ข้าวหอมนั่งพิงหัวเตียงพร้อมรอยยิ้ม มือวางทาบท้องที่นูนของตัวเองรับสัมผัสเบาๆ ที่เจ้าตัวเล็กกำลังถีบส่งทักทาย
“ทำอะไร” คุณาภัทรที่ออกจากห้องน้ำมาถามเธอด้วยความแปลกใจ
“เปล่า” ปฏิเสธหน้านิ่ง ไม่บอกสิ่งที่เกิดขึ้นให้เขารับรู้
แต่คนที่ฟังหมออยู่ด้วยตั้งแต่แรกพร้อมกับท่าทางของเธอ ทำให้เขาขึ้นเตียงวางมือทาบไปบนท้องนูน จนสัมผัสกับการเคลื่อนไหวในนั้น
“!” มันเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารับรู้อะไรพวกนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้เขาผงะพร้อมกับหัวใจเต้นระรัวหนักกว่าตอนอัลตราซาวด์
ตอนนั้นได้ยินเสียงหัวใจเต้น ได้เห็นตัวก้อนเล็กๆ ในท้อง
แต่มันสัมผัสไม่ได้เหมือนตอนนี้ ตอนที่เขารู้สึกถึงแรงกระแทกเบาๆ จากขนาดเล็กๆ ผ่านท้องถึงฝ่ามือ
หัวใจแกร่งเต้นระรัว มือสั่นขึ้นมาเล็กน้อย
มันก็ตื่นเต้นตั้งแต่แรกที่ได้เห็น แต่ตอนนั้นเลือกจะปฏิเสธความจริง
ส่วนตอนนี้ไม่ได้ปฏิเสธอย่างตอนนั้น มันย่อมทำให้ความรู้สึกตีตื้นกว่าเก่า
