เสียงเรียกจากห้องริม

เสียงเรียกจาก...โม

ค่ำคืนที่หอพักชั้น 4 ดูเหมือนจะยาวนานกว่าปกติ แสงไฟทางเดินที่ติดๆ ดับๆ สร้างเงาวูบวาบฉายลงบนพื้นปูนขรุขระ แจมขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาในห้อง 402 ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ แม้อั้มจะนั่งอยู่ข้างๆ และโอบกอดเธอไว้ แต่มันกลับไม่ได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวที่ซึมลึกถึงกระดูกนั้นจางหายไปเลย

อั้มหลับไปแล้วด้วยความอ่อนเพลีย เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าโลกนี้ยังมีความปกติหลงเหลืออยู่ แต่สำหรับแจม ประสาทสัมผัสของเธอกลับตื่นตัวอย่างน่าประหลาด เธอยังคงจดจำภาพใบหน้าบิดเบี้ยวที่ระเบียงได้ติดตา กลิ่นสาบเน่าของน้ำครำยังคงอบอวลอยู่ในมโนสำนึก

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากโถงทางเดินข้างนอก แจมเบิกตากว้างจ้องมองไปที่ประตูห้อง เธอจำได้ว่าอั้มลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา แต่นั่นจะช่วยอะไรได้จริงหรือ? หากสิ่งที่กำลังคุกคามพวกเขาไม่ใช่ "คน"

“แจม...”

เสียงเรียกนั้นเบาหวิวเหมือนลมพัดผ่านช่องระบายอากาศ แต่มันชัดเจนจนเธอสะดุ้ง แจมพยายามหลับตาและท่องบทสวดมนต์ในใจ แต่เสียงนั้นกลับดังขึ้น... และดูเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้ผนังห้องมากขึ้นเรื่อยๆ

“แจม... ช่วยโมด้วย... หนาวเหลือเกิน...”

เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แสนสาหัส แจมพยายามจะปลุกอั้มแต่เสียงของเธอกลับหายไปในลำคอ มือของเธอแข็งทื่อจนขยับไม่ได้ เธอรู้สึกได้ว่ามี "แรงกดทับ" บางอย่างพุ่งตรงมาจากกำแพงฝั่งห้อง 404

ครืด... ครืด...

เสียงข่วนผนังเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่รอยขีดข่วน แต่มันเหมือนมีคนกำลังเอาค้อนเล็กๆ ทุบปูนให้กะเทาะออก แจมมองไปที่ผนังห้องฝั่งนั้นด้วยความสยองขวัญ แผ่นวอลเปเปอร์เก่าๆ เริ่มปริแยกออกทีละนิด และจากรอยแยกนั้น... มีของเหลวสีดำเหนียวข้นไหลซึมออกมา

มันไม่ใช่เลือด... แต่มันเหมือนน้ำครำที่เน่าเปื่อยมานานนับปี กลิ่นของมันเหม็นสาบจนแจมแทบสำลัก

“แจม... มาหาโมหน่อย... โมอยู่คนเดียวในนี้มานานแล้ว...”

เสียงเรียกเริ่มเปลี่ยนโทน จากความเจ็บปวดกลายเป็นความเยือกเย็นที่ชวนขนหัวลุก แจมรู้สึกเหมือนร่างกายถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลที่มองไม่เห็น เธอลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ ราวกับเป็นหุ่นเชิดที่ถูกบังคับด้วยเส้นด้าย ดวงตาของเธอเลื่อนลอยและไร้แวว

เธอเดินไปที่ประตูห้อง มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหมุนลูกบิดและปลดกลอนออกอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้อั้มตื่น

ทันทีที่ประตูเปิดออก ลมเย็นจัดปะทะใบหน้าของเธอจนผิวแก้มชาหนึบ โถงทางเดินมืดมิดมีเพียงแสงสีนวลจากห้อง 403 ของทัชที่ลอดออกมาใต้ประตูเพียงเล็กน้อย แจมเดินตรงไปที่ห้องริมสุด... ห้อง 404

โซ่เหล็กที่เคยพันธนาการประตูไว้อย่างหนาแน่น บัดนี้มันกลับคลายตัวออกและห้อยโตงเตงอยู่ข้างหนึ่ง แม่กุญแจตัวใหญ่ถูกเปิดออกทิ้งไว้บนพื้น แจมหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่แง้มออกเพียงเล็กน้อยพอให้เห็นความมืดสนิทที่อยู่ข้างใน

“เข้ามาสิแจม... มาดูสิ่งที่เขาทำกับโม...”

เสียงนั้นดังมาจากข้างหลังประตู แจมเอื้อมมือไปผลักประตูห้อง 404 ออกช้าๆ เสียงบานพับไม้ลั่นดัง เอียด... ก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด ภายในห้องนั้นไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ เหลืออยู่ มีเพียงกลิ่นอับชื้นและไอเย็นที่พุ่งออกมาปะทะตัวเธอ

ในความมืดที่ดูเหมือนจะดูดกลืนทุกอย่าง แจมเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนนั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ผิวหนังของเงานั้นดูขาวซีดจนสะท้อนแสงสลัวจากทางเดิน

"แตงโม... เหรอ?" แจมถามด้วยเสียงที่แทบจะหายไปในอากาศ

เงานั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เส้นผมยาวเฟื้อยที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำครำตกลงมาปรกหน้า แต่สิ่งที่ทำให้แจมแทบหยุดหายใจคือ "ดวงตา" ของผู้หญิงคนนั้น มันไม่มีตาขาว มีเพียงหลุมดำมืดที่เต็มไปด้วยความแค้น

"เขาทิ้งโมไว้ที่นี่... เขาขังโมไว้จนลมหายใจสุดท้าย..." แตงโมพูดขณะที่ค่อยๆ คลานเข้ามาหาแจม ท่าทางของเธอเหมือนแมลงที่บาดเจ็บ ขาและแขนบิดเบี้ยวไปคนละทิศทาง "มึงมีความสุขนักใช่ไหม... ที่ได้นอนกอดคนรักในห้องข้างๆ กู!"

ทันใดนั้น แรงอาฆาตมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมแจม ประตูห้อง 404 ปิดกระแทกดัง ปัง! โซ่เหล็กที่พื้นเลื้อยขึ้นมาพันรอบขาของแจมราวกับมีชีวิต เธอถูกลากลึกลงไปในความมืดของห้องริมสุด

"ช่วยด้วย! อั้ม! ทัช! ช่วยแจมด้วย!" แจมกรีดร้องสุดเสียง แต่เสียงของเธอกลับถูกผนังห้องดูดกลืนไปจนหมดสิ้น

ในขณะเดียวกัน ทัช ที่นั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงประตูห้องข้างๆ ปิดกระแทก เขาหุนหันเปิดประตูออกมาที่ทางเดิน และพบว่าอั้มกำลังยืนหน้าตื่นอยู่หน้าห้อง 402 ที่เปิดอ้าไว้

"พี่อั้ม! เกิดอะไรขึ้น?" ทัชถามเสียงดัง

"แจมหายไป! แจมไม่อยู่ในห้อง!" อั้มพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก มือของเขาสั่นเทา "กูตื่นมาเพราะได้ยินเสียงประตู... แล้วแจมก็ไม่อยู่แล้ว"

ทั้งคู่หันไปมองที่ห้อง 404 พร้อมกัน

โซ่ที่เคยคล้องประตูบัดนี้กลับมาล็อกแน่นหนาเหมือนเดิม แม่กุญแจถูกปิดสนิท ราวกับไม่เคยมีใครเปิดมันออก แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ เสียงทุบประตูจากข้างใน

ปัง! ปัง! ปัง!

"อั้ม! ช่วยแจมด้วย! มันเอาแจมไว้ข้างในนี้!" เสียงของแจมดังแว่วออกมาจากหลังบานประตูห้องริมสุด แต่มันฟังดูห่างไกลเหมือนดังมาจากก้นบึ้งของบ่อน้ำ

อั้มถลาเข้าไปที่ประตู พยายามจะกระชากโซ่ออกอย่างบ้าคลั่ง "แจม! รออั้มก่อน! ทัช! ไปตามคนมาช่วยเร็ว! ไปเอาชะแลงมา!"

ทัชยืนนิ่งอยู่กับที่ สายตาของเขาไม่ได้จ้องไปที่โซ่ แต่เขามองไปที่ "ช่องตาแมว" ของห้อง 404 ซึ่งปกติจะถูกแผ่นไม้ปิดไว้ แต่วันนี้มันกลับเปิดออก และสิ่งที่เขามองเห็นผ่านรูเล็กๆ นั้นไม่ใช่แจม...

แต่เป็นดวงตาที่แดงฉานของแตงโมที่กำลังจ้องตอบกลับมา พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนเห็นเหงือกเน่าๆ

"มันมาหาโมเอง... ถึงเวลาของมันแล้ว..."

เสียงหัวเราะโหยหวนดังสะท้อนออกมาจากห้องปิดตาย แสงไฟในโถงทางเดินกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลง ทิ้งให้อั้มและทัชยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงเสียงกรีดร้องของแจมที่ค่อยๆ เงียบหายไป... กลายเป็นเสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาเหมือนคืนแรกที่พวกเขาได้ยิน

เสียงเรียกจากห้องริมประสบความสำเร็จแล้วในคืนนี้ มันได้เหยื่อรายแรกเข้าไปสู่ความมืดมิดที่ไม่มีวันกลับ