ท่ามกลางบรรยากาศที่หนักอึ้งภายในโถงทางเดินชั้น 4 กลิ่นสาบสางของปูนเก่าและซากศพที่ถูกกักขังมานานสองปีพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสของอั้มและทัชจนทั้งคู่แทบสำลัก แสงจากไฟฉายในมือทัชสั่นระริก เผยให้เห็นภาพที่มนุษย์ปุถุชนไม่ควรจะได้ยล ร่างสองร่างที่บิดเบี้ยวผิดรูปถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันภายใต้ผนังห้อง 403 ราวกับประติมากรรมแห่งความสยดสยอง
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม คือเสียงที่ดังมาจากประตูห้อง 404 ที่อยู่ติดกัน
เคร้ง... เคร้ง...
เสียงเหล็กกระทบกันดังเหง่งหง่างท่ามกลางความเงียบ ทัชหันขวับไปมองและต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็น โซ่ตรวน ที่คล้องประตูห้องริมสุดไว้หนาแน่น บัดนี้มันเริ่มขยับเขยื้อนเองราวกับมีชีวิต ข้อโซ่เหล็กสนิมเขรอะค่อยๆ ปริแตกและหลุดร่วงลงสู่พื้นทีละข้อ... ทีละข้อ... ราวกับพันธนาการที่เคยสะกดวิญญาณร้ายไว้กำลังจะเสื่อมสลายลงเพราะความโกรธแค้นที่ถึงขีดสุด
"พี่อั้ม! โซ่ม
