เสียงเรียกจากห้องริม

กำแพงซ่อนศพ

สายฝนข้างนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดราวกับจะถล่มหอพักเก่าแห่งนี้ให้ราบคาบ ทัชวิ่งฝ่าความมืดลงไปยังชั้น 3 หัวใจของเขาเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ภาพรอยช้ำที่ผุดขึ้นบนตัวแจมเหมือนมีมือปีศาจรุมทึ้งยังติดตา เขาเริ่มตระหนักว่าแตงโมไม่ได้ต้องการแค่การปลดปล่อย แต่นางกำลังเสวยสุขอยู่บนความเจ็บปวดของคนเป็น และมีบางอย่างที่ขัดขวางไม่ให้นางไปผุดไปเกิด... บางอย่างที่เข้มข้นพอๆ กับความแค้นของนาง

ทัชหยุดยืนหอบหน้าห้อง 312 ของ เก่ง เขาไม่เคาะประตูตามมารยาท แต่ใช้กำปั้นทุบลงไปอย่างแรง

"พี่เก่ง! เปิดประตู! ผมรู้ว่าพี่ซ่อนอะไรไว้ พี่บอกผมไม่หมด!" ทัชตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้อง

ประตูแง้มออกช้าๆ เก่งโผล่หน้าออกมาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดกว่าเดิม ดวงตาของเขาลึกโหลและมีรอยคล้ำหนาเตอะ เขาดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายปี

"ทัช... กลับไปเถอะ อย่ามายุ่งกับเรื่องนี้เลย" เก่งกระซิบเสียงสั่น "ยิ่งรู้มาก มึงยิ่งตายเร็ว"

"พี่แจมกำลังจะตาย! พี่อั้มก็สติจะแตกแล้ว!" ทัชผลักประตูเข้าไปในห้องของเก่งทันที ภายในห้องนั้นเหม็นอับไปด้วยกลิ่นธูปและข้าวของที่วางระเกะระกะ แต่ที่สะดุดตาทัชที่สุดคือ รูปถ่ายกลุ่ม บนโต๊ะหนังสือ มีนักศึกษาห้าคนยืนยิ้มให้กล้อง หนึ่งในนั้นคือแตงโม อีกคนคือเก่ง และผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ดูดุดันคนนั้นคือบอล

ทัชคว้ารูปนั้นขึ้นมา "พี่บอกว่าบอลหายตัวไปพร้อมกระเป๋าเดินทาง... แต่ลุงหมายบอกว่ากลิ่นเน่ามันแรงมาก และบอลหายไปเฉยๆ พี่เก่ง... บอลไม่ได้หนีไปไหนใช่ไหม?"

เก่งทรุดตัวลงนั่งบนพื้นห้อง มือสั่นเทาพยายามจุดบุหรี่แต่ทำไฟแช็กร่วง "มัน... มันอุบัติเหตุ ทัช... วันนั้นพวกมันทะเลาะกันหนักมาก บอลมันพลั้งมือ... มันเอาหัวแตงโมกระแทกขอบเตียงจนนิ่งไป"

เก่งเริ่มเล่าความจริงที่ถูกฝังไว้ 2 ปีเต็ม "บอลมันตกใจ มันโทรหาพี่ มันร้องไห้บอกว่ามันไม่ได้ตั้งใจ แต่มันกลัวติดคุก มันเลยพยายามจะเอาศพแตงโมยัดใส่กระเป๋าเดินทางใบนั้น..."

"แล้วยังไงต่อ?" ทัชเค้นถาม

"แตงโมยังไม่ตายสนิท!" เก่งแผดเสียงออกมาน้ำตาไหลพราก "ตอนที่บอลกำลังกดร่างนางลงในกระเป๋า แตงโมฟื้นขึ้นมา นางข่วนหน้าบอลจนเลือดซิบ นางกรีดร้องขอชีวิต... แต่บอลมันสติแตกไปแล้ว มันกลัวความผิด มันเลยใช้หมอนอุดจมูกโมจนแน่นิ่งไปจริงๆ คราวนี้มันลงมือฆ่าคนด้วยความตั้งใจ"

ทัชรู้สึกคลื่นเ**ยน "แล้วศพบอลล่ะ? ทำไมพี่ถึงบอกว่าศพบอลก็อยู่ในหอนี้?"

เก่งเงยหน้าขึ้นจ้องมองทัช ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสยดสยอง "หลังจากมันโบกปูนปิดกำแพงห้อง 404 เพื่อซ่อนร่างแตงโมเสร็จ บอลมันก็นั่งเฝ้ากำแพงนั้นอยู่ทั้งคืน มันกินเหล้าย้อมใจจนเมามาย หลายวันต่อมา... ตอนที่พี่เข้าไปหาเพื่อจะช่วยมันหนี พี่กลับไม่เห็นมัน เห็นเพียงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางทิ้งไว้กลางห้อง"

"ในกระเป๋านั่น..." ทัชเริ่มใจคอไม่ดี

"ไม่ใช่... กระเป๋านั่นว่างเปล่า" เก่งพูดพลางส่ายหน้า "แต่ที่น่าขนลุกคือ ผนังปูนที่เพิ่งโบกใหม่ มันมีรอยร้าว และมีนิ้วมือของใครบางคนโผล่ออกมาพยายามจะแกะปูนนั่นออก บอลมันไม่ได้หนีไปไหนทัช... คืนนั้นแตงโมดึงมันเข้าไปในกำแพงด้วยกัน! นางไม่ได้ต้องการให้มันหนีไปเสวยสุขข้างนอก แต่นางต้องการให้มันอยู่ทรมานกับนางในหลุมปูนนั่นตลอดกาล!"

"พี่กำลังจะบอกว่า ในกำแพงนั่น... มีศพสองศพ?"

"ใช่... ศพแตงโมที่ถูกฆ่า และศพของบอลที่ถูกลากเข้าไปทั้งที่ยังมีลมหายใจ" เก่งสะอื้น "หอพักนี้ไม่ได้เฮี้ยนเพราะแตงโมคนเดียว แต่มันเฮี้ยนเพราะ 'คู่รักอาฆาต' ที่วิญญาณผูกติดกันด้วยเลือดและความตาย บอลมันพยายามจะออกมา มันเลยข่วนกำแพงเรียกคนช่วย ส่วนแตงโมก็นอยู่นิ่งๆ เพื่อรอเหยื่อรายใหม่มาแทนที่พวกมัน!"

ทัชแทบจะล้มทั้งยืน ข้อมูลนี้เปลี่ยนทุกอย่าง ความแค้นของแตงโมทวีคูณเพราะนางต้องอยู่กับฆาตกรที่ฆ่านางในที่แคบๆ มานาน 2 ปี และทางเดียวที่นางจะหลุดพ้น คือการหา "ตัวตายตัวแทน" คู่ใหม่มาอยู่ในกำแพงนั้นแทน ซึ่งก็คือ อั้มและแจม!

02:30 AM

ในขณะที่ทัชกำลังอึ้งกับความจริง อั้มที่อยู่ชั้น 4 กำลังเผชิญกับนรกบนดิน แจมสลบไปแล้วแต่รอยช้ำบนตัวเธอกลับเริ่ม "เน่า" อย่างรวดเร็ว กลิ่นเหม็นเขียวคละคลุ้งไปทั่วห้อง 402 อั้มพยายามใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดรอยเหล่านั้น แต่ทุกครั้งที่สัมผัส แจมจะกระตุกและร้องครางด้วยความเจ็บปวด

“อั้ม... ช่วยบอลด้วย...”

เสียงผู้ชายดังขึ้นมาจากฝั่งกำแพงห้อง 404 เสียงนั้นทุ้มและแหบพล่า ดูอ่อนแรงเหมือนคนกำลังจะขาดใจ อั้มหันขวับไปมอง "ใคร! บอลเหรอ?"

“มันหนาว... ปูนมันบีบพี่... อั้มช่วยทุบกำแพงที...”

อั้มเริ่มสับสน เสียงนั้นฟังดูน่าสงสารจนเขาเผลอก้าวเท้าไปทางกำแพง "คุณอยู่ในนั้นเหรอ? คุณคือบอลใช่ไหม?"

"อย่า... อั้ม... อย่าไปเชื่อมัน..." เสียงแจมพึมพำขึ้นมา แววตาของเธอยังหลับอยู่แต่ปากขยับเอง "มันจะหลอก... ให้เราเปิดทาง... ให้ฆาตกรออกมา..."

ทันใดนั้น ผนังห้อง 402 เริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวลากยาวเป็นทางเหมือนงูเลื้อย คราบน้ำเลือดสีดำพุ่งปรี๊ดออกมาจากรอยร้าวสาดใส่หน้าอั้มจนตาพร่า อั้มล้มลงกองกับพื้น พยายามเช็ดเลือดออกจากตา แต่มันเหนียวหนึบและเหม็นจนเขาแทบจะอาเจียน

ในความมืดที่ตามพร่ามัว อั้มเห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดวิศวะเปื้อนเลือด ค่อยๆ มุดออกมาจากรอยร้าวของกำแพง ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งบุบสลายจากการถูกปูนทับ ตาข้างหนึ่งถลนออกมานอกเบ้า

"บอล..." อั้มกระซิบด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

ร่างนั้นพุ่งเข้าหาอั้ม มือที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็กคว้าเข้าที่คอของอั้มและยกตัวเขาขึ้นเหนือพื้น "มึง... มาแทนกู... กูจะออกไป... มึงเข้าไปอยู่แทนกู!"

อั้มพยายามดิ้นรนแต่สู้แรงวิญญาณฆาตกรไม่ได้ ในจังหวะที่เขากำลังจะสิ้นสติ เสียงประตูห้องก็ถูกพังเข้ามาอีกครั้ง!

"พี่อั้ม! ถอยไป!" ทัชพุ่งเข้ามาพร้อมกับถังน้ำมันก๊าดและไฟแช็กในมือ "พี่เก่งบอกผมหมดแล้ว! พวกมันไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือ แต่มันกำลังหาทางสลับร่าง!"

ทัชราดน้ำมันก๊าดลงบนพื้นทางเดินหน้ากำแพงและจุดไฟทันที เปลวไฟลุกโชนขึ้นขวางกั้นระหว่างอั้มกับร่างของบอล ร่างวิญญาณนรกนั่นกรีดร้องโหยหวนเมื่อโดนความร้อนจากเปลวไฟป่าที่ทัชเตรียมมา (ซึ่งผสมด้วยว่านอาคมที่ลุงหมายเก็บไว้)

ร่างของบอลถอยรั้งกลับเข้าไปในกำแพง แต่ก่อนจะหายไป มือของมันยังพยายามจะคว้าขาของแจมที่นอนอยู่บนเตียง

"พี่อั้ม! เราต้องจบเรื่องนี้เดี๋ยวนี้!" ทัชตะโกน "ศพพวกมันติดกันอยู่ข้างในนั้น ความแค้นของแตงโมล่ามโซ่บอลไว้ และบอลก็กำลังพยายามหาทางหนีโดยการฆ่าพวกพี่!"

อั้มลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น เขาคว้าชะแลงที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา "ในเมื่อมันอยากอยู่ข้างในนัก... กูก็จะฝังมันให้ลึกกว่าเดิม หรือไม่ก็เผามันให้วอดไปทั้งตึก!"

"ทุบกำแพงห้องผมพี่! นั่นคือจุดที่ร่างของพวกมันซ้อนทับกันอยู่!" ทัชชี้ทาง

ทั้งคู่พุ่งกลับไปที่ห้อง 403 เปลวไฟยังคงลุกโชนอยู่หน้าห้อง 402 เป็นเกราะคุ้มกันแจมชั่วคราว อั้มเหวี่ยงชะแลงฟาดลงบนกำแพงปูนสุดแรงเกิด เปรี้ยง! ปูนชิ้นใหญ่กะเทาะออก เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน...

มันไม่ใช่แค่โครงสร้างตึก แต่มันคือ เส้นผมมหาศาล ที่แทรกซึมอยู่ตามรอยแยกของปูน และเมื่ออั้มงัดปูนแผ่นใหญ่ออกมา เขาก็พบกับความจริงที่ทำให้โลกหยุดหมุน

ร่างของแตงโมและบอล กอดรัดกันอยู่ในท่าทางที่สยดสยอง กระดูกของทั้งคู่แหลกละเอียดและถูกหล่อหลอมเข้าด้วยกันด้วยปูนและกาลเวลา ใบหน้าของแตงโมซบอยู่ที่ไหล่ของบอล โดยมีฟันของนางฝังอยู่ที่คอของเขา... นางไม่เคยปล่อยให้เขาหนีไปไหนจริงๆ

และในวินาทีที่อากาศภายนอกสัมผัสกับซากศพนั้น เสียงกรีดร้องนับร้อยสายก็ดังระงมไปทั่วหอพักชั้น 4 พร้อมกับดวงตาของศพทั้งสองที่ลืมโพลงขึ้นพร้อมกัน!