İki çeşme akışır
Birbirine bakışır
Kara gözlü yarime
Beyaz gömlek yakışır
***
İnsanı en çok en yakınları yaralarmış. Bazen Süheyla'nın yaptığı gibi bir ihanetle bazen de Gülseren gibi çatal dilleri ile. Arada çok da fark yoktu. Her ikisi de yaralamak için hiç bir fırsattan geri kalmıyorlardı nihayetinde. Hiç bozuntuya vermedi Emir Ali.
Hem ne söyleyebilir di ki nihayetinde
Gülseren'in sözleri kıymık gibi içerisine batsa da dayısının karısıydı sonuçta. Zaten bildi bileli böyle dengesiz lafları vardı, onu da böyle idare edeceklerdi. Bakışları sözde karısına kaydı. Onun varlığından ne kadar da rahatsızdı öyle. ‘Keşke,’ dedi içinden, ‘Bu kadar belli etmese... Kim bilir yarattıkları kadar ağır gelmezdi’ Aralarında kimsenin görmediği bir köşe kapmaca vardı sanki. Süheyla olabildiğince
