หนึ่งเดือนผ่านไปอย่างเรียบง่าย แต่ทุกวันกลับเต็มไปด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ สร้างความเคยชินจนทั้งคู่แทบลืมไป ว่าเคยเริ่มต้นจากอะไร
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้มีสถานะชัดเจน ไม่มีคำว่า ‘แฟน’ หลุดออกจากปากใครทั้งนั้น แต่การะทำต่าง ๆ มันทำหน้าที่แทนคำนั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เช้าส่วนใหญ่ ทัชจะตื่นก่อนเสมอ ห้องนอนยังมืดครึ้ม แสงแรกของวันใหม่แทรกผ่านม่านบาง ๆ ลงมากระทบแผ่นหลังกว้างของเขา ขณะที่มายด์ยังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมยุ่ง ๆ ปิดครึ่งหน้า ใบหน้าอิ่มเอิบจากการนอนหลับลึก
เขาลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ เดินตรงไปที่ครัวเล็กของคอนโด เปิดเครื่องชงกาแฟ กลิ่นหอมนุ่มของเมล็ดคั่วลอยคละคลุ้ง
ทัชรู้ดีว่าเธอไม่ชอบกาแฟขมจัด เขาจึงเทนมอุ่นลงไปเกือบครึ่งแก้ว ตามด้วยฟองนมหนานุ่มที่เขาฝึกทำจนเริ่มชำนาญ (ถึงจะยังง่อย ๆ อยู่บ้าง)
เช้าบางวันเขาจะใช้ไม้จิ้มฟันวาดลายหัวใจเล็ก ๆ หรือรูปหน้ายิ้มโง่ ๆ บนผิวฟอง แล้
