ตอนที่ 10 รักพี่มาก ๆ เลย 🔞
796 Words
เสียงเครื่องยนต์บิ๊กไบค์คำรามกึกก้อง ตัดผ่านความเงียบของซอกตึกที่พิมพายน์เดินข้ามมาหา ทันทีที่เห็นสภาพของหญิงสาวที่เปียกปอนและตัวสั่นเทา แววตาของไมล์สก็วูบไหวไปด้วยความโกรธระคนสงสาร (และสะใจที่แผนการขั้นต่อไปกำลังจะเริ่ม)
เขาถอดแจ็กเก็ตหนังคลุมไหล่ให้เธอ สวมหมวกกันน็อกให้อย่างเบามือ “กอดเอวผมแน่น ๆ นะครับ... ผมจะพาพี่ไปจากนรกตรงนี้เอง”
พิมพายน์ซุกหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของเขา ปล่อยให้เขานำพาเธอหนีไปจากความจริงที่เจ็บปวด
...
ไมล์สขับรถฝ่าสายฝนที่เริ่มซาลง มุ่งหน้าสู่ถนนเลียบชายฝั่งชานเมือง เขาพาเธอมาหยุดที่ วิลล่าส่วนตัว ดีไซน์โมเดิร์นที่ตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน เงียบสงบจนได้ยินเสียงคลื่น
“ที่นี่ ที่ไหน?” พิมพายน์ถามเสียงเครือ “บ้านพักตากอากาศของพ่อผมเองครับ”
“ไหนนายบอกว่าโดนไล่ออกจากบ้าน ยึดกุญแจหมดแล้ว?”
ไมล์สยิ้มมุมปาก ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “ก็ใช่ครับ... แต่ผมแอบขโมยกุญแจสำรองหลังนี้ออกมาด้วยก่อนจะหนีมา” เขาโกหกหน้าตาย (จริงๆ คือบ้านของเขาเอง)
“เข้าไปเถอะครับ ลมแรงเดี๋ยวไม่สบาย”
...
เมื่อมาถึงระเบียงกว้างที่ยื่นออกไปรับลมทะเล พิมพายน์ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้หวาย เหม่อมองออกไปในความมืด ความเงียบทำให้เสียงของภีมและปลายฝนดังก้องในหัว “ทำไม ฮึก... ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้” เธอกอดตัวเองแน่น ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ
ไมล์สเดินเข้ามาซ้อนหลัง วางมือหนาลงบนไหล่บางแล้วบีบเบาๆ ก้มลงกระซิบชิดใบหู “เพราะพวกมันโง่ครับ... พวกมันทิ้งของล้ำค่าที่สุดไป” “แต่ไม่เป็นไร... เพราะผมอยู่ตรงนี้แล้ว”
“ฉันเจ็บ ไมล์ส... ฉันเจ็บตรงนี้” พิมพายน์ทุบลงที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเองซ้ำๆ “ช่วยฉันที... ช่วยให้ฉันลืมมันที”
ไมล์สรวบมือเธอไว้ “งั้นให้ผมช่วยนะ... ผมจะทำให้พี่ลืมความเจ็บตรงนี้ แล้วไปรู้สึกที่ 'ตรงอื่น' แทน”
ไมล์สไม่รอช้า เขาฉุดข้อมือบางให้ลุกขึ้น ดันร่างของพิมพายน์ไปจนติดราวระเบียงกระจกใส “อ๊ะ!” มือหนาเริ่มปลดเปลื้องพันธนาการบนตัวเธออย่างรวดเร็ว บราลูกไม้ถูกปลดออก เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวจากการสะอื้น
“ลืมพวกมันไปซะ... แล้วคิดแค่เรื่องของผมก็พอ” ไมล์สกระซิบคำสั่งที่แสนหวาน เขาถลกกระโปรงเธอขึ้น เกี่ยวแพนตี้ออกให้พ้นทาง แล้วควักแก่นกายขนาดมหึมาที่แข็งขึงออกมา จ่อที่ปากทางฉ่ำน้ำ
สวบ!! “กรี๊ดดดด! จุก!” พิมพายน์หวีดร้องเสียงหลง ร่างกายเกร็งสะท้านเมื่อท่อนเนื้อร้อนจัดแทรกผ่านความคับแคบเข้ามาจนสุด ความจุกเสียดปนเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนลืมความเศร้าไปชั่วขณะ
“อื้มมม... แน่นชิบ...” ไมล์สครางต่ำ เขาเริ่มขยับสะโพก ตอกอัดกลับเข้าไปเน้นๆ ย้ำๆ เพื่อสลักชื่อตัวเองลงในร่างกายเธอ ปึก! ปึก! ปึก!
“ผมชอบพี่พายน์นะครับ...” ไมล์สเอ่ยบอกรักในจังหวะที่โถมกายเข้าใส่ไม่ยั้ง หน้าอกกว้างแนบชิดแผ่นหลังของเธอ
“รักพี่มาก ๆ เลย... อ่า ข้างในพี่มันร้อนไปหมด”
พิมพายน์แอ่นอกรับสัมผัส ความเจ็บปวดในใจถูกแทนที่ด้วยราคะที่เขาป้อนให้อย่างบ้าคลั่ง สมองที่เคยคิดเรื่องภีม ตอนนี้ขาวโพลนไปหมด มีแต่ชื่อของไมล์สที่ดังก้อง
“อ๊ะ อ๊า ไมล์ส... แรงอีก มันลึก ฮือออ”
“จากนี้ไป พี่เป็นของผมคนเดียวนะครับ” เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู เขาโน้มตัวลงกัดไหล่เธอจนเป็นรอยแดงเพื่อตีตราจอง “พร้อมกันนะครับ... แตกใส่ข้างในพี่... ให้พี่ท้องลูกของผมเลยดีมั้ย?”
คำพูดหยาบโลนกระตุ้นอารมณ์ถึงขีดสุด ไมล์สกระชับกอดเธอแน่นจนแทบจมอก เร่งความเร็วเฮือกสุดท้าย กระแทกสวนท่อนเอ็นเข้าไปลึกที่สุด
“อ๊าาาาาาา!” ร่างบางกระตุกเกร็ง ไมล์สคำรามลั่น ปลดปล่อยธารลาวาร้อนระอุพุ่งฉีดเข้าสู่มดลูกเธอทุกหยาดหยด อัดฉีดเข้าไปจนล้นทะลักออกมาตามเรียวขา เพื่อเติมเต็มความว่างเปล่าในใจเธอให้เต็มเปี่ยมไปด้วยตัวตนของเขา...
ทั้งสองร่างยืนกอดกันนิ่งงัน ท่ามกลางเสียงหอบหายใจและเสียงคลื่น ไมล์สซบหน้าลงกับไหล่ของเธอ สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้าย
“เห็นมั้ยครับ... โลกของพี่ที่มีแค่ผม มันมีความสุขที่สุดแล้ว”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD