เสียงเรียกจากห้องริม

พระคุ้มครอง

บรรยากาศภายในห้อง 402 ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด หลังจากเหตุการณ์ที่อั้มถูกครอบงำจนเกือบทำร้ายแจม ทัชตัดสินใจถอดสร้อยพระเครื่ององค์เดียวที่เขาได้รับสืบทอดมาจากปู่ สวมให้กับอั้มเพื่อเป็นการคุ้มครองชั่วคราว

"พี่อั้ม ห้ามถอดเด็ดขาดนะพี่ จนกว่าเราจะหาทางทุบกำแพงนั่นได้" ทัชย้ำเสียงหนักแน่น สายตามองไปยังกำแพงห้องที่เริ่มมีคราบน้ำคล้ำซึมออกมา

อั้มพยักหน้าอย่างอ่อนแรง แผ่นหลังที่พองระอุด้วยรอยไหม้ยังคงส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบมาเป็นระยะ เขาต้องการสลัดความมึนงงและเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา จึงตัดสินใจลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ในห้องของตัวเอง

"พี่จะไปล้างหน้าหน่อยนะแจม... ไม่ต้องห่วง พี่มีพระของทัชแล้ว" อั้มพยายามปั้นยิ้มที่ฝืนทนที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้แฟนสาวคลายกังวล

เขาเดินเข้าห้องน้ำและปิดประตูลงเบาๆ เสียงลูกบิดกระทบกรอบประตูดัง แกรก ชัดเจนในความเงียบ ภายในห้องน้ำขนาดเล็กมีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวและกลิ่นอับชื้นที่รุนแรงขึ้นกว่าทุกวัน อั้มเดินไปที่อ่างล้างหน้า เขาวักน้ำเย็นขึ้นลูบหน้าเพื่อขับไล่ภาพหลอนที่ยังคงติดตา

ทว่า... ในจังหวะที่เขาก้มลงต่ำอยู่นั่นเอง สายน้ำที่ไหลออกมาจากก๊อกกลับเปลี่ยนจากสีใสเป็น สีแดงขุ่น และกลายเป็นสีดำสนิทราวกับน้ำหมึกภายในไม่กี่วินาที กลิ่นคาวเลือดรุนแรงพุ่งขึ้นมาปะทะจมูกจนเขาต้องรีบเอื้อมมือไปปิดก๊อก

แต่ก๊อกน้ำกลับหมุนไม่ได้! มันแข็งราวกับถูกเชื่อมติดไว้

แกรก... แกรก...

เสียงขูดผนังกระเบื้องดังมาจากข้างหลังฝักบัว อั้มตัวแข็งทื่อ เขาพยายามจะเงยหน้าขึ้นมองกระจก แต่แล้วเขาก็พบว่าร่างกายของเขาถูกตรึงไว้ด้วยแรงมหาศาลที่มองไม่เห็น มือที่ซีดเผือดและเน่าเปื่อยสองข้างพุ่งออกมาจากเงามืดใต้ชั้นวางของในห้องน้ำ!

แต่มันไม่ใช่แค่มือ... แต่มันคือท่อนแขนที่เต็มไปด้วยรอยเน่าและเส้นผมยาวเฟื้อยที่พันพัวคล้ายกุญแจผี มือนั้นคว้าเข้าที่ท้ายทอยและเส้นผมของอั้มอย่างรุนแรง ก่อนจะออกแรง "กด" ใบหน้าของเขาลงไปในอ่างล้างหน้าที่มีน้ำเน่าสีดำเอ่อล้นออกมาจนท่วม

"อุ๊บ!... อื้ออออ!"

อั้มพยายามดิ้นรนแต่แรงนั้นมหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์จะต้านทานได้ น้ำเน่าเสียทะลักเข้าปากและจมูกของเขา ความแสบร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วลำคอ เขารู้สึกเหมือนปอดกำลังจะระเบิด ในผิวน้ำมืดมิดนั้นเขาเห็นใบหน้าของ แตงโม สะท้อนอยู่ในอ่างเคียงคู่กับเขา เธอแสยะยิ้มที่ฉีกขาด ดวงตาที่ไร้ลูกตาจ้องมองเขาด้วยความหฤหรรษ์

"มึง... ต้อง... ตาย... เหมือน... กู..."

เสียงของเธอไม่ผ่านหู แต่มันดังก้องอยู่ในมวลน้ำที่เขากำลังสำลัก แรงกดทับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อั้มรู้สึกว่าสติของเขากำลังจะหลุดลอย ภาพความทรงจำเริ่มเลือนรางกลายเป็นสีดำ มือของเขาไขว่คว้าไปกลางอากาศอย่างสิ้นหวัง

ในวินาทีที่เขากำลังจะขาดใจ มือของอั้มก็ไปปัดโดน สร้อยพระ ที่ทัชคล้องคอไว้ให้

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับองค์พระโลหะที่อุ่นวาบขึ้นมาอย่างน่าประหลาด อั้มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายกระชากสร้อยนั้นออกมาให้พ้นคอเสื้อและกดลงไปบนหลังมือที่เน่าเปื่อยของแตงโมที่กำลังกดหัวเขาอยู่โดยตรง

ซี่!!!

เสียงเหมือนเนื้อสดถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟดังขึ้นท่ามกลางเสียงน้ำกระเซ็น ร่างของแตงโมกรีดร้องโหยหวนจนกระจกห้องน้ำแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ มือเน่าๆ นั้นสะบัดออกจากการเกาะกุมทันที อั้มโผขึ้นมาหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างรุนแรงจนล้มคว่ำลงกับพื้นห้องน้ำที่เปียกโชก

เขาหอบหายใจรัว ตัวสั่นงันงก สายตามองไปที่อ่างล้างหน้า... น้ำสีดำหายไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าและเศษกระจกที่เกลื่อนพื้น แต่สิ่งที่ทำให้แต้มแทบเสียสติคือ ในกระจกส่วนที่ยังไม่แตก มีตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือดเขียนไว้ว่า:

"พระ... คุ้ม... มึง... ได้... ไม่... นาน..."

อั้มรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นเปิดประตูห้องน้ำวิ่งหนีออกมาทันที เขาพุ่งกลับมาหาแจมและทัชในสภาพเปียกโชกและหน้าตาตื่นตระหนกจนทั้งคู่ต้องรีบเข้าไปรับตัว

"พี่อั้ม! เกิดอะไรขึ้น!" ทัชถามพลางดูสร้อยพระในมืออั้มที่บัดนี้องค์พระมีรอยไหม้สีดำจางๆ

"มัน... มันจะฆ่าพี่ในห้องน้ำ" อั้ม ละล่ำละลักบอก "น้ำ... มันกลายเป็นเลือด... มันกดหัวพี่..."

ทัชมองไปที่ลำคอของอั้ม เห็นรอยนิ้วมือทั้งห้านิ้วสีม่วงคล้ำที่ชัดเจนกว่าครั้งไหนๆ ราวกับรอยนั้นถูกสลักลงไปในผิวหนัง "มันเริ่มรุกหนักขึ้นแล้วพี่ เพราะมันรู้ว่าเรากำลังจะทำอะไร"

"ทัช... พี่ไม่ไหวแล้ว" อั้มทรุดตัวลงนั่งกอดเข่า "เราต้องทำเดี๋ยวนี้ ทุบกำแพงนั่นเดี๋ยวนี้!"

ทัชพยักหน้า เขาหยิบชะแลงเหล็กที่เตรียมไว้ขึ้นมาถือนิ่งๆ สายตามองไปที่ผนังห้องที่เชื่อมต่อกับห้องริมสุด

"คืนนี้เราจะเอาเขาออกมา" ทัชพูดย้ำ "ไม่ว่าเราจะเจออะไรข้างหลังปูนนั่น... เราจะถอยไม่ได้เด็ดขาด"

ข้างนอกหน้าต่าง... สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังลอดผ่านผนังห้องที่แว่วมาตามลม

"มา... หา... โม... สิ... โม... รอ... อยู่... ใน... กำ... แพง... นี้..."