เสียงเรียกจากห้องริม

เงาสีดำกับเสียงสวรรค์

ภายในห้อง 403 ความเงียบสงัดดูเหมือนจะมีความกดอากาศที่หนักอึ้งกว่าปกติ หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนหน้าห้องริมสุดที่แจมหายตัวไปอย่างปริศนาและเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปหลังบานประตูโซ่คล้อง ทัชถูกอั้มไล่ให้กลับเข้าห้องเพื่อรอนิติบุคคลและตำรวจที่อั้มกำลังโทรแจ้งอย่างบ้าคลั่ง ทัชทรุดตัวลงนั่งบนเตียงที่ชื้นแฉะด้วยเหงื่อเย็นๆ เขาไม่ได้เปิดไฟดวงใหญ่ มีเพียงแสงสลัวจากโคมไฟอ่านหนังสือที่ส่องสว่างเพียงมุมเล็กๆ ของห้อง

เขานั่งกุมขมับ หัวใจยังเต้นระรัวราวกับกลองรบ ภาพดวงตาแดงฉานที่จ้องตอบกลับมาผ่านรูตาแมวของห้อง 404 ยังคงติดตา มันไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ แต่มันคือหลุมบ่อแห่งความแค้นที่ไม่มีก้นบึ้ง

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...” ทัชพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ

ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้นอนประกอบกับความเครียดมหาศาลทำให้เปลือกตาของเขาทิ้งตัวลงหนักๆ ทัชเผลอเอนกายลงนอนบนเตียงเพียงครู่เดียว แต่ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่นนั้นเอง เขารู้สึกได้ถึง "น้ำหนัก" บางอย่างที่กดทับลงมาตรงปลายเตียง

ฟุ่บ...

ฟูกที่นอนบุ๋มลงไปช้าๆ เหมือนมีคนที่มีน้ำหนักตัวพอสมควรมานั่งลงตรงเท้าของเขา ทัชลืมตาขึ้นในความสลัว ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับถูกตะปูตอกไว้กับเตียง อาการ "ผีอำ" ที่เขาเคยได้ยินคนพูดถึง บัดนี้มันกำลังเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ เขาขยับนิ้วไม่ได้แม้แต่เซนติเมตรเดียว ลมหายใจเริ่มติดขัดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบรัดทรวงอก

ที่ปลายเตียง... ในเงามืดที่แสงโคมไฟส่องไปไม่ถึง มี "เงาสีดำ" ขนาดใหญ่ขดตัวอยู่

เงานั้นมืดมิดยิ่งกว่าความมืดรอบข้าง มันไม่มีเค้าโครงใบหน้าที่ชัดเจน มีเพียงเส้นผมที่ยาวพะรุงพะรังทิ้งตัวลงมาปิดบังสิ่งที่ควรจะเป็นหน้าอก ร่างนั้นค่อยๆ ขยับ... เสียงกระดูกลั่น กร๊อบ... แกร็บ... ดังสะท้อนในความเงียบสงัดของห้อง 403 มันไม่ใช่การขยับแบบคนทั่วไป แต่มันคือการ "หัก" ร่างกายเข้าหาเขาทีละนิด

"ทัช... มึงสอดรู้สอดเห็น..."

เสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากหู แต่มันดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของเขา มันแหบพร่าและเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งขูดปูน เงาสีดำนั้นเริ่มคลานขึ้นมาบนตัวเขา ทัชเห็นมือที่ซีดขาวจนเห็นเส้นเลือดสีดำปูดโปนเอื้อมออกมาจากเงาทมิฬนั้น เล็บของเธอฉีกขาดและมีคราบดินโคลนเกรอะกรัง

มันคือ แตงโม

เธอไม่ได้มาในสภาพหญิงสาวผู้น่าสงสารเหมือนในข้อความสมุดโน้ตอีกต่อไป แต่เธอมาในคราบของอสุรกายที่เต็มไปด้วยโทสะ ร่างกายของเธอส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนศพที่ถูกแช่น้ำครำมานานวัน กลิ่นนั้นรุนแรงจนทัชอยากจะสำลักออกมาเป็นเลือด

มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งเอื้อมมาสัมผัสที่หน้าอกของทัช ทัชรู้สึกเหมือนถูกเหล็กแหลมที่แช่แข็งแทงทะลุเนื้อผ้าเข้าไปถึงขั้วหัวใจ อีกมือหนึ่งของเธอค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาหาลำคอของเขา นิ้วมือยาวผิดธรรมชาติของเธอเริ่มออกแรงกด

"มึงอยากช่วยมันนักใช่ไหม... งั้นมึงก็เข้าไปอยู่กับมันสิ!"

แตงโมโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนทัชเห็นเพียงความว่างเปล่าภายใต้เส้นผมที่ปิดบังหน้า ใบหน้าของเธอเปลี่ยนรูปไปมา ราวกับกำลังเน่าเปื่อยและก่อตัวขึ้นใหม่ซ้ำๆ แรงบีบที่ลำคอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนทัชเริ่มมองเห็นภาพหลอน แสงสลัวในห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือด

เขากำลังจะตาย... ลิ้นของเขาเริ่มจุกปาก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความทรมาน ในใจของทัชร่ำร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้เลย

ตรู๊ด... ตรู๊ด... ตรู๊ดดดดด!

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียงดังแผดกร้าวขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสนิท แสงวาบจากหน้าจอไอโฟนสว่างจ้าจนส่องไปกระทบใบหน้าของเงามืดนั้นชั่วขณะ

กรี๊ดดดดดด!

เสียงกรีดร้องแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกดังขึ้นจากร่างที่คร่อมตัวเขาอยู่ เงาสีดำนั้นกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าฟาดใส่ เธอผงะถอยหลังออกไปจากตัวทัชทันที ร่างนั้นบิดเบี้ยวและสลายตัวกลายเป็นควันดำพุ่งหายเข้าไปในผนังห้องฝั่งที่ติดกับห้อง 404

ทัชเฮือกสุดท้ายสูดอากาศเข้าปอดอย่างแรงจนเจ็บหน้าอก เขาสะดุ้งสุดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ร่างกายเปียกโชกไปด้วยเหงื่อจนเสื้อยืดแนบติดตัว ลำคอของเขายังรู้สึกเจ็บแปลบราวกับมีรอยนิ้วมือสลักอยู่จริงๆ

เขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสั่นสะเทือนและส่งเสียงเรียกเข้าไม่หยุดขึ้นมาดู

"พี่อั้ม"

ทัชรีบกดรับสายทันทีด้วยมือที่สั่นเทาจนแทบจะทำเครื่องหลุดมือ "พะ... พี่อั้ม! พี่อยู่ไหน!"

"ทัช! ออกมาเร็ว! ตรวจสอบกล้องวงจรปิดชั้นล่างแล้ว!" เสียงอั้มดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม "รีบออกมาหน้าห้องเร็วเข้า!"

ทัชไม่รอช้า เขาโจนทะยานออกจากเตียง พุ่งไปเปิดประตูห้อง 403 ทันที แสงจากโถงทางเดินสว่างโรจน์เพราะตำรวจและเจ้าหน้าที่หอพักมาถึงแล้ว อั้มยืนอยู่ตรงหน้าห้อง 404 ที่ตอนนี้ โซ่เหล็กขาดกระจุย ราวกับถูกแรงระเบิดจากภายในพุ่งออกมา

อั้มหันมามองทัช ใบหน้าของเขาซีดเผือดเหมือนเห็นผีจริงๆ "ทัช... เมื่อกี้กูไปดูหน้าจอกับตำรวจ... กล้องที่ทางเดินชั้น 4 มันไม่ได้บันทึกภาพแจมเดินเข้าห้องนี้เลย..."

ทัชขมวดคิ้ว "หมายความว่าไงพี่? ก็เราได้ยินเสียงแจมกรีดร้องอยู่ในห้องนี้ชัดๆ!"

"มันยิ่งกว่านั้นอีกทัช..." อั้มยื่นโทรศัพท์มือถือที่เปิดคลิปวิดีโอจากกล้องหน้าห้อง 402 ให้ทัชดู "มึงดูนี่..."

ในคลิปวิดีโอขาวดำสลัวๆ ทัชเห็นประตูห้อง 402 เปิดออก แต่คนที่เดินออกมาไม่ใช่แจม... กลับเป็น เงาดำๆ ที่รูปร่างบิดเบี้ยว ร่างนั้นค่อยๆ คลานไปตามกำแพงทางเดิน ไม่ได้เดินเหมือนคนปกติ มันคลานขึ้นไปบนเพดานแล้วหย่อนตัวลงมาหน้าห้อง 404 ก่อนจะ "มุด" ผ่านช่องว่างเล็กๆ ใต้ประตูเข้าไป ทั้งที่โซ่ยังคล้องอยู่แน่นหนาในตอนนั้น

และที่น่าสยองที่สุดคือ ในวินาทีที่เงานั้นมุดเข้าไป มันหันหน้ากลับมามองกล้อง... ใบหน้านั้นคือใบหน้าของแจมที่ดวงตาโบ๋กลวงและกำลังยิ้มให้กล้องอย่างสยดสยอง

"แจม... ถูกมันสิงตั้งแต่อยู่ในห้องแล้วเหรอ?" ทัชพูดออกมาด้วยความรู้สึกเย็นวาบ

"กูไม่รู้... แต่ตำรวจงัดประตูเข้าไปแล้ว ในห้องนั้น... ในห้องนั้นมันไม่มีอะไรเลยทัช" อั้มพูดพลางชี้นิ้วเข้าไปในห้อง 404 ที่ประตูเปิดอ้า

ทัชเดินไปยืนที่ธรณีประตูห้องริมสุด ตำรวจสองนายกำลังใช้ไฟฉายส่องไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ผนังห้องเป็นปูนเปลือยที่มีคราบน้ำเหลืองไหลซึม ไม่มีแจม ไม่มีศพแตงโม ไม่มีแม้แต่เศษกระดาษสักแผ่น

แต่ทัชกลับเห็นบางอย่างที่คนอื่นมองไม่เห็น...

ที่มุมห้องที่มืดที่สุด เขายังคงเห็นเงาสีดำนั้นนั่งขดตัวอยู่ เธอจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่อาฆาตมาดร้าย และในมือของเธอกำลังถือ "กระจุกผม" ของแจมเอาไว้ พร้อมกับค่อยๆ เอาเข้าปากเคี้ยวช้าๆ

"มัน... ยัง... ไม่... จบ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดออกมาจากมุมห้องที่ว่างเปล่านั้น

ทัชก้มลงมองที่ฝ่ามือตัวเอง เขาพบว่าโทรศัพท์มือถือที่เขาถืออยู่นั้น หน้าจอที่ยังเปิดค้างสายพี่อั้มไว้... แต่ตัวเลขเวลาที่คุยกันกลับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่อั้มยืนอยู่ตรงหน้าเขาและไม่ได้ถือโทรศัพท์อยู่ในมือเลยด้วยซ้ำ

เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้งด้วยความสงสัย

"ทัช... ช่วย... โม... ด้วย..."

เสียงในโทรศัพท์ไม่ใช่เสียงของอั้ม... แต่เป็นเสียงของแจมที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก และมีเสียงคนขูดกำแพงแทรกเข้ามาเป็นระยะ

ทัชค่อยๆ หันไปมองอั้มที่ยืนอยู่ข้างๆ อั้มกำลังคุยกับตำรวจอย่างเคร่งเครียด แต่เมื่ออั้มหันกลับมามองทัช ทัชกลับเห็นว่าในดวงตาของอั้ม... ไม่มีลูกตาดำ มีเพียงความขาวโพลนที่ว่างเปล่า

"มีอะไรเหรอทัช? ทำไมมองพี่แบบนั้น?" อั้มถามด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ปากของเขาไม่ได้ขยับตามคำพูดเลยสักนิด

ทัชก้าวถอยหลังกรูด ใจสั่นระรัว เขาไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ใครคือคน ใครคือผี และโลกที่เขาเห็นอยู่นี้คือความจริงหรือภาพลวงตาที่แตงโมสร้างขึ้นเพื่อล่อหลอกเขากันแน่