เสียงเรียกจากห้องริม

หลอน

แสงสลัวจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ ตรงโถงทางเดินชั้น 4 ดูเหมือนจะหม่นแสงลงกว่าทุกวัน หลังจากที่แจมลากเขาลงไปกินข้าวข้างล่างและพร่ำบอกเรื่อง "แตงโม" ไม่หยุด อั้ม ก็เริ่มรู้สึกรำคาญใจมากกว่าหวาดกลัว สำหรับเขาที่เติบโตมากับวิทยาศาสตร์และการเล่นกีฬา ความเชื่อเรื่องวิญญาณอาฆาตในห้องปิดตายเป็นเพียงอาการทางประสาทที่เกิดจากบรรยากาศอับชื้นของตึกเก่าเท่านั้น

"แจม นอนพักเถอะ เดี๋ยวอั้มออกไปดูให้เองว่าไอ้เสียงข่วนน่ะมันคืออะไร จะได้เลิกระแวงเสียที" อั้มพูดย้ำพลางดันไหล่แฟนสาวให้เอนตัวลงนอนบนเตียงในห้อง 402

"ไม่อั้ม! อย่าออกไปนะ แจมขอร้อง" แจมคว้าแขนเขาไว้แน่น ดวงตาที่บวมช้ำฉายแววหวาดวิตกถึงขีดสุด "มันไม่ใช่แค่เสียง แต่มันคือ... มันคือความเกลียดชัง อั้มไม่รู้สึกเหรอ?"

"อั้มรู้สึกแค่ว่าแจมพักผ่อนน้อยไปน่ะสิ" เขาแกะมือเธอออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "เดี๋ยวอั้มมา แป๊บเดียว"

อั้มก้าวออกจากห้อง 402 ปิดประตูลงเบาๆ ทิ้งให้ความเงียบในห้องโอบล้อมแจมไว้ เขามายืนอยู่กลางโถงทางเดินที่ยาวเหยียด ลมเย็นๆ จากหน้าต่างระเบียงพัดผ่านวูบหนึ่งจนเขาเผลอห่อไหล่ กลิ่นอับชื้นที่ผสมกับกลิ่นปูนเก่าคละคลุ้งอยู่ในจมูก

เขาหันหน้าไปทาง ห้อง 404

ประตูห้องริมสุดยังคงถูกพันธนาการด้วยโซ่สนิมเขรอะเหมือนเดิม แผ่นยันต์สีเหลืองที่ขอบประตูสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมดูน่าเกลียดน่ากลัว อั้มเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ ฝีเท้าของเขาที่สวมรองเท้าแตะยางดัง ฟึ่ด... ฟึ่ด... สะท้อนก้องไปมาในทางเดินที่ไร้ผู้คน

“ไหนดูซิ... หนูหรือแมลงสาบตัวไหนมันข่วนไม้” เขาพึมพำกับตัวเอง

แต่เมื่อเขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง 404 สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ "ผิดปกติ"

ที่ใต้ธรณีประตูไม้ที่ผุพัง มีของเหลวสีแดงเข้มข้นคลักค่อยๆ ไหลซึมออกมา มันไม่ได้ไหลรวดเร็วเหมือนน้ำหลาก แต่มันค่อยๆ เอ่อล้นออกมาเหมือนเลือดที่พุ่งออกจากบาดแผลที่ยังสดใหม่ ของเหลวนั้นข้นและวาววับสะท้อนกับแสงไฟสีนวลของโถงทางเดิน กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงพุ่งเข้ากระแทกจมูกของอั้มจนเขาต้องเบือนหน้าหนีชั่วขณะ

"เหี้ยเอ๊ย... ท่อแตกหรือใครเอาอะไรมาเทวะ?"

เขารู้สึกคาวคอจนแทบจะขย้อน กลิ่นมันไม่ใช่แค่เลือด แต่มันคือกลิ่นของเนื้อเยื่อที่เน่าสลายผสมกับน้ำคาวปลาที่ทิ้งไว้กลางแดดจัด อั้มขมวดคิ้วแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นด้วยความสับสนมากกว่าความกลัว เขาตัดสินใจก้มลงเพื่อจะมองลอดช่องว่างเล็กๆ ใต้ประตูให้ชัดๆ ว่าต้นตอของของเหลวสีแดงนั่นมาจากไหน

เขาค่อยๆ ย่อเข่าลง มือข้างหนึ่งยันกำแพงที่เย็นจัดเอาไว้ อีกข้างหนึ่งพยายามจะเอื้อมไปแตะคราบน้ำนั้นเพื่อดูว่ามันคืออะไรกันแน่

ในจังหวะที่ใบหน้าของอั้มอยู่ห่างจากพื้นเพียงไม่กี่นิ้ว...

กริ๊ก...

เสียงโซ่เหล็กที่คล้องประตูอยู่ขยับเขยื้อนเบาๆ ราวกับมีใครจากข้างในกำลังจับมันไว้ อั้มชะงัก สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่คราบเลือดที่บัดนี้ขยายวงกว้างจนเกือบจะเปื้อนปลายเท้าของเขา แต่แล้วสิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

ในเงาสะท้อนของของเหลวสีแดงข้นบนพื้น... เขาเห็นใบหน้าของ "ผู้หญิง" คนหนึ่งสะท้อนกลับมา

เธอไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเขา แต่ภาพสะท้อนนั้นแสดงให้เห็นว่าเธอกำลัง หมอบราบอยู่ข้างใต้เขา ในตำแหน่งเดียวกับคราบเลือดนั้น ใบหน้าของเธอขาวซีดจนเป็นสีเขียวจางๆ ดวงตาที่กลวงโบ๋จ้องเขม็งมาที่เขา และปากที่ฉีกกว้างจนถึงใบหูกำลังขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างที่ไม่มีเสียง

อั้มหลับตาปี๋แล้วสะบัดหัวแรงๆ "ตาฝาด... กูตาฝาด!"

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งและจ้องลงไปที่พื้นเพื่อจะพิสูจน์ตรรกะของตัวเอง

มันหายไปแล้ว

คราบน้ำสีแดงเข้มที่เคยนองเต็มพื้น... กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงจนอยากจะอาเจียน... ทุกอย่างหายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น พื้นปูนหน้าห้อง 404 แห้งสนิทและมีเพียงฝุ่นหนาเตอะที่ปกคลุมอยู่ตามปกติ ไม่มีรอยเปียกชื้น ไม่มีแม้แต่หยดน้ำเล็กๆ สักหยดเดียว

อั้มอึ้งไปครู่ใหญ่ เขายื่นมือไปลูบพื้นปูนบริเวณนั้น มันแห้งกร้านและสากมือ เขาขยี้ตาตัวเองจนแดงก่ำ

"เป็นไปไม่ได้... เมื่อกี้มันยัง..."

ฮิ... ฮิ... ฮิ...

เสียงหัวเราะเล็กๆ ของผู้หญิงดังมาจากด้านหลังประตูที่ปิดตาย มันไม่ได้ดังมาจากในลำคอ แต่มันดูเหมือนดังออกมาจาก "เนื้อไม้" ของประตูเอง อั้มถอยหลังกรูดจนหลังไปชนกับประตูห้อง 403 ของทัชพอดี

จังหวะนั้นเอง 'แอ๊ดดด!!!' ประตูห้อง 403 ก็เปิดออกอย่างแรงจนอั้มเกือบเสียหลักล้มเข้าไปข้างใน ทัช ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาซีดเผือดไม่แพ้แจม ในมือถือเศษกระดาษโน้ตที่ถูกกรีดด้วยรอยเล็บไว้แน่น

"พี่อั้ม! พี่มาทำอะไรตรงนี้!" ทัชตะโกนเรียกเสียงสั่น

อั้มหอบหายใจรุนแรงพยายามตั้งสติ "ทัช... เมื่อกี้... มึงเห็นน้ำสีแดงๆ บนพื้นหน้าห้องนี้มั้ย?"

ทัชมองไปที่พื้นหน้าห้อง 404 แล้วส่ายหน้าช้าๆ "ไม่เห็นมีอะไรนี่ครับพี่ ผมเพิ่งเปิดประตูออกมาเพราะได้ยินเสียงพี่พึมพำคนเดียว... พี่อั้ม พี่โอเคมั้ย?"

อั้มไม่ได้ตอบ เขาหันกลับไปมองประตูห้อง 404 อีกครั้ง ความมั่นใจในตรรกะของเขาเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกถูกจับจ้องจาก "สิ่งที่มองไม่เห็น" เริ่มชัดเจนจนเขารู้สึกอึดอัดที่หน้าอก

"ทัช... ห้องมึงติดกับห้องนั้นใช่ไหม?" อั้มถามพลางชี้ไปที่ห้องริม

"ใช่ครับพี่ และผมว่าพี่ควรจะดูนี่..." ทัชยื่นสมุดโน้ตที่มีข้อความ 'ทัช... ช่วย... โม... ออก... ไป... ที' ให้อั้มดู

อั้มรับไปดูรอยเลือดที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลดำบนกระดาษ เขาขมวดคิ้ว "มึงเขียนเองหรือเปล่า? แกล้งพวกกูเหรอ?"

"ผมจะแกล้งพี่ทำไม! ผมเพิ่งย้ายมา ผมยังไม่รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ!" ทัชพูดอย่างเหลืออด "แล้วรอยเล็บเนี่ย พี่ดูสิ มันลึกจนกระดาษขาดเลยนะ มือคนปกติจะทำแบบนี้ได้ไงถ้าไม่ตั้งใจกรีดจริงๆ?"

อั้มเงียบไป เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว รอยช้ำที่คอของแจม เสียงร้องไห้ที่เธอบอก คราบเลือดที่เขาเพิ่งเห็นกับตาแต่มันหายไปอย่างไร้ร่องรอย และข้อความประหลาดในห้องของทัช

กึ้ง!

เสียงแม่กุญแจที่ล็อกโซ่ห้อง 404 กระแทกกับประตูไม้ดังสนิท ทั้งอั้มและทัชสะดุ้งสุดตัวพร้อมกัน พวกเขาจ้องไปที่แม่กุญแจตัวนั้น มันกำลังสั่นไหวไปมาเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาเขย่ามันเล่น

"กลับห้องเถอะพี่..." ทัชกระซิบ "คืนนี้อย่าออกมาข้างนอกอีกเลย"

อั้มไม่รอให้ทัชพูดซ้ำเขารีบเดินจ้ำอ้าวกลับไปที่ห้อง 402 ทันทีที่เขาปิดประตูและลงกลอน เขาก็พบว่าแจมนั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง จ้องมองไปที่หน้าต่างระเบียงที่เปิดแง้มไว้

"อั้ม... เมื่อกี้... มีคนมาเคาะกระจก" แจมพูดเสียงแหบ "จากข้างนอกระเบียง..."

อั้มมองไปที่กระจกบานเลื่อนที่ระเบียง ห้องของพวกเขาอยู่ชั้น 4 ไม่มีทางที่ใครจะปีนขึ้นมาเคาะได้จากข้างนอก ยกเว้นแต่...

บนผิวกระจกที่มัวไปด้วยไอฝน มีรอยฝ่ามือเปียกๆ เล็กๆ แปะอยู่หลายรอย และที่น่าสยองที่สุดคือ รอยนั้นมันเป็น รอยฝ่ามือที่มาจากด้านนอก และมันกำลังค่อยๆ เลื่อนลงมาเรื่อยๆ ราวกับมีใครบางคนกำลังเกาะกระจกและพยายามจะมุดเข้ามาข้างใน

อั้มเดินไปที่กระจกด้วยใจที่เต้นรัว เขาตัดสินใจกระชากผ้าม่านปิดสนิทเพื่อบังทัศนียภาพภายนอก แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะดึงม่านปิดลง เขาเห็นเงาตะคุ่มๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งยืนห้อยหัวลงมาจากดาดฟ้า เส้นผมยาวเฟื้อยของเธอแกว่งไปมาบังหน้าต่างห้อง 402 ไว้ครึ่งหนึ่ง

"เห็น... หรือ... ยัง..."

เสียงกระซิบนั้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันดังชัดเจนอยู่ในหัวของอั้ม เขาชะงักมือที่จับม่าน ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกสาป

"อั้ม! ปิดม่านสิ! ปิด!!!" แจมกรีดร้อง

อั้มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากม่านปิดดัง ปึด! เขาหันกลับมาหาแจมและดึงเธอเข้ามากอดไว้แน่น ทั้งคู่ขดตัวอยู่บนเตียงท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากห้องน้ำ ความเชื่อที่เคยมีมาตลอดชีวิตของอั้มกำลังถูกทดสอบด้วยสิ่งที่ไร้คำอธิบาย

และในคืนนั้นเอง... เสียง "ข่วน" ที่ผนังห้องริมสุดก็เปลี่ยนเป็นเสียง "ทุบ" อย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงเรียกชื่อพวกเขาที่ดังระงมไปทั่วทางเดินชั้น 4

"อั้ม... แจม... ทัช... ออกมาหาโมหน่อย..."