ตอนที่ 12 กลุ่มเทพีราตรี?

2199 Words

ตลอดทั้งสัปดาห์ที่ผ่านมา… มายด์เริ่มชินกับการตื่นขึ้นมาในห้องของพี่ทัช ไม่ใช่แค่ชิน… แต่เริ่มรู้สึกว่า “ที่นี่” คือบ้านของเธอจริง ๆ แล้ว แสงแดดยามเช้าจะลอดผ่านม่านโปร่งสีครีม สาดลงบนผ้าปูที่นอนสีเทาอ่อนที่ยังคงมีกลิ่นกายเขาอบอวล เธอมักจะตื่นเพราะสัมผัสอุ่น ๆ ที่ต้นคอ ริมฝีปากของเขาจะกดจูบเบา ๆ ตรงรอยจูบเมื่อคืน ก่อนจะกระซิบเสียงทุ้มนุ่มข้างหู “ตื่นแล้วเหรอคะ… หรืออยากนอนต่ออีกหน่อย?” มือใหญ่จะเลื่อนลงมากอดเอวเธอจากด้านหลัง ท่อนเอ็นที่ยังแข็งตัวเล็กน้อยจะแนบชิดกับเนินสวาทของเธอ แค่กดเบา ๆ ก็ทำให้เธอสะดุ้งครางเสียงแผ่ว “พี่… ยังไม่ถึงเวลาตื่นเลยค่ะ…” “ถึงเวลาตื่นแล้วสิคะ… หรือหนูอยากให้พี่ ‘ปลุก’ แบบเมื่อคืนอีกรอบ?” เขายั่ว ก่อนจะงับติ่งหูเบา ๆ จนเธอตัวอ่อนระทวย แต่เขาก็ไม่เคยทำอะไรเกินเลยขนาดนั้นในตอนเช้าเสมอ… เขาจะอุ้มเธอลงจากเตียง พาไปอาบน้ำด้วยกัน ช่วยถูสบู่ให้ทั่วร่าง ไล่จากไหล่ลงมาถึงเนินอก สะโพก แล้วค่อย ๆ ลูบไล้ร่องแคบที่ยังบวมแดงจากเมื่อคืน จนเธอต้องเกาะไหล่เขาแน่น ครางเบา ๆ “พี่… เบา ๆ นะคะ… หนูยังเจ็บอยู่เลย…” “เจ็บเหรอคะ? เดี๋ยวพี่ช่วยนวดให้เอง” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงจูบยอดถันสีชมพูที่ยังแดงช้ำ แล้วค่อย ๆ สวมเสื้อผ้าให้เธอทีละชิ้น ไม่ว่าจะเป็นเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์ กางเกงขาสั้นผ้ายืด และเสื้อคลุมบาง ๆ ที่เขาเลือกให้เองทุกวัน และทุกเช้า… เขาจะขับรถสปอร์ตสีดำด้านมาส่งเธอถึงหน้าคณะนิเทศฯ ทุกเย็น… เขาจะยืนพิงรถ รอเธออยู่ตรงจุดเดิม ไม่เคยขาดสักวัน และที่ทำให้ทุกคนในมหา’ ลัยต้องหันมอง… ช่วงพักเที่ยง เขามักพา “เพื่อนกลุ่มจตุรเทพ” มานั่งกินข้าวกับเธอและแก๊งนางฟ้าอย่างหน้าตาเฉย โต๊ะยาวในโรงอาหารชั้น 3 จึงกลายเป็นจุดรวมพลของสองแก๊งที่ใคร ๆ ก็เรียกขานว่า ✨ ‘จตุรเทพ x แก๊งนางฟ้า’ ✨ เจนั่งข้างฝ้าย แซวไม่หยุด “น้องฝ้าย วันนี้ใส่เสื้อครอปอีกแล้วเหรอ? ระวังพี่จะอดใจไม่ไหวแล้วนะ” ฝ้ายตีแขนเขาแรง ๆ “หุบปากเลยพี่! หนูยังไม่เปิดวอร์เลย!” แทนที่นั่งข้างแพม มองแว่นแล้วพูดเรียบ ๆ “น้องแพม… ถ้าพี่ชวนไปดูหนังที่เพนต์เฮาส์พี่ จะไปมั้ยคะ?” แพมขยับแว่นบนจมูกเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มมุมปากแฝงความยั่วยวน “ขึ้นอยู่กับว่าพี่จะให้หนูดูหนังอะไรค่ะ…” ธามที่นั่งข้างไอซ์ จิบกาแฟแล้วพูดเสียงนิ่ง “น้องไอซ์… ถ้าพี่บอกว่า พี่ชอบคนปากแซ่บ จะทำยังไง?” ไอซ์ยิ้มร้าย “งั้นหนูก็จะแซ่บให้พี่จนติดใจเลยค่ะ… แต่พี่ต้องทนได้นะคะ เพราะหนูแซ่บทั้งวันทั้งคืน” และตรงกลางโต๊ะ… พี่ทัชกับมายด์นั่งเบียดกันจนเธอแทบจะนั่งบนตักของเขา มือใหญ่ของเขาวางบนต้นขาเธอใต้โต๊ะ ลูบไล้เบา ๆ เป็นวงกลมช้า ๆ จนมายด์ต้องกัดปากกลั้นเสียงครางแผ่ว “พี่… อย่าแกล้งหนูตรงนี้สิคะ” เธอกระซิบ แก้มแดงระเรื่อ ทัชยิ้มมุมปาก ก้มลงกระซิบข้างหู “ทำไมล่ะคะ? กลัวเพื่อนได้ยิน… หรือกลัวหนูเปียกจนเพื่อนจับได้?” มายด์สะดุ้ง หุบขาแน่น แต่ยิ่งหุบยิ่งทำให้มือเขากดลึกขึ้น นิ้วโป้งวนรอบจุดอ่อนไหวผ่านเนื้อผ้ากระโปรง จนเธอต้องกำขอบโต๊ะแน่น “พี่ทัชชช…” เธอเรียกเสียงสั่น เขาถอนมือออกช้า ๆ แล้วยกขึ้นมาจับมือเธอแน่น กระชับนิ้วสอดประสานกันตรงหน้าเพื่อนทุกคน “หนูเป็นของพี่แล้วนะคะ… อย่าลืม” เสียงกรี๊ดของฝ้ายและไอซ์ดังลั่นอีกครั้ง “เชี่ย! คบกันแล้วชัด ๆ” “มึงสองคนหยุดหวานตรงนี้ได้แล้วววว!” เสียงฝ้ายกับไอซ์ยังไม่หยุดแซว พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นทั่วโต๊ะ “กูว่าไม่ใช่แค่ดูใจกันละมั้ง นี่มันคบกันเต็มปากเต็มคำแล้วปะวะ?” แพมกระซิบเบา ๆ แต่ดังพอให้ได้ยินกันหมด “เออ มึงดูดิ มือจับกันกลางโรงอาหารเลยนะเว้ย!” “แถมเมื่อกี้...เขาแอบทำอะไรกันใต้โต๊ะปะ กูเห็นอีมายด์หน้าแดงเว่อร์” ไอซ์ขยี้ต่อพร้อมทำหน้าตารู้ทัน มายด์หันขวับ “ไม่มี๊! พวกมึงอย่ามโน!” เธอพูดไปพลางยกมืออีกข้างมาปิดหน้าอย่างเขินจัด ฝ้ายเท้าคางอย่างหมั่นไส้แต่ก็แอบยิ้ม “ถ้ามึงมีแฟนแล้วจะสวีทขนาดนี้ กูจะหาผัวให้ได้ภายในสัปดาห์นี้เลยคอยดู!” “สนใจให้พี่เป็นผัวมั้ยล่ะคะ?” เจที่นั่งอยู่ใกล้ ทำตากรุ้มกริ่มใส่ฝ้าย “โอ้ยยย พอเลยพี่เจ ปากหวานขนาดนี้ หนูกลัวโดนแฟนคลับพี่ตามตบ” ฝ้ายกอดอก ทำตาเขียวค้อนขวับใส่เขา ธามได้แต่หัวเราะในลำคอเบา ๆ ส่วนทัชยังนั่งนิ่ง ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ละสายตาจากมายด์แม้แต่วินาทีเดียว เขาโน้มหน้าเข้าใกล้ กระซิบที่ข้างหูเธออีกครั้ง “เลิกเรียนเย็นนี้...พี่มารับนะคะ” “อย่าทำให้พี่ต้อง ‘ไปลาก’ กลับเองนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนใจสั่นจนมายด์แทบหายใจไม่ทั่วท้อง “ค่ะ...” เธอกระซิบตอบ หลบตาแทบไม่ทัน ไม่นานนัก แก๊งจตุรเทพก็พากันลุกขึ้น เจโบกมือให้สาว ๆ ที่นั่งโต๊ะเดียวกัน “พวกพี่ไปเรียนก่อนนะน้อง ๆ ไว้เจอกัน” ธามยกมือขึ้นชูสองนิ้ว ส่วนแทนแค่พยักหน้าเบา ๆ ให้แพม มีเพียงทัชที่ยังมองมายด์อยู่ ก่อนจะก้มลงกระซิบครั้งสุดท้าย “ถ้าหนูคิดถึงพี่ระหว่างเรียน...ก็แค่ส่งรูปมาให้พี่หน่อยนะคะ” “แล้วคืนนี้...จะได้ให้รางวัล” พูดจบทัชก็ยกยิ้มที่มุมปากแล้วเดินจากไป ปล่อยให้มายด์นั่งเขินตัวบิดท่ามกลางสายตาแซวของเพื่อน ๆ ทั้งโต๊ะ ฝ้ายร้องลั่น “เชี่ยยยย พี่เขาไปแล้ว แต่มึงยังหน้าแดงอยู่เลย!!” “อีมายด์ของพวกเรามีผัวเป็นตัวตนแล้วเว้ย!” ไอซ์หัวเราะน้ำตาเล็ด ขณะที่แพมหันไปหยิบมือถือ “เดี๋ยวกูโพสต์ลงกลุ่มในมหาลัย จะได้ไม่มีใครมายุ่งกับผัวมึง” มายด์ซุกหน้าลงกับโต๊ะแก้เขิน และได้แต่ปล่อยให้เพื่อน ๆ ล้อเลียนไป ยังไม่ทันที่กลุ่มของมายด์จะลุกออกจากโต๊ะ เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นและเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ กึก กึก กึก “แหม...นี่เหรอคะ ‘น้องมายด์’ ที่พี่ทัชกำลังดูใจอยู่?” เสียงแหลมหวานแต่แฝงพิษสงดังขึ้นข้างหลัง ก่อนที่กลุ่มสาว ๆ สามคนเดินเข้ามาล้อมรอบโต๊ะ สายตาจิกกัดราวกับนางร้ายในซีรี่ย์เกาหลี ฝ้ายเงยหน้าขึ้นทันที “อะไรของพวกเธอ?” “เราชื่อเมย์นะคะ ปีสี่นิเทศ เอกโฆษณา” สาวสวยผมทองบลอนด์ดัดลอนยิ้มหวานอย่างไม่จริงใจ “พวกเราคือ ‘แก๊งเทพีราตรี’ …” เมย์เชิดจมูกขึ้นอย่างภูมิใจ “พวกหนูอาจจะไม่รู้จักพวกพี่ ก็ไม่เป็นไรนะ เพราะพี่ ๆ ไม่ได้อยู่ในกลุ่มกรี๊ดกร๊าดไอดอลเหมือนพวกหนู” อีกสองคนข้าง ๆ คือ พลอยกับบีน่าที่ยืนกอดอกมองสำรวจมายด์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “พี่ก็แค่งงนิดหน่อยค่ะ…” พลอยพูดต่อเสียงเรียบ “ว่าเด็กปีสองธรรมดา ๆ อย่างน้องมายด์… ไปตกพี่ทัชได้ไง?” “หรือว่า…ใช้ ‘ทางลัด’ ?” บีน่าเสริมด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย เมย์และพลอยเหยียดยิ้มหยัน มายด์เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาวาววับ “ขอโทษนะคะ พี่พูดเหมือนตัวเองมีสิทธิ์อะไรในตัวพี่ทัช” “เท่าที่หนูรู้มา...พี่ทัชไม่ได้มีเจ้าของ และหนูก็ไม่ได้ใช้ ‘ทางลัด’ อะไรทั้งนั้น” ฝ้ายกับไอซ์ลุกขึ้นพรวดพราดทันที แพมก็ยืนข้างเพื่อนอย่างพร้อมหน้า “อ้าว…นี่ปีสี่หมดไฟกันขนาดนี้แล้วเหรอคะ ถึงต้องมาหาเรื่องน้องปีสอง?” ฝ้ายเหน็บกลับ “หรือว่า...เห็นมายด์ได้ของที่พวกพี่อยากได้เลยเจ็บจี๊ด?” ไอซ์พูดเสียงดังจนทุกคนในโรงอาหารหันมามอง บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที เมย์หน้าตึงทันที สีหน้าที่เคยยิ้มหวานบิดเบี้ยวเป็นความโกรธชัดเจน ขณะที่เสียงหัวเราะซุบซิบและกระซิบกระซาบของนักศึกษารอบข้างเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ บีน่าขบกรามแน่น พยายามกลบเกลื่อนด้วยการเชิดหน้า “พวกหนูควรให้เกียรติรุ่นพี่บ้างนะ” มายด์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางผู้ดึ สะบัดผมสั้นเบา ๆ ก่อนยิ้มหวาน ตอบกลับแบบไม่สะทกสะท้าน “เกียรติ...ต้องได้จากคนที่น่าให้ค่ะ ไม่ใช่ใครก็ไม่รู้ เดินเข้ามาดูถูกคนอื่นก่อน แล้วจะมาขอให้เราให้เกียรติทีหลัง” เธอเดินเข้าไปใกล้เมย์อย่างไม่เกรงกลัว “หนูอาจจะไม่มีภาพขึ้นป้ายโปรโมตคณะทุกงาน…แต่พี่รู้ใช่มั้ยคะ ว่าพี่ทัชเขาเลือกใครอยู่ข้าง ๆ ทุกคืน?” “โอ๊ยยย!” “เหยียบหน้าชัด ๆ!” เสียงอื้ออึงของเหล่าสาว ๆ รอบข้างดังขึ้นทันที พลอยกัดริมฝีปากแน่น ขณะที่เมย์กำหมัดจนเล็บจิกเนื้อ แต่ยังไม่ทันที่พวกเธอจะโต้กลับ ฝ้ายก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “หรือที่พวกพี่จ้องจะกินหัวเพื่อนหนูแบบนี้...เป็นเพราะเขาได้ของที่พวกพี่พยายามมาตั้งสี่ปี แต่ไม่ได้?” ไอซ์ทำท่าจะตบมือแล้ว แต่แพมห้ามไว้ก่อน แพมพูดเสริมเบา ๆ แต่เจ็บจี๊ด “ต่อให้พวกพี่พยายามแค่ไหน พี่ทัชก็คงไม่สนใจหรอกค่ะ…” “...เพราะพี่เขา ‘ติด’ เพื่อนหนูขนาดไหน พี่ก็เห็นอยู่” เงียบกริบ... ไม่มีใครพูดอะไรอีก เสียงกระซิบดังขึ้นทั่วโรงอาหาร “เฮ้ย น้องมายด์แม่งแซ่บว่ะ” “เจ๋งอะ น้องปีสองนี่ของจริง” “พี่ทัชติดขนาดนั้นก็ไม่แปลกใจเลย” เมย์กำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย ก่อนจะหันหลังเดินออกไปทันที สะบัดผมยาวอย่างหงุดหงิด พลอยกับบีน่าตามหลังไปเงียบ ๆ โดยไม่มีใครกล้าหันกลับมามองอีก ฝ้ายยกมือแตะไหล่มายด์ส่งยิ้มกว้าง “มึง...สวยและฉะเกินต้านมากวันนี้” ไอซ์กุมหัวใจตัวเอง “ถ้ากูเป็นผู้ชาย กูก็เลือกมึงอะมายด์!” แพมหัวเราะแล้วชูนิ้วโป้ง “เจ๋งมากเพื่อนกู! พี่ทัชนี่แม่งโชคดีชิบ” มายด์ถอนหายใจโล่งอก ยิ้มออกมาขณะที่ใจยังเต้นแรงจากการเผชิญหน้ากับกลุ่มเทพีราตรีที่ขึ้นชื่อในการตบตีกับคนที่ไปยุ่งกับกลุ่มจตุรเทพ อีกมุมหนึ่งของโรงอาหาร บริเวณมุมเสากลางที่แสงแดดสาดไม่ถึง เสียงพูดคุยดังอื้ออึงรอบโรงอาหารแทบกลบเสียงสนทนาเบา ๆ ของกลุ่มผู้ชายสี่คนที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังเสากว้าง “โห...เด็กมึงนี่โคตรเหี้ยมอะ ไอ้ทัช” เจอ้าปาก ได้ยินเต็ม ๆ ตั้งแต่ประโยคแรกยันคำสุดท้ายของมายด์ “ฟาดกลับไม่ไว้หน้าเลยว่ะ กูสะใจแทน!” ธามพยักหน้าช้า ๆ สายตายังจับจ้องมายด์ที่ยืนยิ้มอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน “คมกว่าใบมีดโกนอีกแม่งเอ๊ย...แซ่บฉิบ” แทนหัวเราะเบา ๆ “นี่แหละ...คนที่ทำให้ไอ้ทัชหายเงียบไปเป็นอาทิตย์” เขาหันไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนพิงผนัง ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ยากจะอธิบาย ทั้งภูมิใจ ความหลงใหล และความหวงที่ซ่อนลึก ทัชยังคงจ้องมายด์ไม่วางตา มุมปากยกขึ้นช้า ๆ ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็นนัก รอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและอันตรายในคราวเดียวกัน “ก็แน่ล่ะ…” เขาพูดเสียงต่ำแต่ชัดทุกคำแฝงความภาคภูมิใจที่ไม่อาจปกปิด “…น้องคนนั้นน่ะ ‘ตัวซีเคร็ต’ ของกูเลย” คำว่า “ตัวซีเคร็ต” ทำเอาเพื่อนทั้งสามหันมามองอย่างพร้อมเพรียง เจแซวทันที “เหี้ย...กูอิจฉามึงว่ะ” ธามยักคิ้ว “กูอยากรู้เลยว่า มึงไปจีบน้องเขาตอนไหนวะ?” ทัชทำเพียงแค่ยิ้มมุมปากร้ายกาจ สายตายังคงไม่ละไปจากเด็กสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ นั่น... “ถ้ากูบอก ก็ไม่ซีเคร็ตสิวะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more