ตอนที่ 12 ผมเต็มใจเป็นของพี่นะ
879 Words
แสงแดดยามสายของอีกวันส่องเข้ามา พิมพายน์ตื่นขึ้นด้วยความระบมไปทั้งตัว "ตื่นแล้วเหรอครับพี่" ไมล์สเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพเปลือยท่อนบน หยดน้ำเกาะพราวตามมัดกล้าม ในมือถือถาดข้าวต้มหอมฉุย
พิมพายน์รีบเบือนหน้าหนีด้วยความเขิน แต่สายตาก็ดันไปสะดุดกับ รอยสักสีดำเข้ม ขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นขอบกางเกงวอร์มขึ้นมาตรงชายโครงด้านซ้าย ลามขึ้นไปจนเกือบถึงกลางแผ่นหลัง มันเป็นรูป "ปีศาจที่มีปีกสีดำทมึน กำลังก้มลงโอบอุ้มดอกไม้ดอกเล็กๆ ไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน"
"นั่นรอย..." เธอกำลังจะเพ่งมองให้ชัด เพราะสังเกตเห็นว่าผิวหนังตรงบริเวณปีกของปีศาจนั้นดูนูนและขรุขระผิดปกติ... เหมือนมีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ใต้ลวดลายนั้น
แต่ก่อนที่เธอจะได้ถามอะไร หรือมองเห็นร่องรอยความเจ็บปวดในอดีตชัดๆ ไมล์สก็ไหวตัวทัน เขารีบ เบี่ยงตัวหลบ ให้แผ่นหลังพ้นจากสายตาเธออย่างรวดเร็ว แล้วเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อซ่อนรอยแผลนั้นไว้ ราวกับไม่อยากให้เธอเห็นความอัปลักษณ์ที่เขาพยายามกลบเกลื่อน
"อ๋อ... รอยสักน่ะครับ" เขาหันมาส่งยิ้มกว้างกลบเกลื่อน แต่แววตามีความประหม่าวูบหนึ่ง "สวยมั้ยครับ? ผมเพิ่งไปสักมาไม่นานนี้เอง"
"สวย... แต่มันดูเศร้าจัง" พิมพายน์พึมพำ
"ความหมายคืออะไรเหรอ?"
"ความลับครับ..." เขาขยิบตา แต่ในใจกลับตอบว่า 'ปีศาจที่เจอสิ่งที่ตัวเองรัก และจะขังมันไว้ในอ้อมกอดตลอดไปครับ'
"ไว้พี่รักผมเมื่อไหร่ ผมจะบอกนะ"
ไมล์สรีบเปลี่ยนเรื่องมาดูแลเธอ ป้อนข้าว เช็ดปาก เอาใจใส่ทุกอย่างจนพิมพายน์เริ่มใจอ่อนกับความดีของเขา
"นายชอบฉันเหรอ?"
"ครับ ผมชอบพี่พายน์ ชอบมากๆ ด้วย" "แต่ฉันไม่อยากมีแฟน... ตอนนี้ฉันยังไม่อยากรักใครทั้งนั้น"
"ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้" ไมล์สตอบกลับทันที รอยยิ้มของเขาดูจริงใจและไร้ความกดดัน "ต่อให้พี่จะไม่ใช่ของผม... แต่ผมเต็มใจเป็นของพี่นะ โอเคมั้ย?"
พิมพายน์ถอนหายใจ ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของเด็กคนนี้ เธอจึงเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน "แล้วก็วันหลังห้ามทำแบบนั้นกับฉันอีกนะ!" "ทำอะไรครับ?" ไมล์สทำหน้าใสซื่อ "ก็... ก็แบบนั้นแหละ!" พิมพายน์หน้าแดง "แบบที่นายจูบฉันกลางหาด แบบที่กอดแน่นๆ ..."
"อ๋อ... ถ้าหมายถึงเรื่องที่ผมทำให้พี่มีความสุขจนร้องเสียงหลงล่ะก็... อันนี้ผมคงรับปากไม่ได้นะครับ" "ไมล์ส!" "ก็พี่น่ารักนี่นา" เขาหัวเราะร่าหลบฝ่ามือที่ฟาดลงมาอย่างอารมณ์ดี
...
เมื่อทานเสร็จ พิมพายน์ก็นึกขึ้นได้ "เอ้อ เดี๋ยวไมล์ส... โทรศัพท์ฉันล่ะ?" "ฉันจำได้ว่าใส่ไว้ในกระเป๋าสะพาย นายเห็นมั้ย?"
ไมล์สนิ่งไปเสี้ยววินาที แววตานิ่งสนิทลงชั่ววูบ ก่อนจะกลับมาสดใสอย่างแนบเนียน "ไม่เห็นนะครับ... สงสัยจะหล่นตอนที่พี่ซ้อนท้ายผมมาเมื่อคืน หรือไม่พี่ก็ลืมวางทิ้งไว้ที่มหาลัยแน่เลย"
"หา! จริงเหรอ... ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ เงินจะซื้อใหม่ตอนนี้ก็ยังไม่มี..." พิมพายน์ฟุบหน้าลงกับฝ่ามือด้วยความเครียด
ตุบ เสียงวัตถุบางอย่างวางลงบนโต๊ะข้างเตียง สมาร์ตโฟนเครื่องหรูสีดำด้าน (รุ่นเดียวกับที่ไมล์สใช้เป๊ะ) วางอยู่ตรงหน้า
"เอาของผมไปใช้ก่อนสิครับ" "หือ? ของนาย? ไม่ได้หรอก นายต้องใช้นะ" "ใช้เถอะครับ... นี่เครื่องสำรองของผมเอง ปกติผมเอาไว้เล่นเกมอย่างเดียว ไม่ได้ใช้โทรหาใครหรอกครับ" เขาทำหน้าเศร้าเรียกคะแนน "ก็ผมไม่มีเพื่อน... ไม่มีใครให้โทรหาอยู่แล้ว มีเครื่องเดียวก็พอครับ"
พิมพายน์มองเด็กหนุ่มขี้เหงาตรงหน้าด้วยความสงสาร สุดท้ายก็ยอมรับโทรศัพท์ไว้ "ก็ได้... ฉันขอยืมมาใช้ก่อนนะ เดี๋ยวเก็บเงินซื้อใหม่ได้แล้วจะรีบคืน"
"ไม่ต้องรีบคืนหรอกครับ... ใช้ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ ผมยกให้"
ไมล์สยิ้มร่าเริง ถือถาดเดินออกจากห้องไป ทันทีที่พ้นบานประตู รอยยิ้มแสนดีก็เลือนหายไป เหลือเพียงใบหน้าเรียบตึง เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องจริงของตัวเองขึ้นมา กดส่งข้อความหาลูกน้อง
Miles: เรื่องที่ให้ไปจัดการ เรียบร้อยมั้ย?
Unknow: เรียบร้อยครับนาย รูปหลุดของสองคนนั้นถูกปล่อยลงเพจกอสซิปมหาลัยทุกเพจแล้วครับ ตอนนี้กระแสแรงมาก คนด่ากันยับ
Miles: ดี ปั่นกระแสต่อไป อย่าให้มันได้ผุดได้เกิด
ไมล์สแสยะยิ้มมุมปาก มองโทรศัพท์เครื่องใหม่ในมือพิมพายน์ที่เขาแอบฝัง แอปติดตามตัว ไว้เรียบร้อยแล้ว
"ขอโทษนะครับพี่พายน์... แต่โลกข้างนอกมันวุ่นวายเกินไปสำหรับพี่" "อยู่ในสายตาผมตลอดเวลา... ปลอดภัยที่สุดแล้ว"
- Writer
