รถสปอร์ตคันหรูจอดเทียบหน้าคอนโดมิเนียมของพิมพายน์ บรรยากาศภายในรถเงียบกริบจนน่าอึดอัด พิมพายน์ปลดเข็มขัดนิรภัยออกด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอไม่หันไปมองคนขับแม้แต่นิดเดียว
“พี่พายน์ครับ...” ไมลส์เอ่ยเสียงอ่อย พยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนเธอ
“ไม่ต้องมาจับ!” พิมพายน์สะบัดแขนหนี
“ฉันโกรธนายอยู่ นายมันนิสัยไม่ดี พูดไม่รู้เรื่อง”
เธอไม่ใช่นางเอกที่โกรธแล้วหายง่าย ๆ เพราะสิ่งที่เขาทำในห้องพยาบาลมันล้ำเส้นความกังวลของเธอไปมาก ทั้งที่เธอไว้ใจให้เขาเป็นคนบอกจังหวะ แต่เขากลับฉวยโอกาสนั้นฝังเชื้อไว้ในตัวเธอซ้ำ ๆ
“ผมขอโทษ...”
“เก็บคำขอโทษของนายไปเลย กลับไปได้แล้ว ฉันจะขึ้นห้อง” พิมพายน์ตัดบทอย่างเย็นชา เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันที ทิ้งให้
ไมลส์มองตามแผ่นหลังบางที่เดินหายเข้าไปในล็อบบีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา
ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่กว้างขวางทว่าอ้างว้าง โทรศัพท์มือถือสั่นเตือน หน้าจอโชว์รายชื่อที่ทำให้
