน่ะ พยายามข่มตาแล้วแต่ภาพเก่าๆ มันวนเวียนอยู่ในหัว"

ความเงียบปกคลุมทั้งคู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมหายใจ พิมพายน์หันมามองหน้าเด็กหนุ่มข้างกาย ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มทำให้ความยับยั้งชั่งใจลดลง เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น

"ถามจริงนะไมล์ส... ที่นายเข้าหาฉัน นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่?" เธอถามตรงๆ ไม่อ้อมค้อม "เด็กหน้าตาดี ขับบิ๊กไบค์อย่างนาย มีผู้หญิงให้เลือกตั้งเยอะแยะ ทำไมต้องมาวนเวียนอยู่กับผู้หญิงที่เพิ่งโดนทิ้งอย่างฉัน?"

ไมล์สสบตาเธอนิ่ง แววตาที่เคยมองดูขี้เล่นแปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่ลึกซึ้ง "ถ้าบอกว่าผมรักพี่ล่ะ..."

พิมพายน์นิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งน้ำตา"อย่ามาตลกหน่อยเลย... ขนาดแฟนที่คบมาเจ็ดปี เขายังไม่รักฉันเลย แล้วนายเป็นใคร... เพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง ถึงมาบอกว่ารักฉัน"คำพูดของเธอตัดพ้อและเจ็บปวด เธอไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว

"ผมพูดจริงนะครับ" ไมล์สยืนยันเสียงหนักแน่น ขยับตัวเข้าไปใกล้เธออีกนิด "แต่ถ้าพี่ยังไม่เชื่อ... งั้นให้ผมพิสูจน์แบบอื่นไหม?"

"พิสูจน์?" พิมพายน์เลิกคิ้ว สายตาเริ่มฉ่ำปรือจากฤทธิ์เบียร์

"ให้ผมเป็น 'ที่ระบาย' ให้พี่ไหมล่ะครับ?" ไมล์สกระซิบข้อเสนอที่ฟังดูถ่อมตัวแต่เย้ายวน "คืนนี้พี่เหงา พี่เศร้า... ผมยอมเป็นทาสให้พี่ใช้ระบายอารมณ์ ผมอาจจะไม่ได้เก่งเท่าไหร่ แต่ผมสัญญาว่าผมจะตามใจพี่ทุกอย่าง... จะทำให้พี่ลืมไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนั้นไปเลย"

พิมพายน์มองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ หัวใจเต้นผิดจังหวะ ทั้งจากคำพูดบ้าบิ่นนั่นและใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่คืบ เธอหยิบเบียร์ขึ้นดื่มจนหมดกระป๋องสุดท้าย ความมึนเมาเริ่มเข้าครอบงำสติ

"นายว่าฉันสวยมั้ย?" เธอถามคำถามโง่ๆ ที่ผู้หญิงขาดความมั่นใจมักจะถาม

ไมล์สยกมือขึ้นเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเธอออกเบาๆ "สวยครับ... พี่สวยมาก สวยที่สุดสำหรับผม"

"เหรอ..." พิมพายน์ยิ้มเศร้าๆ ดวงตาเหม่อลอย "ถ้างั้น... นายว่าฉันเป็นคนยังไง? ในสายตานาย ฉันคงเป็นแค่ป้าแก่ๆ ที่น่าเบื่อเหมือนที่ภีมบอกใช่ไหม?"

ไมล์สส่ายหน้าช้าๆ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "พี่เป็นคนเข้มแข็งครับ... พี่ชอบทำตัวเหมือนเก่ง เหมือนไม่แคร์โลก แต่จริงๆ แล้วพี่เปราะบางมาก" เขาเริ่มร่ายยาวราวกับอ่านใจเธอได้ (เพราะเขาเฝ้ามองมาตลอด) "พี่ชอบดื่มกาแฟไม่ใส่น้ำตาลเพราะอยากตื่นตัวตลอดเวลา แต่จริงๆ พี่เกลียดรสขม... พี่ชอบเสียสละให้คนอื่นก่อนเสมอ จนลืมความสุขของตัวเอง... เวลาพี่เสียใจ พี่ไม่ชอบร้องไห้ให้ใครเห็น พี่จะแอบมานั่งร้องไห้คนเดียวในมุมมืดๆ แบบนี้..."

"และที่สำคัญ... พี่ต้องการความรักมาก แต่พี่แค่กลัวที่จะเปิดใจรับมัน"

พิมพายน์อึ้งไปเลย... ริมฝีปากบางเผยอค้าง สิ่งที่เขาพูดมา มันคือตัวตนลึกๆ ของเธอที่แม้แต่ภีมที่คบกันมาเจ็ดปียังไม่เคยสังเกตเห็น หรือไม่เคยพูดถึงเลยด้วยซ้ำ

"นะ... นายรู้ได้ยังไง?" เสียงเธอสั่นเครือ "เหมือนนาย... รู้จักฉันมาทั้งชีวิต"

ไมล์สไม่ตอบ แต่ขยับตัวเข้ามาประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายกันและกัน "ใช้ผมได้นะ..." เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้ม "พี่จะใช้ร่างกายผมยังไงก็ได้... จะทุบ จะตี หรือจะกอดผมแน่นๆ ก็ได้ ผมยอมเป็นของเล่นให้พี่คืนนี้"

มือหนาจับมือเล็กของพิมพายน์มาวางทาบลงบนแผงอกเปลือยเปล่าของเขา ให้เธอสัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง

"ไม่กลัวฉันทิ้งนายหรือไง?" พิมพายน์ถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติเฮือกสุดท้าย "ฉันอาจจะแค่หลอกฟันนายแล้วทิ้งก็ได้นะ"

"ผมยอม..." ไมล์สตอบทันที รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นจางๆ "หรือถ้าพี่ทิ้งผมจริงๆ ... อย่างน้อยคืนนี้ผมก็ได้เป็นของพี่แล้ว"

ความอ่อนแอที่สั่งสมมาพังทลายลงตรงหน้า พิมพายน์ที่โดดเดี่ยวและโหยหาใครสักคนมาเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหาย ไม่สามารถต้านทานเสน่ห์และความเข้าใจที่เขามอบให้ได้อีกต่อไป

"ไมล์ส..." เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ก่อนจะเป็นฝ่ายโน้มคอเขาลงมา "จูบฉันที..."

วินาทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน มันไม่ใช่ความรักที่หวานซึ้ง แต่มันคือการปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจ พิมพายน์จูบเขาอย่างโหยหาและรุนแรงราวกับจะระบายความเจ็บปวดทั้งหมดผ่านรสจูบนี้ ไมล์สตอบสนองอย่างรู้งาน เขาโอบรัดร่างบางไว้แน่น เปลี่ยนสถานะจากทาสผู้ซื่อสัตย์เป็น เจ้าของ โดยที่เธอไม่รู้ตัว

คืนนี้... เขาจะทำให้เธอขาดเขาไม่ได้อีกเลย