ไมลส์ยืนกอดอกพิงประตูห้องพยาบาลที่ถูกลงกลอนแน่นหนา มองแผ่นหลังบางที่กำลังง่วนกับการรื้อค้นตู้ยาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปาก แววตาเจ้าเล่ห์หายวับไปทันทีเมื่อพิมพายน์หันกลับมา เหลือไว้เพียงสีหน้าเจ็บปวดและท่าทางอ่อนแรง
“มาแล้ว ๆ ...” พิมพายน์เดินเร็ว ๆ กลับมาหาพร้อมกล่องปฐมพยาบาล “นั่งดี ๆ สิ ยืนทำไม เดี๋ยวก็หน้ามืดหรอก”
ไมลส์ยอมนั่งลงบนเตียงคนไข้แต่โดยดี ปล่อยให้พิมพายน์จัดการทำแผลที่มุมปากให้ กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ลอยคละคลุ้ง แต่สำหรับไมลส์แล้ว... กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวคุณพยาบาลจำเป็นคนนี้ชัดเจนกว่ามาก
“ซี้ดดด...” เขาแกล้งสูดปากเบา ๆ เมื่อสำลีแตะโดนแผลที่มุมปาก ทำตัวสั่นนิด ๆ เหมือนเจ็บมาก “เจ็บเหรอ? ทนหน่อยนะ” พิมพายน์ชะงัก รีบเป่าลมเบา ๆ ใส่แผลให้เพื่อบรรเทาความแสบ “ฟู่ววว... ดีขึ้นไหม?”
ไมลส์มองใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้แค่คืบ นัยน์ตาสั่นไหวด้วยความน้อยใจ (ที่เสแสร้ง) “ทำไมถึงไม่สู้ล่ะไมลส์...
