คุณาภัทรตื่นขึ้นมาด้วยความหนักอึ้งทั้งร่าง แอลกอฮอล์ที่ดื่มมากมายหลายคืนติดต่อกัน และเมื่อคืนจะหนักสุดจนแทบไร้สติ
แต่เขาจำทุกอย่างได้ และเพราะตั้งใจลงมาที่นี่ จึงดื่มหนักกว่าทุกคืนที่ผ่านมา
สายตาคมไร้ความรู้สึกหันไปมองคนข้างกายที่นอนซุกเขาอยู่ด้วยลมหายใจสม่ำเสมอ ผ้าห่มที่เธอคงเอามาเองคลุมอยู่ที่อก เผยให้เห็นลำคอระหงและช่วงอกที่เต็มไปด้วยร่องรอยช้ำม่วงฝีมือเขา
ไม่มีความสงสารเห็นใจเลยแม้แต่น้อย ยิ่งมองใบหน้าใกล้ๆ ยิ่งเกลียด ยิ่งนึกถึงการกระทำที่เธอก่อยิ่งอยากฆ่า
แต่ยิ่งมีเรื่องใหม่เข้ามาแทรกยิ่งทำให้เขาอยากบีบคอเล็กนั่นให้แหลกคามือเดี๋ยวนี้
“อื้อ ยะ...อย่า” เสียงแหบแห้งดังขึ้นปฏิเสธเมื่อร่างกายถูกดันอย่างแรง พร้อมกับร่างสูงที่ขึ้นคร่อมเธอไว้แล้วไม่ปล่อยให้เสียเวลา
คำว่าอย่าของเธอไร้ความหมายเมื่อสุดท้ายก็ถูกตอกตรึงซ้ำรอยช้ำจากค่ำคืนที่ยาวนาน ได้พักไม่กี่ชั่วโมง ลมหายใจยังไม่ทั่วท้องดี ร
