บรรยากาศภายในชั้นใต้ดินพุ่งสูงขึ้นด้วยไอร้อนประหลาด ราวกับเปลวเพลิงเมื่อสามสิบปีก่อนกำลังลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างของ อั้ม ที่ถูกวิญญาณเด็กชายรองเท้าสีแดงสิงสู่ ยืนประจันหน้ากับ วิโรจน์ ผู้เป็นพ่อและฆาตกร แววตาของอั้มไม่ได้มีเพียงความอาฆาตของเด็กชาย แต่มีความโกรธเกรี้ยวของชายหนุ่มที่ถูกพรากคนรักและชีวิตปกติสุขไปรวมอยู่ด้วย
"มึงมันเลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ!" วิโรจน์ตวาดออกมา ใบหน้าที่เคยดูภูมิฐานบิดเบี้ยวด้วยความโมโห เขาไม่ได้ดูหวาดกลัวลูกชายตัวเองแม้แต่น้อย แต่กลับล้วงเอา "ประคำกระดูก" สีขาวหม่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "กูสร้างตึกนี้มาด้วยเลือด มึงจะมาทำลายมันตอนนี้ไม่ได้!"
วิโรจน์เริ่มบริกรรมคาถาพึมพำ ภาษาที่เขาใช้นั้นฟังดูหยาบกร้านและบาดหู ทันใดนั้น ประคำในมือของเขาก็เรืองแสงสีเขียวคล้ำ อากาศรอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมพุ่งเข้าหากดทับร่างของอั้มไว้กับเสาปูน
"ทัช! พี่อั้มสู้มันไม่ได้! มันม
