ภายในห้องโถงชั้นใต้ดินที่อับชื้นและอบอวลไปด้วยกลิ่นไหม้ แสงไฟจากไฟฉายของทัชส่องไปที่ร่างของ อั้ม ที่ยืนถือกะโหลกขนาดเล็กไว้ในมือ ดวงตาของอั้มบัดนี้ขุ่นมัวและดำสนิทไร้ซึ่งแววตาของพี่ชายที่แสนดีคนเดิม รอยยิ้มที่แสยะกว้างบนใบหน้านั้นดูไร้เดียงสาอย่างน่าประหลาด แต่มันกลับแฝงไปด้วยความอาฆาตที่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจ
"อั้ม... วางมันลงเถอะพี่" แจมร้องไห้โฮ พยายามจะก้าวเข้าไปหาแฟนหนุ่ม แต่ทัชคว้าแขนเธอไว้ทันควัน
"อย่าเข้าไปพี่แจม! นั่นไม่ใช่พี่อั้มแล้ว!" ทัชตะโกนก้อง เขาพยายามดึงสติพลางหยิบสายสิญจน์และน้ำมนต์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดออกมา "มันใช้พี่อั้มเป็นที่พักพิงใหม่ เพราะเราไปเผาที่อยู่เดิมของมัน!"
ทัชเริ่มสวดพระพุทธคุณด้วยเสียงอันดัง หวังจะใช้พลังแห่งแสงสว่างขับไล่ความมืดดำที่เกาะกินร่างอั้มอยู่ เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเป็นรูปยันต์แปดทิศล้อมรอบตัวอั้ม พร้อมกับขว้างข้าวสารเสกที่ลุงหมายเคยให้ไว้ใส่ร่า
