เสียงประตูห้องนอนถูกเตะปิดลงด้วยปลายเท้าของไมล์ส เขาอุ้มร่างบางที่อ่อนปวกเปียกของพิมพายน์มาวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวล
“อื้อ ฉันเวียนหัว” พิมพายน์ครางเสียงอู้อี้ ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดพรายตามไรผม
ไมล์สยิ้มมุมปาก เอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบา ๆ ราวกับปลอบประโลม
“นอนพักนะครับ เดี๋ยวผมไปหาน้ำเย็น ๆ มาเช็ดตัวให้ จะได้หายร้อน”
เขาผละตัวออก หันหลังเดินตรงไปที่ประตูห้องแล้วหยุดยืนพิงกรอบประตูเงียบ ๆ กอดอกมองมาที่เตียงด้วยแววตาของผู้ล่าที่กำลังรอชมผลงานของงานตัวเองที่กำลังเกิดขึ้นไม่กี่นาทีต่อจากนี้
ทันทีที่ไมล์สผละออกไป พิมพายน์ที่นอนอยู่บนเตียงเพียงลำพังก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ
ความร้อนวูบวาบที่เคยก่อตัวอยู่แค่ช่วงท้องน้อย บัดนี้มันระเบิดพล่านไปทั่วกายราวกับไฟลามทุ่ง เลือดลมสูบฉีดรุนแรงจนผิวขาวเนียนกลายเป็นสีชมพูจัด ลมหายใจเริ่มหอบถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ
“อื้อ... ทำไมร้อนแบบ
