ใครคนนั้นของผมเอง

ตอนที่ 4 นอนไม่หลับ

วันต่อมา...

เมื่อคืนผมนอนไม่หลับเลยทุกคน ผมเป็นอะไรไม่รู้นอนยังไงก็ไม่หลับ ข่มตาก็แล้ว ฟังเพลงกล่อมก็แล้ว ไม่หลับเลยอะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร วันนี้เลยมานั่งทำงานตั้งแต่เช้า

“กาแฟครับคุณเตชิน” พี่แหวงเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟแล้วพูดขึ้น

“ขอบคุณมากครับ เอ้อพี่แหวงครับถ้ามีคนมาบอกว่าเธอชื่อใบหม่อน พี่ช่วยพามาหาผมที่ห้องทำงานทีนะครับแต่ไม่ต้องบอกว่าจะมาหาถ้าเธอถามอะไรก็อย่าพึ่งตอบบอกไปว่าเดี๋ยวก็รู้แค่นี้ก็พอนะครับ” ผมพูด

“ครับ แล้วเธอเป็นใครเหรอครับ” พี่แหวงพูด

“เธอคือลูกค้าที่มาเข้ามาเมื่อวานครับ ผมบอกไว้ก่อนเผื่อเธอจะมาหาพี่น่ะ” ผมพูด

“มาหาผมเหรอครับ มาทำไม” พี่แหวงพูด

“ไม่ต้องรู้หรอกครับ ทำตามที่ผมบอกก็พอ แล้วก็เอาเอกสารที่ณชลเสนอมาให้ผมด่วนๆด้วยครับ ผมว่าเราต้องรีบแล้วช้ามากไม่ดี” ผมพูด

“เอ่ออ ครับๆ” พี่แหวงพูดแล้วออกจากห้องไป

(Baimhom Talk)

ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลย ตื่นเต้นที่จะได้ไปดูงานของรีสอร์ทมากๆจนมันนอนไม่หลับ ฉันอยู่ที่รีสอร์ทเตชินแล้วนะ มาถึงตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ก่อนจะมาถึงที่นี่ได้ก็มีเรื่องนิดหน่อย

พี่แทนดูจีพีเอสผิดเราเลยหลงทางไปติดในสวนยางนู้น ดีที่พนักงานของรีสอร์ทไปรับมา นึกว่าจะพลาดในการมาเที่ยวครั้งนี้ซะแล้วแท้ๆ พี่พนักงานคนที่ขับรถให้ฉันเมื่อวานใจดีมากทุกคน เขาบอกฉันอีกด้วยว่าเขาจะบอกให้พนักงานที่รู้จักพาฉันดูงานในรีสอร์ท จะว่าไปหน้าเขาคุ้นมากๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนแต่ก็คิดไม่ออกแล้วก็ยังลืมถามชื่อเขาอีกด้วยฉันนี่นาขี้ลืมจริงๆ

ตอนนี้เช้าแล้วถึงเวลาที่ฉันรอคอยสักที ฉันนอนไม่หลับแถมยังตื่นเช้ามาแต่งตัวเพื่อรอไปขอพบคนที่ชื่อแหวงคนที่จะพาฉันไปดูงานในรีสอร์ท

“นั่งยิ้มอะไร แล้วนั่นอิ่มแล้วเหรอกินไปแค่ไส้กรอกอันเดียวเองนะ” พี่ใบเตยพูดทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์ทันที

“อิ่มแล้วค่ะ แต่กินนี่อีกอันก็ได้” ฉันพูด ก็มันตื่นเต้นนอนไม่หลับแถมยังไม่ค่อยหิวอีกงะ แต่ต้องกินรองท้องเดี๋ยวไม่มีแรงเดินดูงาน

“วันนี้เราทำอะไรดี กิจกรรมในรีสอร์ทมีให้เลือกทำเยอะมากเลย” พี่ใบเตยพูด

“เราไปดำนำกันดีมั้ยครับวันนี้” พี่แทนไทพูด

“ไม่เอาค่ะ ดำน้ำค่อยไปวันพรุ่งนี้เอาดีกว่าวันนี้เดินชมเกาะก่อนดีกว่าน้า” พี่ใบเตยพูด

“พ่อก็ว่าแบบนั้นนะ วันนี้พักชิวๆไปก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยไปล่องเรือแล้วก็ดำน้ำดูปะการังเนาะ” พ่อพูด

“ตามใจเลยค่ะท่านมหาเศรษฐี ท่านผู้ใหญ่ใจดีของลูกหลาน” พี่ใบเตยพูด

“แล้วทำไมเราเงียบจังเลยเนี่ยใบหม่อน แปลกๆนะ” แม่พูด

“เปล่าค่ะ หม่อนก็นั่งฟังทุกคนคุยเพลินๆไงคะ” ฉันพูด

“แล้วจะทำอะไรล่ะเราวันนี้ นั่งดูทะเลหรือว่าจะไปเล่นน้ำทะเลล่ะ” คุณยายพูด

“ว่าจะเดินเล่นสำรวจไปรอบๆเกาะแหละค่ะ เชิญทุกคนตามสบายนะคะหม่อนจะไปสำรวจสักหน่อย” ฉันพูด

“ดูแลตัวเองด้วยอย่าไปเดินไปมั่วๆซั่วๆจนพลัดตกน้ำตกท่าล่ะ” แม่พูด

“รับทราบค้าบบ งั้นหม่อนขอตัวเลยดีกว่าไปนะคะ” ฉันพูดแล้วลุกออกมาทันที

ฉันเดินออกจากห้องอาหารมาที่ล็อบบี้เพื่อจะถามหาคนที่ชื่อแหวงคนงานที่พี่คนเมื่อวานบอก พอเจอแล้วต้องบอกชื่อตัวเองให้เขารู้เขาถึงจะได้พาไป

“สวัสดีค่ะต้องการติดต่ออะไรคะคุณลูกค้า” พนักงานที่ยืนอยู่เคาท์เตอร์พูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม

“ต้องการเจอพนักงานที่ชื่อแหวงอะค่ะ เขาอยู่ตรงไหนเหรอคะ” ฉันพูด

“ต้องการพบผู้จัดการเหรอค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันติดต่อให้ค่ะ” พนักงานพูด

“ค่ะ” ฉันพูด คนชื่อแหวงนี่เป็นถึงผู้จัดการเลยเหรอ พี่คนเมื่อวานก็รู้จักกว้างขวางดีนะ นี่ถึงขั้นบอกผู้จัดการให้พาฉันดูงานได้ด้วยอะ เท่โคตร!

“ผู้จัดการกำลังมาค่ะรอสักครู่นะคะคุณลูกค้า” พนักงานพูดฉันก็พยักหน้ารับและยืนรอไม่นานก็มีคนเดินมา

“นี่ค่ะผู้จัดการลูกค้าคนที่อยากพบ” พนักงานพูดบอกคนที่เดินเข้ามา คนนี่สินะคุณแหวง

“สวัสดีครับคุณลูกค้าไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ” คุณแหวงพูด

“สวัสดีค่ะคุณแหวง ฉันชื่อใบหม่อนนะคะ” ฉันพูด

“อ่อครับคุณใบหม่อน งั้นเชิญทางนี้ครับ” คุณแหวงชะงักไปทีนึงที่ได้ยินชื่อฉันแล้วก็พูดขึ้นก่อนจะเดินนำฉันไป ส่วนฉันก็เดินตามไปติดๆ

ระหว่างทางเขาไม่พูดกับฉันเลยฉันพูดอะไรด้วยก็ไม่ตอบ ฉันงงไปหมดแล้วว่าเขาจะพาฉันไปดูงานจริงๆเหรอ คุยกับฉันสักหน่อยไหมตอนนี้ปล่อยฉันพูดถามพร่ามไปคนเดียวเนี่ย งงงงง

“ถึงแล้วครับ เชิญเข้าไปข้างในแล้วเขาจะตอบคำถามแทนผมเอง ผมขอตัวก่อนครับ” คุณแหวงพูดแล้วเดินไป อะไรวะ

“ดะ เดี๋ยวเอ่อค่ะๆ” ฉันพูดได้แค่นั้นแหละเพราะอีคุณพี่แหวงเดินไปนู่นแล้ว ไม่ฟังฉันเลย งงใหญ่เลยกู!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ฉันเคาะประตูห้องก่อนที่จะเปิดเข้าไปในห้องของคนที่คุณแหวงพามาส่ง คนข้างในคงจะตอบคำถามฉันและพาฉันเดินดูได้นะ ไม่งั้นก็คงต้องกินแห้วอดดูไปเลย

แอดด

“ขออนุญาตเข้าไปนะคะ” ฉันพูดแล้วแทรกตัวเข้าไปในห้องเห็นคนนั่งทำงานอยู่ คุ้นมากคุ้นสุดๆจนต้องรีบเดินไปดูใกล้ๆ

“สวัสดีครับคุณใบหม่อน” พี่คนเมื่อวานนี่นา แล้วนี่เขามานั่งทำอะไรตรงนี้

“คุณมานั่งทำอะไรตรงนี้คะ แล้วที่บอกให้ไปพบคุณแหวงเขาจะพาไปดูแล้วยังไงกันคะเนี่ย ฉันงงไปหมดแล้ว” ฉันพูด

“ผมนั่งทำงานอยู่ครับ ผมเป็นคนบอกให้พี่แหวงพาคุณมาพบเอง” เขาพูด

“ทำงาน แล้วงานที่ท่าเรือ เอ้ะ! นี่คุณ คุณคือเตชิน เตชภณ ชัยวัฒนากรณ์” ฉันพูดแล้วเอามือขึ้นมาปิดปากตัวเองอย่างอึ้งๆ ที่บอกว่าเหมือนเคยเห็นหน้าเขามาก่อนฉันนึกออกแล้วว่าเห็นเขาในเว็บไซต์ของรีสอร์ทเขาคือเจ้าของเกาะและรีสอร์ทแห่งนี้ บ้าเอ้ยใบหม่อนทำไมพึ่งมานึกได้เอาตอนนี้วะ

“ใช่แล้ว นี่รู้จักชื่อนามสกุลผมด้วยเหรอครับ งั้นที่บอกว่าศึกษามาก่อนคงจริงนะครับเนี่ย เชิญนั่งก่อนสิครับ” คุณเตชินพูด

“ขอบคุณค่ะ เรื่องเมื่อวานขอโทษนะคะที่จำคุณไม่ได้แถมใช้งานคุณซะเยอะเลยด้วย” ฉันพูด เมื่อวานฉันพร่ามไปซะเยอะเลยว่าศึกษาข้อมูลมาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ดันจำเขาไม่ได้แล้วเขาก็ยังขับรถให้แถมยังยกกระเป๋าขนกระเป๋าของครอบครัวฉันอีก ให้ตายเถอะ

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นหรอกครับ ไม่เห็นเป็นอะไรเลยมันก็เป็นบริการของรีสอร์ทไงครับ ถึงผมจะเป็นเจ้าของแต่ก็ต้องทำได้ทุกอย่างนะ เมื่อวานผมเต็มใจครับดีซะอีกที่ได้เจอคนสนใจเกี่ยวกับรีสอร์ทของตัวเอง” คุณเตชินพูด

“แห่ะๆ ขอบคุณคุณมากๆอีกครั้งนะคะสำหรับเมื่อวานน่ะ แล้วที่ให้มาหานี่คุณจะเรียกเงินเพิ่มรึเปล่าฉันพร้อมจ่ายค่ะ” ฉันพูด

“คุณจะจ่ายเพิ่มทำไมล่ะครับก็ผมพูดอยู่ว่ามันคือบริการของรีสอร์ท” คุณเตชินพูด

“แล้วคุณเรียกฉันมาทำไมเหรอคะ” ฉันพูด

“ก็คุณอยากรู้เรื่องการดูแลและการอนุรักษ์ระบบนิเวศน์ของรีสอร์ทไม่ใช่เหรอ ผมก็จะพาไปดูไงครับ” คุณเตชินพูด

“จริงเหรอคะ เออะเอ่อมันจะไม่รบกวนเวลางานคุณเหรอคะ” ฉันพูด

“ไม่หรอกครับ แต่ผมคงให้ข้อมูลได้ไม่หมดนะครับ” คุณเตชินพูด

“ค่ะ ฉันเข้าใจว่าบางอย่างคงเป็นความลับของรีสอร์ทใช่ไหมคะ” ฉันพูด

“ไม่ใช่ครับ ผมไม่รู้ต่างหาก ผมไม่ได้เป็นคนคิดมันขึ้นมาครับผมมีเพื่อนที่คอยช่วยดูแลตรงนี้ ถึงผมจะพอรู้อยู่แต่ก็ไม่ลึกและละเอียดเท่ากับเพื่อนของผมน่ะ” คุณเตชินพูด

“แค่กรุณาพาไปสำรวจดูมันก็คือที่สุดแล้วค่ะ” ฉันพูด

“งั้นพร้อมยังครับผมจะพาไปดูเลยเพราะวันนี้คงต้องดูทั้งวันเลยนะมันเยอะ” คุณเตชินพูด

“พร้อมค่ะ” ฉันรีบพูดตอบไปอย่างดีใจที่จะได้ไปเห็นแล้ว

เราเดินดูไปจนทั่วเลย น่าทึ่งมากในส่วนของระบบการจัดการของรีสอร์ทมีหลายจุดเลยที่เป็นความรู้ใหม่ให้กับฉัน เขาวางระบบมันดีมากเลยทุกคน สร้างประโยชน์ให้กับทะเลและคนไปพร้อมกัน ฉันอยากมาอยู่ทีมดูแลงานตรงนี้จังเลยงะ ฉันว่านะถ้าฉันได้ร่วมมือกับเพื่อนของเขางานมันต้องปังยิ่งกว่านี้แน่เลย

“เป็นไงบ้างครับ เหนื่อยไหม?” คุณเตชินพูด

“ไม่เหนื่อยค่ะ สนุกดี” ฉันพูด

“สนใจมาอยู่ที่นี่ไหมครับ” คุณเตชินพูด

“ได้เหรอคะ” ฉันรีบพูดตอบอย่างไวเลย ตอนแรกที่ศึกษาข้อมูลก็มีความยากมาอยู่มากแล้วนะพอได้มาเห็นกับตาแบบนี้คืออยากเก็บข้าวของมาเลยซะวันนี้พรุ่งนี้เลย

“ไม่คิดก่อนเหรอครับ นี่ผมแค่พูดกะหยอกเล่นๆนะ” คุณเตชินพูด

“ฮ่าๆๆ ฉันตอบเร็วไปเหรอคะ” ฉันหัวเราะแล้วพูดออกไปแก้เก้อ คุณเตชินก็ดูจะอึ้งๆที่ฉันตอบเร็วและยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส โอ้ย! ทำไมยิ้มแล้วน่ารักจัง คนอะไรเนี่ยยิ้มทีทำให้คนรอบข้างตายได้เลยนะ

“หน้าผมมีอะไรติดเหรอครับ” คุณเตชินพูด

“เปล่าๆค่ะ ไม่มีอะไรหรอกเรากลับกันดีกว่านี่เย็นแล้ว” ฉันพูด

“โอเคครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณใบหม่อนก่อนละกัน” คุณเตชินพูด แล้วเราก็เดินไปคุยกันไปเรื่อยเปื่อยในระหว่างทาง

ห้องพักใบหม่อน...

“นี่ค่ะฉันพักห้องนี้ ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ วันนี้สนุกมากๆเลยค่ะได้รู้อะไรเยอะแยะไปหมดเลย” ฉันพูดเมื่อเราสองคนเดินมาถึงหน้าห้องพักของฉัน

“ดีใจที่คุณชอบนะครับ แล้วพรุ่งนี้คุณไปทำกิจกรรมอะไรต่อบอกผมได้นะเดี๋ยวให้คนดูแลพิเศษให้” คุณเตชินพูด

“โอ้ย เกรงใจแย่เลยค่ะ ฉันว่าเพราะคุณเตชินใจดีบริการเองแบบนี้ทุกคนรึเปล่าคะเนี่ย รีสอร์ทเลยมีแต่คนอยากมาพักน่ะ” ฉันพูด ที่พักสวยงาม บริการก็ดีทั้งลูกน้องและเจ้าของเลย

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ คุณใบหม่อนก็ว่าไป ผมพึ่งได้บริการพาทัวร์ครั้งแรกก็คุณใบหม่อนนี่เอง เพราะว่าคุณอยากไปดูอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นผมเลยพาไปด้วยตนเอง” คุณเตชินพูด ฉันคนแรกเลยเหรอเนี่ย โชคดีจริงๆเลยสินะที่คุณเขาพาทัวร์ ปลื้มใจ

“ขอบคุณนะคะที่อุส่าเสียเวลา เอาเป็นว่าฉันไม่กวนคุณแล้วดีกว่าค่ะคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ” ฉันพูดแล้วโบกมือลาเขา

“อ้าว ใบหม่อนมาแล้วเหรอลูก หายไปทั้งวันเลยนะ แล้วนี่ใคร?”