แสงแดดจ้าของช่วงสายส่องกระทบเปลือกตา พิมพายน์รู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งร่าง ความทรงจำเมื่อคืน
ไหลบ่าย้อนกลับมาราวกับเขื่อนแตก ทั้งรสสัมผัส กลิ่นกาย และเสียงครางกระเส่าที่ดังก้องไปทั่วห้อง
แต่สิ่งที่ชัดเจนที่สุดคือความรู้สึกเฉอะแฉะบริเวณหว่างขา... ของเหลวอุ่นหนืดที่ไหลย้อนออกมาคือหลักฐานมัดตัวว่าไมลส์ไม่ได้ป้องกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว แถมยังจงใจปลดปล่อยเข้ามาข้างในทุกหยาดหยดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‘ท้องลูกของผมนะครับ พี่พายน์...’
ประโยคนั้นดังก้องในหัวจนเธอขนลุกซู่ ความกลัวแล่นพล่านขึ้นมาจากปลายเท้า
“โรคจิต...”
พิมพายน์พึมพำเสียงสั่น เธอรีบถดตัวหนีไปชิดหัวเตียง กอดตัวเองแน่นด้วยความหวาดระแวง
แกรก ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับร่างสูงของไมลส์ที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าสดใส ในมือถือแก้วนมอุ่น
“ตื่นแล้วเหรอครับ? ผมเตรียมนม...”
“อย่าเข้ามานะ!” พิมพายน์ตวาดลั่น หยิบหมอนปาใส่เขาเต็มแรง
