พรึ่บ!
ในจังหวะที่พิมพายน์กำลังจะแตะขอบสวรรค์ ร่างกายเกร็งกระตุกเตรียมปลดปล่อยความสุขสม ไมลส์กลับทำในสิ่งที่โหดร้ายที่สุด เขาถอนท่อนเอ็นใหญ่ออกรวดเดียวจนเกิดเสียงดังน่าอาย
ป๊อก!
“อ๊ะ! ไมลส์ เอาออกทำไม ฮึก จะเสร็จแล้ว”
พิมพายน์หวีดร้องอย่างขัดใจ ความว่างเปล่าที่เข้ามาแทนที่ความคับแน่นกะทันหันทำให้เธอรู้สึกทรมานแสนสาหัส ฤทธิ์ยาในกายยังคงตีรวนสร้างความร้อนรุ่มจนเธออยู่ไม่สุข
“จุ๊ ๆ ยังให้เสร็จไม่ได้ครับ เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันก่อน”
ไมลส์ดันร่างบางให้นอนราบลงกับเตียง ก่อนจะคว้าเนกไทเส้นยาวที่วางพาดอยู่ตรงหัวเตียงมาถือไว้ เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของพิมพายน์รวบขึ้นเหนือศีรษะ แล้วมัดตรึงไว้กับหัวเตียงอย่างแน่นหนา
“เวลาพี่ร้องไห้ แล้วสวยยิ่งกว่าเดิมอีก”
เขายืนกอดอกมองดูผลงานของตัวเอง พิมพายน์ในสภาพเปลือยเปล่า ถูกมัดมือขึงพืด ขาเรียวบิดไปมาด้วยความเสียวซ่านที่
คั่งค้าง
“ไมลส์ ปล่อย มันทรม
