คุณลุงขา...เมตตาหนูหน่อย

4 ยั่วไม่เป็น…แค่มาให้ท่า

แววตากลมออดอ้อนกับเสียงร้องประท้วงในกระเพาะของเด็กผู้หิวโหยทำให้คนฟังอมยิ้ม

“ได้ เดี๋ยวฉันทำของง่าย ๆ ให้กิน”

“ทำเป็นด้วยเหรอ”

“เธอเห็นฉันเป็นคนยังไง?”

‘ตาแก่ บ้ากาม ขี้หื่น หูตึง’

คำตอบเขียนชัดอยู่ในดวงตากลม แน่นอนว่าคนมองไม่รู้อะไรนอกจากความน่ารักของเธอนั้นทำให้เขามีความสุขจนเผลอยิ้มมุมปาก แต่ก็รีบกลบอาการด้วยการจ้องบนเนินมะปรางอันแดงเถือก

“บวมขนาดนี้ใจฉันไม่ดำหรอกน่า”

“ตาลุงบ้า! ทะลึ่ง! ใครล่ะแกล้งมัน ชิ!”

เกิดการค้อนควักวงใหญ่ รีบดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นมาปิดเพราะ ไม่อาจทนแววตาของเขาได้ ดูเจ้าชู้ ดุก็ไม่เชิง คนบ้าอะไรขนาดพูดเล่นยังดูสยอง

อาทิตย์อมยิ้มในแววตา

เอี๊ยด!

“เอ๊ย!” เสียงอุทานดังขึ้นพร้อมกัน

“ลุงขยับเบา ๆ เดี๋ยวมันหัก”

ดอกหญ้าจับแขนแกร่งทันทีที่เตียงโยกไปข้างหน้า แววตามีความหมายสองคู่สบกัน ดอกหญ้าได้แต่หัวเราะในลำคอ ขำแรงเดี๋ยวเตียงหัก

ไม่ต่างจากอาทิตย์ค่อย ๆ โน้มตัวไปข้างหน้าจุมพิตบนหน้าผากเล็กเบา ๆ ลุกออกจากเตียงด้วยเกียร์ต่ำ เขาดูน่ารักจนดวงตากลมเผลอมองตามแผ่นหลังกว้างจนลับสายตา

อาทิตย์ทำกับข้าวง่าย ๆ ถ้าไม่ติดว่าเตียงจะหักคงยกมาเสิร์ฟถึงที่ แขนแกร่งช้อนอุ้มเด็กยั่วเข้าครัว

“ไปนอนบ้านฉันไหม”

“ไม่ค่ะ ขอบคุณในความหวังดี ขนาดบ้านหนูเองยังโดนขนาดนี้ถ้าไปที่นั่นคงไม่ได้ลุกจากเตียงแน่”

คนพูดมองค้อนไปยังคนชวน เหมือนเห็นรอยยิ้มอยู่ใน แววตาของเขา ไม่หรอกเธอคงตาฝาดไป ทำไมนะคนหน้าดุ ยิ้มน้อย ยากจะคาดเดาถึงได้มีเสน่ห์เหลือร้าย

“กินเสร็จลุง…อ๊ะ! ไม่ใช่สิ! กินเสร็จคุณกลับบ้านเลยนะเดี๋ยวป้าดาจะเข้ามา”

เพราะเจ็บระบมไปทั้งตัวเลยต้องดับฝันใครบางคน

‘ลุง’ เข็ดหลาบ! กีแหกเห็น ๆ หากเธอยังพูดออกไปมีหวังโดนตาลุงนี่เอาจนร่างแยกอีกแน่

อาทิตย์มองตาคว่ำ ความคิดส่วนหนึ่งอยากตามใจตัวเองก็ถูกอีกส่วนหนึ่งเตือนว่าควรหยุด เขานะไหว แต่อีกฝ่ายตาลอยแล้ว พอกินข้าวเสร็จก็จัดการซ่อมเตียง กลับเข้าบ้าน

ทางด้านดอกหญ้าเหนียวตัวจนอยากชำระร่างกาย ขณะเดินเข้าห้องน้ำพลันสายตากลมสะดุดกับคาบน้ำรักบนพื้นชวนให้นึกถึงศึกรักโรมรันแบบต่อเนื่อง ภาพที่ผุดขึ้นนี้ทำเอาพวงแก้มของเธอร้อนผ่าวลามไปถึงกรอบหน้า ขยับตัวทีไรน้ำรักของจอมวายร้ายก็ไหลเยิ้มเปียกแฉะไปหมด

‘เขาชอบสด’เมื่อคืนนี้จำได้ว่าขนลุกซู่ทั้งตัวตอนสติของตัวเองกลับมา ไขสันหลังเย็นเฉียบไปด้วยความกลัว

‘แซ่บสดกับชายแปลกหน้าหายนะล้วน ๆ ตอนทำละไม่คิดมาคิดตอนนี้! เฮ้อ…’ ก็ตอนนั้นโดนอีตาจิ้งจอกเฒ่าเล้าโลมจนอารมณ์เธอล่องลอยไกลถึงดาวอังคารโน่น สติสตังพังยับ ทว่าพอเธอไตร่ตรองอีกทีถึงนึกได้ว่าครั้งแรกเขาใส่เครื่องป้องกันอยู่ นั่นหมายถึงว่าเขาสะอาดและรักตัวเองพอ ๆ กับเธอ

ดีที่เขายังรู้ความซื้อยาคุมมาให้ ไม่อย่างนั้นคงได้กลายเป็นยุงท้องป่องแน่ ๆ ดอกหญ้ากินยา รีบกำจัดรอยรักก่อนป้าเข้ามา อาบน้ำเสร็จก็หลับเป็นตาย

ช่วงเย็นอาทิตย์เข้ามาในบ้านของดอกหญ้าอีกครั้ง จัดแจงให้ช่างติดแอร์ในห้องนอนและห้องนั่งเล่น

ให้เหตุผลกับป้าของเธอว่า เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน เสนอแนะต่อว่าถ้าหลานเกรงใจเงินส่วนนี้สามารถไปทำงานในไร่ทดแทนได้ ป้าของเธอก็เชื่อเขาสนิท ยกมือไหว้ไม่พอยังหันมาดุเธอว่าทำไมไม่ไหว้ขอบคุณพ่อเลี้ยง

แน่นอนว่าเธอทำตามป้าบอกด้วยความนอบน้อมเพราะไม่อยากให้ใครสงสัย แอบเบะปากมองบน หมั่นไส้ความหวังดีที่แอบซ่อนความร้ายกาจเอาไว้

อาการปากว่าตาขยิบของเจ้าบ้านไม่อาจรอดพ้นสายตา คนช่างสังเกตอย่างพ่อเลี้ยงอาทิตย์ไปได้ จึงจ้องดุคาดโทษ

‘ถ้าตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่เด็กดื้อมันต้องโดนลงโทษยังไงนะ’

อาทิตย์ถามตัวเองในใจก่อนจะพบว่าก้อนกำปั้นใต้อกซ้ายเต้นแรงทั้งที่เรื่องอย่างว่าไม่เคยต้องอด ส่วนเรื่องนอนกับเด็กยั่วนั้นกี่ครั้งไม่รู้ ไม่ได้นับ รู้แต่ว่าเวลามันสั้นมากจนไม่น่าจะทำให้มันเต้นแรงได้ขนาดนี้

และหัวใจของเขาก็ไม่เคยเต้นผิดจังหวะแบบนี้นานหลายปีแล้ว นานจนลืมไปเลยว่ามันยังทำงานอยู่ ความประหลาดใจนี้ทำให้เขาจ้องมองวงหน้าหวานอยู่นาน

++++

4 ยั่วไม่เป็น…แค่มาให้ท่า

หลายวันต่อมา

ก่อนหน้านี้ดอกหญ้าเป็นไข้ ตาเฒ่าตัวต้นเหตุรู้เข้าก็คอยเข้ามาดูแล แต่จู่ ๆ เขาก็หายไป วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว ร่างกายของเธอดีขึ้น แต่จิตใจกลับหดหู่ เลยออกมาเดินเล่นให้ธรรมชาติช่วยบำบัด ชมนกชมไม้ไปเรื่อยจนถึงลำธารแห่งความทรงจำ

เสียงน้ำไหลช่วยขับกล่อมจิตใจอันว้าวุ่นให้สงบลง แสงแดดยามบ่ายค่อนข้างแรง แต่พอมาอยู่ใกล้น้ำกลับเย็นสบาย หันซ้ายแลขวา หาใครบางคนไม่มีแม้แต่เงา เศร้าแต่ยอมรับมัน

‘ไม่คาดหวังไม่เจ็บปวด’

เธอบอกตัวเองทั้งที่รู้สึกแน่นในอก ถอดเสื้อยืดกับกางเกง ขาสั้นวางไว้บนโขดหิน อาจต้องใส่กลับ วันนี้ใจลอยหนักเลยไม่ได้เตรียมชุดสำรองมา หวังว่ากระแสน้ำเย็นนี้จะช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้น

เรือนร่างขาวราวนมสดค่อย ๆ แทรกตัวในน้ำใส ผิวขาวนวลเนียนนี้เธอดูแลอย่างดีเป็นเวลานาน ฝ่ามือเรียวโกยน้ำเย็นรดต้นคอ รอยจูบสีชมพูอ่อนหลายรอยตรงทรวงอกทำให้ต้องชะงัก แค่คิดสิ่งที่เคยทำกับเขา เรือนร่างเล็กก็ร้อนวูบวาบสั่นสะท้านไปทั้งตัว เผลอเอาปลายนิ้วลูบไล้รอยแยกของตัวเองเบา ๆ

“ทำไมถึงได้เป็นเด็กที่ชอบยั่วนัก! หา!”

เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังมาจากด้านหลังทำเธอสะดุ้ง รีบสลัดความเพลิดเพลินออก กอดอกแน่น เชิดหน้าขึ้นไม่อยากให้เขารู้ความต้องการของตัวเอง

แต่พอหันหลังไปมองก็ต้องเบิกตาโพลงกับผ้าขาวม้าผืนเดียว แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับปืนใหญ่ของเขา เล็งเป้ายิงมาที่หน้าเธอ

“ลุง! มาทำอะไรตรงนี้…”

อาทิตย์ยักไหล่ ได้ยินลูกเล็กเด็กแดงเรียกออกบ่อย ยกเว้นเธอเหมือนถูกกระตุ้น เด็กดื้ออยากลองอีกแล้ว ไม่รู้จักเข็ด ไม่รู้จักหลาบ!

“ทำไม!?! ที่นี่ลำธารของฉัน ที่ดินของฉัน”

ดอกหญ้าเบะปาก ทำทีไม่สนใจคนที่ก้าวลงน้ำมา ไม่รู้ว่าโกรธที่เขาหายไปหรือว่ากลัวสายตาคมที่จ้องมองมากันแน่

สุดท้ายก็แอบมองเขาอยู่ดี ลอบกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่กับร่างสูงใหญ่ แผ่นอกกว้างยามที่ได้ซบช่างอบอุ่นเหลือเกิน แขนอัดแน่นด้วยมัดกล้ามยามที่เขาสวมกอดก็ทำเธอรู้สึกปลอดภัย สายตาเข้มดุดูมีอำนาจทำเธอกลัว ทว่าในความหวาดกลัวนี้กลับซ่อนความหอมหวานให้เธอถวิลหา

พอเขาเดินเข้าใกล้เธอก็ค่อย ๆ ร่นถอยจนแผ่นหลังชิดก้อนหินใหญ่

“หนูแค่เล่นน้ำ ตาแก่ขี้งกหายไปไหนมาตั้งสองวัน”