รถสปอร์ตสีดำด้านแล่นนุ่มนวลเข้าสู่ที่จอดใต้ดินของเพนต์เฮาส์ทองหล่อ แสงไฟ LED สีเทาเย็นสาดกระทบตัวรถเงาวับ ทัชดับเครื่องยนต์ แต่ไม่ได้รีบเปิดประตู เขาหันมามองมายด์ที่นั่งตัวเกร็งข้าง ๆ แก้มยังแดงระเรื่อตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัย
“ถึงแล้วค่ะ...หรืออยากให้พี่อุ้ม?”
มายด์สะดุ้งเล็กน้อย สายตาหลบเลี่ยง
“หนู... ลงเองได้ค่ะ”
เธอรีบเปิดประตู แต่อยู่ ๆ ขาก็รู้สึกอ่อนแรงเฉย ๆ ทัชลงจากรถฝั่งเขาแล้ว เดินอ้อมมาคว้าเอวเธอไว้ทันที มือใหญ่โอบแน่นจนเธอแนบชิดอกกว้าง
“พี่บอกแล้วไงคะ ว่าหนูไม่ต้องฝืน” เขากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นใส่ติ่งหู
“วันนี้หนูทำให้พี่ไม่สบอารมณ์ทั้งวัน... ต้องชดใช้ให้พี่หน่อยแล้วนะ”
ลิฟต์ส่วนตัวพาทั้งคู่ขึ้นสู่ชั้นบนสุด ประตูเปิดออกสู่ห้องมืดสลัว แสงไฟอัตโนมัติค่อย ๆ เปิดทีละดวง สาดส่องลงบนโซฟาหนังสีดำ เตียงคิงไซส์ที่ยังคงรอยยับจากเมื่อคืน และกำแพงกระจกที่มองเห็นวิวเมืองระยิบร
