ตอนที่ 2 ยิ่งกว่าคำเล่าลือ...ของจริงแซ่บมาก (1/2)
1319 Words
เช้าวันนั้น แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องผ่านม่านบางของคอนโดหรูย่านพระรามหก ห้อง 1909 ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำหอมนมวานิลลาผสมเหงื่อและความเร่าร้อนจากค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น
มายด์นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนที่ยังยับเยินราวกับถูกพายุถล่ม เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ตัวเก่าคลุมร่างที่เต็มไปด้วยรอยรักสีแดงช้ำ ๆ
ขาเรียวขาวอมชมพูตอนนี้ประดับด้วยรอยนิ้วมือและรอยกัดเบา ๆ ที่ทำให้เธอขยับตัวแทบไม่ได้
เธอถอนหายใจยาว ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้น ถ่ายรูปขาเขียวช้ำกับเนินอกที่ยังมีรอยจูบชัดเจน แล้วกดส่งเข้าแชทกลุ่ม ‘ลูกกวางคลั่งกล้วย 🦌💦’ ที่เงียบสนิทมาตั้งแต่เมื่อคืน
“แงงงงงงงงงงงง เพื่อนนนนนนนนนนนนนนน กูว่า… กูอาจจะเดี้ยง 😭😭😭”
ข้อความของเธอเด้งขึ้นพร้อมรูปภาพชวนขนลุก ตามด้วยอิโมจิร้องไห้ที่ดูจะไม่พอเลิกความเจ็บปวดและความสุขปนเปกันในใจ
ไม่ถึงสิบวินาที เสียงแจ้งเตือนดังติ๊งติ๊งไม่หยุด
ฝ้าย เจ้าแม่สายคอมเมนต์ปากแซ่บประจำกลุ่ม ตอบกลับก่อนใคร มือเธอที่กำลังจิบชาเขียวมัทฉะค้างอยู่ในแก้วพลาสติก ขณะนั่งรอคิวในคาเฟ่ใกล้มหาวิทยาลัย
“อีบ้า!! ไปทำไรมาาาา!! หรือว่า... ใช่ปะ? คนในคลิปที่ส่งมาเมื่อวันก่อน?!”
ข้อความของฝ้ายพุ่งทะลุหน้าจอราวกับลูกธนู ตามด้วยอิโมจิหัวเราะร้ายที่ทำให้มายด์หน้าแดงก่ำ เธอจินตนาการได้ถึงใบหน้าผิวแทนทองของเพื่อนสนิทที่กำลังยิ้มกริ่ม ยกมือปิดปากกลั้นหัวเราะ
ไอซ์ ขาเมาท์เบอร์หนึ่ง สายซนขำกร๊าก ไม่ยอมแพ้ ตอบแทบจะทันที ขณะที่เธอกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกในหอพัก ผมดัดลอนน้ำตาลทองสะบัดไปมา
“พี่ทัช OnlyFans ปะ กูยังจำท่อนเอ็นนั้นได้อยู่เลย!!! เมื่อคืนมึงไปซื้อเขาจากแอปมาใช่มั้ย?!! ตอบ!!”
ข้อความของไอซ์เต็มไปด้วยเครื่องหมายอัลติซูดานและอิโมจิไฟลุก ราวกับกำลังกรี๊ดลั่นห้อง มายด์หัวเราะคิกคักเบา ๆ มือสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ตอบ
“TouchMeNot ค่ะ… แต่เมื่อคืน... มาทัชไม่หยุดเลยแม่!!!!!!!!!”
จากนั้น รูปภาพเด้งตามมา เตียงนอนที่ยับเยินราวกับถูกยกเครื่องใหม่ กองกางเกงในและเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายมุมห้อง และแคปหน้าจอแชตแอป Y.E.D On Demand ที่เขียนว่า ‘ขอบคุณสำหรับรีวิว 5 ดาว💦’
มายด์ส่งไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ นึกถึงสายตาหวาน ๆ ของพี่ทัชตอนกอดเธอตอนเช้า ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแต่งตัวและจากไปด้วยคำกระซิบว่า
“คืนนี้… อยากเจออีก...ก็ทักพี่มานะคะ”
ข้อความต่อมาของเธอทำเอาทั้งกลุ่มเดือด
“กูยอมรับตรงนี้เลยค่ะ... ของจริงคือ เย็บจนกูขาถ่าง!! 💦 มึง…เค้าขยับแค่เอว แต่กูจุกยันทรวงเลยอะ”
ฝ้ายตอบกลับทันควัน ขณะที่ชาเขียวในแก้วเกือบหก
“ลีลาเป็นไง?! บอกมา 10/10 หรือ 20/10!”
มายด์ลุกขึ้นนั่ง แค่ขยับตัวเบา ๆ ก็ยังรู้สึกถึงความเสียวซ่านที่ยังค้างอยู่ในร่างกาย ก่อนพิมพ์ตอบด้วยหัวใจเต้นแรง
“🔥100/10! สายตาเขาตอนกระแทกกูแรง ๆ คือแบบ… กูเหมือนกำลังจะขึ้นสวรรค์ แต่ก็กลัวตายมากแม่!!”
ไอซ์ที่กำลังทาลิปสติกสีแดงสดหยุดชะงัก หัวเราะลั่นจนเพื่อนในหอหันมอง
“กลัวอะไร? ตายใต้ท่อนพี่ทัช = ตายดี! ขอแค่น้ำพี่เค้าหยดลงบนหน้าผากกูเถอะ😭”
มายด์หน้าแดงจัด แต่หัวใจเต้นแรงด้วยความทรงจำ เธอพิมพ์ต่อ
“พูดจริง ๆ นะ พี่เขาไม่พูดมาก แต่เวลาอยู่บนเตียงอะ… โอ๊ยยยยยยยยย กูแทบลืมชื่อพ่อแม่ตัวเองอะ!! 😭😭😭”
เวลาไหลผ่านไปจนถึง 10:07 น. มายด์ลากร่างที่ยังอ่อนแรงไปนั่งในห้องเรียนคณะนิเทศฯ โต๊ะไม้เรียบ ๆ ที่เธอเลือกมุมหลังสุดเพื่อหลบสายตาเพื่อน ๆ ขณะที่อาจารย์กำลังอธิบายสไลด์พรีเซนต์ เธอแอบพิมพ์ต่อในแชท
“ตอนนี้กูนั่งเรียนแล้ว แต่ขาไม่ไหวจริง ๆ 😭 พี่เขาทำกูเหมือนโดนเย็บมาร้อยรอบ...”
ฝ้ายที่นั่งอยู่แถวหน้าหันมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพิมพ์ตอบพร้อมหัวเราะในใจ
“55555 ขาอ่อนเพราะโดนพี่เขาเอายับเลยดิ😏 กูเห็นแล้วนะในรูปเมื่อคืน...เตียงยับขนาดนั้น”
ไอซ์ที่นั่งติดกันกับฝ้ายแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู ขณะที่อาจารย์หันหลัง
“พี่ทัชนี่ของจริงว่ะ เห็นเขาว่าหล่อแบบ...เอาไปเป็นนายแบบได้เลย แต่กูไม่กล้าดูคลิปแล้วอะ กลัวจินตนาการเกิน”
มายด์ก้มหน้าก้มตา ใบหน้าแดงก่ำจนรู้สึกว่าร้อนผ่าว
“พวกมึงอย่าล้อดิ! กูยังได้ยินเสียงในหัวอยู่เลย 😭 ตอนนี้ได้แต่ก้มหน้าก้มตา กลัวเพื่อนในคณะจับได้อะ”
ฝ้ายแกล้งทำหน้าจริงจัง แต่ข้อความของเธอเต็มไปด้วยอิโมจิหัวเราะ
“อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอ! 😂เดี๋ยวเลิกเรียนกูขอฟังละเอียด ๆ ทุกขั้นตอน” ไอซ์เสริมต่อ
“เออ ๆ ขอเสียงตอนครางหน่อย 55555 (ล้อเล่นๆๆๆ!) แต่จริง ๆ นะ มึงดูมีออร่าคนมีความสุขขึ้นเลยอะ มายด์”
มายด์กัดริมฝีปาก หัวใจเต้นตึกตัก
“หุบปากเลยพวกมึง! 😖 เดี๋ยวอาจารย์ได้ยิน…”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของอาจารย์ดังใกล้เข้ามา ฝ้ายพิมพ์ด่วน
“เงียบก่อน!! อาจารย์มาแล้ว!!! 😱 😱 😱 ”
แชทเงียบกริบราวกับถูกแช่แข็ง เสียงเก้าอี้เลื่อนดังกราว เสียงหนังสือเปิดกรุบกรอบ แต่ใต้โต๊ะมือของไอซ์ยังพิมพ์ต่อแบบลับ ๆ
“ขอให้พี่ทัชอยู่แค่ในใจ... อย่าเอามาอยู่ในรายงานกลุ่มนะเพื่อน”
มายด์แอบยิ้มใต้โต๊ะ พิมพ์ตอบเบา ๆ
“ตอนนี้ขอแค่อย่าให้อาจารย์บอกให้กูลุกไปเขียนกระดานก็พอ... 😭”
ฝ้ายหันมามองเธอแวบหนึ่ง
“ทำไมวะ?”
มายด์หัวเราะในใจ ก่อนพิมพ์
“ก็กูโดนพี่ทัช ‘ซอย’ ไม่หยุดอะดิ!!! 😭 ตอนนี้นั่งยังแทบไม่ตรง… จะให้เดินไปเขียนกระดาน กูว่าอาจารย์ต้องหามส่งพยาบาลแทน 💀”
ไอซ์กรี๊ดเบา ๆ ในใจ
“อีเวรรรรรรร!!! ขิงเก่งไม่เกรงใจเพื่อนเลยนะเมิง!!! 😫”
ฝ้ายส่ายหัว
“มึงไม่ได้ตอบคำถามอาจารย์ มึงตอบคำถามโลกีย์กูอยู่!!!!”
ทันใดนั้น แพม สาวเงียบขรึมที่มาช้าตลอดไม่เคยทันเพื่อนซักครั้ง ข้อความเด้งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ขณะที่เธอเพิ่งตื่นนอนกลิ้งบนเตียงในหอ
“กูพลาดอะไรไปคะ...? ตื่นมาช้านิดเดียวเอง...”
ทั้งกลุ่มหัวเราะคิกคักในใจ มายด์ตอบทันที
“แพมจ๋า... เมื่อคืนพี่เขาเย็บกูจนร้องเสียงหลง 😭วันนี้เลย นั่งเรียนแบบไม่มีจิตวิญญาณอยู่ตอนนี้”
แพมที่นั่งกอดหมอนอ้าปากค้าง
“แม่งเอ๊ย กูตื่นมาผิดวัน ขอพิกัด ‘พี่ทัช’ ด้วยค่ะ กูจะตามรอย... 🙏🏻”
ฝ้ายเสริม
“เออ กูขอด้วย!! กูพร้อมเปิดบัญชี Y.E.D on Demand แล้วค่ะ”
ไอซ์ปิดท้ายด้วยมุกเด็ด
“กูกินเนื้อไม่ได้ กูกินแต่พี่ทัชได้มั้ยคะ😭😭😭”
มายด์ยิ้มกว้าง พิมพ์ปิดท้าย
“อย่าพูดเยอะ... เดี๋ยวเพื่อนอีกฝั่งห้องจะได้ยินเสียง ‘น้ำเดินกลางคลาส’ 😏”
แชทหยุดชะงักลงชั่วขณะ เมื่ออาจารย์เริ่มเรียกชื่อส่งงาน เสียงชีทกระดาษปลิวว่อนไปมา แต่ในใจของเหล่าลูกกวางทั้งสี่ ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นยังลุกโชน พวกเธอพร้อมล่า และคืนนี้… อาจไม่ใช่แค่มายด์คนเดียวที่อยากใช้บริการ ‘Y.E.D’
- Writer
