เสียงเรียกจากห้องริม

รอยช้ำที่เพิ่มขึ้นมา

เสียงฝนที่ตกกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่างหอพักชั้น 4 ฟังดูเหมือนเสียงกรีดร้องของวิญญาณนับพันที่พยายามจะมุดลอดผ่านรอยแตกของอาคารเข้ามา ภายในห้อง 403 ทัช และ อั้ม ยืนเผชิญหน้ากับผนังปูนเย็นเยียบที่เชื่อมต่อกับห้องริมสุด ชะแลงเหล็กในมือของอั้มสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะแรงอาฆาตที่แผ่ออกมาจากหลังกำแพงนั้นมันเข้มข้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว

"ทุบเลยพี่อั้ม... ก่อนที่มันจะทำอะไรไปมากกว่านี้" ทัชกัดฟันพูดพลางเตรียมค้อนปอนด์ขนาดเล็กที่ยืมมาจากลุงหมาย

อั้มสูดหายใจเข้าลึก เงื้อมชะแลงขึ้นสูง เป้าหมายคือจุดที่ปูนดูหนาและนูนออกมาผิดปกติ ซึ่งเป็นจุดที่เก่งบอกว่าเป็นที่ฝังร่างของแตงโม

"อ๊ากกกกกก! ช่วยด้วย! อั้ม! ทัช! ช่วยแจมด้วย!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังทะลุมาจากห้อง 402 ที่อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเจียนตายจนอั้มชะงักมือที่กำลังจะฟาดลงบนผนัง ชะแลงเหล็กร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดัง เคร้ง!

"แจม!" อั้มตะโกนก้องก่อนจะพุ่งตัวออกจากห้อง 403 ตรงไปยังห้องของตัวเองทันที โดยมีทัชวิ่งตามไปติดๆ

เมื่อทั้งคู่ผลักประตูเข้าไป ภาพที่เห็นทำให้หัวใจของอั้มแทบหยุดเต้น แจม นอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนเตียง ร่างกายของเธอถูกบิดเบี้ยวไปมาในท่าทางที่ผิดธรรมชาติ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นหลายคู่กำลังรุมกระชากแขนขาของเธอไปคนละทิศทาง

"แจม! เป็นอะไร! พี่อยู่นี่แล้ว!" อั้มถลาเข้าไปรวบตัวแฟนสาวไว้ แต่วินาทีที่เขาสัมผัสตัวเธอ เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะผิวหนังของแจมเย็นจัดเหมือนน้ำแข็ง

"มัน... มันบีบแจม... อั้ม... แจมเจ็บ..." แจมพยายามเค้นเสียงบอกพลางยกแขนขึ้นมา

ภายใต้แสงไฟกะพริบถี่ๆ ทั้งทัชและอั้มเห็นเหตุการณ์ที่น่าสยดสยองเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา บนผิวหนังที่ขาวซีดของแจม "รอยช้ำสีม่วงคล้ำ" เริ่มปรากฏขึ้นทีละรอย มันไม่ใช่รอยกระแทก แต่มันคือรอยนิ้วมือขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ กดลึกลงไปในเนื้อจนเห็นเป็นรูปมือคนชัดเจน รอยเหล่านั้นผุดขึ้นมาที่ต้นแขน ข้อมือ และลำคอ ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนล้อมรอบเตียงแล้วรุมบีบเคล้นร่างของแจมอย่างบ้าคลั่ง

"ไอ้ผีนรก! ปล่อยแฟนกู!" อั้มตะโกนด่าทอความว่างเปล่า เขาพยายามจะแกะ "มือทิพย์" นั้นออก แต่เขากลับสัมผัสได้เพียงอากาศที่หนาวเหน็บจนแสบผิว

"พี่อั้ม! ดูที่ขาพี่แจมสิ!" ทัชชี้ไปที่ข้อเท้าของแจม

ที่นั่น รอยแดงปื้นใหญ่เริ่มกลายเป็นรอยถลอกเหมือนถูกโซ่เหล็กที่หยาบกร้านรัด แจมร้องไห้โฮด้วยความทรมาน ร่างกายของเธอเริ่มถูกลากไปทางประตูเพื่อไปที่โถงงทางเดิน ทีละนิด... ทีละนิด... ราวกับประตูนั้นมีแรงดึงดูดที่มองไม่เห็น

"มันไม่ยอมให้เราทุบกำแพง!" ทัชวิเคราะห์ด้วยความตื่นตระหนก "มันใช้พี่แจมเป็นตัวประกัน ถ้าเราทุบกำแพงตอนนี้ มันคงบีบพี่แจมจนตายแน่ๆ"

รอยช้ำเริ่มลามไปที่ใบหน้าของแจม มีรอยนิ้วมือขนาดเล็กบีบเข้าที่ริมฝีปากของเธอจนเลือดซิบ แจมดวงตาเบิกโพลงจ้องมองไปที่มุมมืดของเพดานห้อง ที่นั่นทัชเห็นเส้นผมยาวๆ หย่อนตัวลงมาเหมือนเส้นด้ายที่รอคอยการชักใย

"โม... โมขอโทษ... อย่าทำแจม..." แจมพึมพำเสียงแผ่ว เหมือนสติเริ่มจะหลุดลอย "โมเจ็บ... โมหนาว... โมอยากได้เพื่อน..."

"พี่แจม! ตั้งสติไว้!" ทัชรีบคว้าขวดน้ำมนต์ที่ลุงหมายเคยให้ไว้พรมไปที่ตัวแจม

ทันทีที่น้ำมนต์สัมผัสผิว รอยช้ำเหล่านั้นก็ส่งเสียง ซี่... เหมือนเนื้อถูกความร้อน ร่างของแจมกระตุกอย่างรุนแรงก่อนที่แรงบีบคั้นจะผ่อนคลายลงชั่วขณะ แจมหอบหายใจรัวพิงอกอั้ม ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือสีม่วงดำนับสิบจุด ดูราวกับศพที่ถูกทำร้ายมาอย่างทารุณ

อั้มมองสภาพแฟนสาวด้วยความเจ็บปวดเกืนจะบรรยาย "ทัช... เราทุบไม่ได้แล้ว แจมจะตายก่อน"

"แต่มันคือทางเดียวที่เราจะจบเรื่องนี้นะพี่!" ทัชแย้ง "ถ้าเราไม่ทุบตอนนี้ มันก็จะค่อยๆ กัดกินพี่แจมไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกำแพงนั่นเหมือนมัน!"

"แล้วมึงจะให้กูใช้เสี่ยงชีวิตแจมเหรอ!" อั้มหันมาตวาดใส่ทัชด้วยความสติแตก "มึงดูสภาพแจมสิ! แค่มันบีบครั้งเดียวคอก็แทบหักแล้ว ถ้ากูเอาชะแลงฟาดกำแพง มันไม่หักคอแจมทิ้งทันทีเลยเหรอ!"

ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทัชกำหมัดแน่น เขาเข้าใจความรู้สึกของอั้ม แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือแผนการยื้อเวลาของแตงโม ยิ่งเวลาผ่านไป พลังของวิญญาณอาฆาตจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นตามความมืดของค่ำคืน

แกรก... แกรก...

เสียงข่วนผนังดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้ดังมาจากห้อง 404 มันดังมาจาก "ใต้ผิวหนัง" ของแจม!

ทัชและอั้มจ้องมองไปที่รอยช้ำบนแขนของแจมด้วยความสยองขวัญ พวกเขาเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนังของเธอ มันเป็นก้อนนูนเล็กๆ ที่เคลื่อนที่ไปมาเหมือนหนอน หรือไม่ก็... ปลายนิ้วคน ที่กำลังพยายามจะเจาะออกมาจากข้างในร่างกายของแจม

"อั้ม... แจมเจ็บข้างใน... เหมือนมีคนอยู่ในตัวแจม..." แจมร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด ดวงตาของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองขุ่นเหมือนดวงตาที่ทัชเห็นในรูกุญแจ

"ทัช! ทำอะไรสักอย่างสิโว้ย!" อั้มร้องขออย่างสิ้นหวัง

ทัชนึกถึงคำพูดของรุ่นพี่เก่งและลุงหมาย 'ความแค้นมันเหมือนไฟ ยิ่งนานวันมันยิ่งลาม...' "พี่อั้ม... เราเลื่อนการทุบกำแพงออกไปก่อนก็ได้ แต่เราต้อง 'ทำสัญญา' กับมัน" ทัชพูดเสียงสั่น "มันต้องการอะไรบางอย่างที่มากกว่าแค่การเอาศพออกไป มันต้องการคำขอโทษ หรือไม่ก็... ตัวตายตัวแทน"

"กูไม่ให้แจมตายแทนใครทั้งนั้น!"

"ผมไม่ได้บอกว่าจะเป็นพี่แจม..." ทัชจ้องมองไปที่ผนังห้อง "พี่อั้ม เฝ้าพี่แจมไว้ อย่าให้น้ำมนต์ห่างกาย ผมจะไปหาพี่เก่งอีกครั้ง ผมว่าพี่เก่งยังบอกความจริงเราไม่หมด เรื่องบอล... เรื่องที่บอลหายตัวไปพร้อมกระเป๋าเดินทางใบนั้น"

ทัชวิ่งออกจากห้อง 402 ไปทิ้งให้อั้มกอดร่างของแจมที่สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง รอยช้ำเหล่านั้นเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีเขียวคล้ำและส่งกลิ่นเหม็นไหม้จางๆ ออกมา อั้มก้มลงจูบหน้าผากแจม น้ำตาของเขาหยดลงบนแก้มของเธอ

"พี่ไม่ยอมให้มันเอาแจมไปหรอก... พี่สัญญา"

แต่ในความมืดที่มุมห้อง เงาสีดำของแตงโมยังคงยืนแสยะยิ้ม มือของเธอขยับไปมาเหมือนกำลังถักทอเส้นผมยาวๆ ให้กลายเป็นบ่วงบาศที่พร้อมจะรัดคอคนทั้งคู่ได้ทุกเมื่อ หากพวกเขาคิดจะเริ่มลงมือทุบทำลายที่พำนักของเธออีกครั้ง

แผนการทุบกำแพงถูกเลื่อนออกไป พร้อมกับเวลาที่เหลือน้อยลงทุกทีสำหรับชีวิตของแจม และความสยดสยองที่กำลังจะคืบคลานเข้าสู่จุดที่มืดมิดที่สุดของหอพักแห่งนี้