ชีวิตของข้าวหอมนับว่าได้อิสระมากขึ้น เหมือนคนงานในบ้านของเขาที่ตื่นเช้ามาก็เข้างานตรงเวลา แต่ก็ไม่ถูกจับตาเฝ้าดูทุกฝีเก้าเหมือนก่อนหน้า
ไม่ใช่เขาไว้ใจ แต่เขารู้แก่ใจว่าเธอหนีไปไหนไม่รอด ออกจากประตูรั้วไม่ได้ หาทางไปบ้านแม่เขาไม่ถูก เธอไม่มีทางหนีไปตัวคนเดียวทิ้งลูกไว้แม้จะรู้ว่านี่คือพ่อแท้ๆ ของแกก็ตาม
เมื่อนึกถึงลูกข้าวหอมก็อาศัยจังหวะที่คนอื่นๆ แยกกันทำหน้าที่ ขึ้นจากชั้นใต้ดินมาก็ตรงขึ้นชั้นบนของบ้านไปทันที
ก๊อก ก๊อก ก็อก
ยืนเคาะประตูห้องของคนใจดำที่สุดในชีวิตเสียงดัง คนที่ขึ้นจากห้องของเธอมาก่อนเธอสักพักแล้ว คนที่เอารัดเอาเปรียบเธอแทบทุกค่ำคืนพร้อมปากที่พร่ำคำว่าเกลียดและอยากให้เธอตายอยู่ร่ำไป
แกร็ก!
คุณาภัทรเปิดประตูห้องออกมาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง สายตาติดดุดัน ปกติหากคนงานมาเคาะจะต้องเอ่ยเรียกเพื่อขออนุญาตโดยไม่ต้องให้เขาถามว่าใครหรือมีธุระอะไร ต่างจากครั้งนี้ไร้เสียงใดๆ จนคิดเป็
