“Yavaş ol be!” diye çıkıştım karşımdaki ağa bozuntusuna. İyilik damarları tuttuğu için koluma girmiş beni arabaya yürütüyordu fakat hızlı hareket ettiği için dikişlerim sızlıyordu.
“Sanırsın ölümden dönmüş.” Hejvîn hanımın sesiyle hızla sola doğru çevirdim başımı. Ateş püsküren gözlerimle ona baktım.
“Ölümden döndüm Hejvîn hanım! Dua edin ölmediğime yoksa oğlunuz vicdan azabından dayanamazdı!” Vicdan azabı çeker mi pek sanmıyorum ama yinede içinde en ufak bir insani duygu varsa çok acı çekerdi.
Hejvîn hanım bir şey diyecekken Heja onun koluna girip yanımızdan uzaklaştırdı. “Ooo Rojbin hanım, diliniz söküldü maşallah.” Rêzan bana alayla bakarken, onun taklidini yaptım. Başını sağa sola salladığında gözlerimi devirip önüme döndüm, şu anda herkese karşı çok gaddardım.
İçimde tüm aile
