เสียงเรียกจากห้องริม

ค้นประวัติแตงโม

แสงไฟจากไฟฉายมือถือของทัชส่องวูบวาบไปตามโถงทางเดินชั้น 4 ที่บัดนี้เงียบสงัดจนน่าใจหาย หลังจากเหตุการณ์ที่ "โซ่เหล็ก" กลายเป็น "เส้นผม" ต่อหน้าต่อตา อั้มแทบเสียสติและพยายามจะพังประตูห้อง 404 เข้าไปให้ได้ จนทัชต้องดึงสติรุ่นพี่ให้ถอยออกไปตั้งหลักที่ชั้นล่างก่อน เพราะยิ่งวู่วามเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งก้าวเข้าสู่กับดักของแตงโมมากขึ้นเท่านั้น

"พี่อั้ม พี่ไปเฝ้าดูอาการพี่แจมที่ห้องก่อน ถ้าพี่แจมที่อยู่กับพี่คือตัวปลอม หรือถ้ามีอะไรผิดปกติ พี่รีบโทรหาผม" ทัชสั่งเสียงเข้ม แม้อั้มจะดูสับสนแต่เขาก็ยอมทำตาม ทิ้งให้ทัชเริ่มภารกิจ "ขุดรากถอนโคน" ความลับของห้องริมสุด

ทัชรู้ดีว่าลำพังกำลังกายคงสู้กับแรงอาฆาตไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจลงไปที่ห้องพักเจ้าหน้าที่หอพักชั้นล่าง ซึ่งเป็นห้องเก็บเอกสารเก่าและที่พักของ "ลุงหมาย" คนเฝ้าหอพักวัยเกษียณที่อยู่มานานเกือบสิบปี ลุงหมายเป็นคนเงียบๆ มักจะนั่งซึมอยู่หน้าตู้ยามและจ้องมองขึ้นไปที่ชั้น 4 ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

01:00 AM - ห้องพักเจ้าหน้าที่

เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลุงหมายแง้มประตูออกมา ดวงตาขุ่นมัวของเขามองทัชผ่านแว่นสายตาหนาเตอะ

"ลุงครับ... ผมทัช ห้อง 403 ผมมีเรื่องสำคัญจะถามลุงเกี่ยวกับห้อง 404"

ทันทีที่ได้ยินหมายเลขห้อง ลุงหมายก็ทำท่าจะปิดประตูใส่ทันที แต่ทัชไวกว่า เขาเอาเท้าค้ำไว้ "ลุง! พี่แจมหายไปในห้องนั้น ลุงก็รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อสองปีก่อน ลุงจะปล่อยให้คนตายเพิ่มอีกเหรอครับ!"

ลุงหมายชะงักไปครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขาดูติดขัด ก่อนจะถอนหายใจยาวและเปิดประตูรับทัชเข้าไปข้างใน ห้องนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นยาสูบและกองแฟ้มเอกสารที่ปลวกเริ่มแทะเล็ม ลุงหมายเดินไปหยิบแฟ้มสีน้ำเงินซีดๆ ออกมาจากใต้กองหนังสือพิมพ์เก่า

"ข้าเตือนทุกคนแล้ว... ว่าอย่าไปยุ่งกับห้องริมสุดนั่น" ลุงหมายพูดเสียงสั่น "แต่มันไม่เคยฟังกันเลย ความแค้นมันเหมือนไฟ ยิ่งนานวันมันยิ่งลามไปทั่วชั้น"

ลุงหมายเปิดแฟ้มออก ภายในมีสำเนาบัตรนักศึกษาที่ติดรูปหญิงสาวใบหน้าสวยคม ดวงตาเป็นประกายสดใส ชื่อที่ระบุอยู่ใต้ภาพคือ "นส. มลฤดี (แตงโม) " นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ

"แตงโม... เธอเป็นเด็กดีนะ เรียบร้อย แต่อาภัพเรื่องคู่" ลุงหมายเริ่มเล่าพลางชี้ไปที่รูป "แฟนเขาชื่อ บอล เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะฯ คนนี้แหละตัวปัญหา หึงหวงหน้ามืดตามัว ไม่ยอมให้แตงโมคุยกับใคร แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันเขายังไม่ค่อยชอบให้คุยเลย"

ทัชพลิกดูเอกสารในแฟ้ม พบรายงานการแจ้งความคนหายเมื่อ 2 ปีก่อน "แล้วคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นครับลุง?"

"คืนนั้นฝนตกหนักเหมือนเมื่อวานแผนเป๊ะเลย" ลุงหมายเล่าด้วยสายตาเหม่อลอย "ข้าได้ยินเสียงพวกมันทะเลาะกันดังมาก ดังจนคนห้อง 402 ตอนนั้น (ซึ่งไม่ใช่แจมกับอั้ม) ต้องลงมาบ่น ข้ากำลังจะขึ้นไปดู แต่จู่ๆ เสียงมันก็เงียบหายไป... เงียบไปเฉยๆ เหมือนไม่มีคนอยู่ในห้อง"

"เช้าวันรุ่งขึ้น ข้าเห็นไอ้บอลมันลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มากออกไปจากหอ มันบอกว่าแตงโมขอเลิกแล้วย้ายออกไปอยู่หอเพื่อนแล้ว มันเลยจะย้ายตามไปง้อ ข้าก็เชื่อมัน... จนกระทั่งสามวันผ่านไป กลิ่นมันเริ่มออก"

ทัชขมวดคิ้ว "กลิ่นเน่าเหรอครับ?"

"ใช่... กลิ่นมันแรงมากจนคนชั้น 4 อยู่ไม่ได้ เจ้าของหอเลยสั่งให้ข้างัดประตูเข้าไปดู" ลุงหมายหยุดพูด มือที่ถือมวนยาเส้นสั่นอย่างเห็นได้ชัด "ภาพที่ข้าเห็น... มันติดตามาถึงทุกวันนี้ ในห้องว่างเปล่า ข้าวของกระจัดกระจาย แต่กลิ่นมันมาจาก 'ตู้เสื้อผ้าไม้' หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง"

"ลุงเปิดมันไหม?"

"ข้าเปิด... แต่ในนั้นไม่มีศพ มีแค่คราบน้ำเหลืองกับเส้นผมที่ติดอยู่ตามซอกตู้ และรอยเล็บที่ขูดเนื้อไม้จนเป็นร่องลึก" ลุงหมายกระซิบ "ตำรวจมาตรวจก็หาศพไม่เจอ ไอ้บอลหายสาบสูญไปพร้อมกระเป๋าใบนั้น ทุกคนเลยคิดว่ามันคงฆ่าแล้วยัดใส่กระเป๋าเอาไปทิ้งที่อื่น... แต่ข้าไม่คิดแบบนั้น"

"ทำไมครับลุง?"

"เพราะหลังจากนั้น ทุกคืนตอนเที่ยงคืน... ข้าจะได้ยินเสียง แกรก... แกรก... ดังมาจากห้อง 404 และมีคนเห็นเงาผู้หญิงนั่งอยู่ตรงระเบียงห้องนั้นตลอด" ลุงหมายมองหน้าทัช "แตงโมไม่ได้ถูกเอาไปทิ้งข้างนอกหรอกทัช... วิญญาณเขาถูกขังไว้ในห้องนั้น เพราะตอนที่เขาตาย เขาตายด้วยความโหยหาทางออก เขาข่วนผนังจนลมหายใจสุดท้ายเพื่อจะหนีออกไปหาคนช่วย แต่ไม่มีใครไปช่วยเขาเลย... แม้แต่ข้า"

ทัชรู้สึกสะท้านไปถึงทรวงอก ความรู้สึกผิดของลุงหมายคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงความเงียบในหอนี้มาตลอด

02:00 AM - การเผชิญหน้าบนทางเดิน

ทัชเดินกลับขึ้นมาที่ชั้น 4 พร้อมข้อมูลที่หนักอึ้งในใจ เขาตั้งใจจะไปบอกอั้มเรื่องตู้เสื้อผ้าที่หายไป แต่อยู่ดีๆ เขาก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าห้อง 404

ชายหนุ่มรูปร่างผอมซูบในชุดนักศึกษาเก่าๆ ดูแปลกตา ทัชชะงักกึก "เอ่อ... คุณเป็นใครครับ?"

ชายคนนั้นหันกลับมา ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและดวงตาเลื่อนลอย "คุณได้ยินเสียงไหม? เสียงที่เธอกำลังร้องไห้..."

ทัชจำได้ทันที นี่คือ "รุ่นพี่เก่ง" นักศึกษาที่พักอยู่ชั้น 3 ซึ่งลุงหมายเคยบอกว่าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกับแตงโม

"พี่เก่งใช่ไหมครับ? ผมทัช... พี่รู้เรื่องพี่แตงโมใช่ไหม?"

เก่งพยักหน้าช้าๆ "ผมเป็นคนสุดท้ายที่คุยกับโมในแชทคืนนั้น โมบอกว่าบอลคลั่งมาก บอลขังโมไว้ในห้องแล้วเอาโซ่มาล็อกหน้าประตูจากข้างนอก เพราะกลัวโมจะหนีไปเรียน... โมส่งข้อความมาบอกว่า 'บอลกำลังเอาของแหลมๆ มาขูดผนังห้อง... เขาบอกว่าจะสลักชื่อเราสองคนไว้ในปูน จะได้ไม่ต้องพรากจากกัน' หลังจากนั้นแชทก็ไม่ตอบอีกเลย"

ทัชใจหายวาบ "สลักชื่อไว้ในปูน... พี่หมายความว่า..."

"บอลมันเป็นพวกโรคจิตครับ" เก่งน้ำตาคลอ "มันไม่ได้ฆ่ายัดกระเป๋าหรอก แต่มัน... มันทำอะไรบางอย่างกับผนังห้องนั้น ผนังฝั่งที่ติดกับห้อง 403 ของคุณนั่นแหละ หลังจากคืนนั้น ผนังตรงนั้นมันหนาขึ้นผิดปกติ เจ้าของหอสั่งโบกปูนทับเพื่อดับกลิ่นและซ่อนร่องรอยการต่อสู้"

ทัชหวนนึกถึงเส้นผมและก้อนเนื้อที่เขาดึงออกมาจากซอกผนังห้องตัวเองในวันก่อน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความขยะแขยงและสงสาร

"ศพของพี่แตงโม... อยู่ในกำแพงใช่ไหมพี่?" ทัชถามเสียงสั่น

เก่งไม่ได้ตอบ แต่เขามองไปที่ห้อง 404 ด้วยสายตาหวาดกลัว "ระวังนะทัช... ความแค้นของโมมันไม่ได้มุ่งเป้าแค่บอล แต่มันลามไปถึงทุกคนที่มีความสุขในหอนี้ โดยเฉพาะคู่รัก... เพราะโมตายในที่ที่คนรักควรจะเป็นคนปกป้องเธอ แต่กลับเป็นคนฆ่าเธอ"

ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องของแจมดังลั่นมาจากห้อง 402!

"อั้ม! อย่า! อย่าทำแบบนั้น!"

ทัชไม่รอช้า เขาพุ่งตัวไปยังห้อง 402 ทันที เขาผลักประตูเข้าไปและเห็นภาพที่สยดสยอง อั้มกำลังถือมีดทำครัวยืนอยู่กลางห้อง ดวงตาของอั้มขาวโพลนเหมือนที่ทัชเคยเห็นก่อนหน้านี้ และอั้มกำลังเดินเข้าหาแจมที่ถอยรั้งไปจนติดมุมห้อง

"มึง... บอก... ว่า... กู... ไร้... สาระ..." อั้มพูดด้วยน้ำเสียงของแตงโม!

"พี่อั้ม! หยุด!" ทัชตะโกนสุดเสียงพุ่งเข้าไปล็อกตัวอั้มจากด้านหลัง

อั้มมีแรงมหาศาล เขาเหวี่ยงทัชจนกระเด็นไปชนตู้เสื้อผ้า แจมร้องไห้โฮพยายามจะหนีออกจากห้อง แต่ประตูห้องกลับปิดกระแทกดัง ปัง! และโซ่เหล็กที่เคยอยู่ห้อง 404 บัดนี้มันเลื้อยเข้ามาพันรอบลูกบิดประตูห้อง 402 ไว้แน่นหนา

ในเงามืดหลังตู้เสื้อผ้า ทัชเห็นร่างของแตงโมยืนแสยะยิ้มอยู่ มือของเธอขยับไปมาเหมือนกำลังเชิดหุ่น และหุ่นตัวนั้นก็คือ "อั้ม"

"ทัช... ช่วยด้วย! ช่วยอั้มด้วย!" แจมตะโกน

ทัชรีบคว้าพระเครื่องที่แขวนอยู่ที่คอออกมา และพยายามตั้งจิตอธิษฐานถึงเรื่องที่ลุงหมายและเก่งเล่า "พี่แตงโม! ผมรู้แล้ว! ผมรู้ว่าพี่ตายยังไง! พี่บอลทำร้ายพี่ พี่เจ็บปวดอยู่ในกำแพงนั่นใช่ไหม!"

ร่างของอั้มชะงักไปชั่วครู่ มือที่ถือมีดเริ่มสั่น

"ผมจะช่วยพี่! ผมจะเอาพี่ออกมาจากกำแพงนั่นเอง! แต่อย่าทำร้ายพี่อั้มกับพี่แจมเลย พวกเขาไม่เกี่ยว!" ทัชตะโกนแข่งกับเสียงลมหวีดหวิวในห้อง

แตงโมหันขวับมามองทัช ใบหน้าเน่าๆ ของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "มึง... จะ... เอา... กู... ออก... ไป... ได้... ยัง... ไง... ใน... เมื่อ... กู... กลาย... เป็น... ส่วน... หนึ่ง... ของ... หอ... นี้... ไป... แล้ว..."

เสียงของเธอไม่ได้ดังมาจากปาก แต่ดังสะท้อนมาจากผนังห้องทุกด้าน ราวกับตึกทั้งตึกคือร่างกายของเธอ

อั้มทรุดลงกับพื้น มีดหลุดจากมือ ดวงตากลับมาเป็นปกติแต่แฝงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ทัชรีบวิ่งไปพยุงอั้มและแจมให้มาอยู่รวมกันที่กลางห้อง

"เราต้องทุบกำแพงนั่นพี่อั้ม... คืนนี้เลย" ทัชพูดเสียงหนักแน่น "ศพของเขาอยู่ในกำแพงห้องผม ถ้าเราไม่เอาเขาออกมา เราทุกคนจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่อีกเลย"

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของแตงโมที่ดังระงมไปทั่วชั้น 4 ทัชรู้ดีว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเผชิญหน้าครั้งสุดท้าย ความจริงที่ถูกฝังไว้ในปูนมานาน 2 ปี กำลังจะถูกเปิดเผยออกมาด้วยเลือดและน้ำตา