บรรยากาศภายในห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจวันนี้ดูอึมครึมและเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบที่ดังกว่าปกติ พิมพายน์นั่งจดเลกเชอร์อยู่ที่โต๊ะประจำของเธอโดยพยายามไม่สนใจสายตาของเพื่อนร่วมคลาสที่ลอบมองมาเป็นระยะ แต่ดูเหมือนหัวข้อสนทนาหลักในวันนี้จะไม่ใช่เธอ... แต่เป็นอดีตเพื่อนรักต่างหาก
“แกเห็นโพสต์ในเพจกอสซิปมหา’ลัยหรือยัง? แฉยับเลยว่ะ”
“เห็นแล้ว! ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าปลายฝนจะทำแบบนั้น แอบกินแฟนเพื่อนมาเป็นปี หลักฐานแชตหลุดมาเต็มเลย”
“มิน่าล่ะ พิมพายน์ถึงเลิกกับไอ้ภีม... สงสารพิมพายน์ว่ะ มีเพื่อนแบบนี้”
พิมพายน์เหลือบตามองไปที่มุมห้องปลายฝนนั่งก้มหน้าอยู่
คนเดียว เพื่อนกลุ่มเดิมที่เคยนั่งด้วยต่างพากันขยับโต๊ะหนีเหมือนรังเกียจ ไม่มีใครคุยด้วยแม้แต่คนเดียว เธอได้แต่กดโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พยายามทำตัวเหมือนไม่สนใจเสียงด่าทอรอบข้าง พิมพายน์มองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่
