เสียงเรียกจากห้องริม

รอยกรีดของเงาแค้น

หลังจากคืนที่รอยไหม้ปริศนาสลักลงบนแผ่นหลัง บรรยากาศภายในห้อง 402 ก็ไม่เคยกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกเลย ความเงียบที่เคยดูอบอุ่นระหว่างคู่รักถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดที่หนาวเหน็บ อั้ม นั่งนิ่งอยู่บนเตียง เสื้อยืดของเขาถูกเลิกขึ้นเพื่อให้ แจม ทายาแก้พองให้ รอยอักขระ "กรูไม่ใช่เรื่องไร้สาระ" ยังคงแดงก่ำและส่งกลิ่นคาวจางๆ ราวกับเนื้อที่เพิ่งผ่านการนาบไฟมาสดๆ ร้อนๆ

"อั้ม... เจ็บมากไหม?" แจมถามเสียงสั่น มือที่ถือสำลีสั่นเทาจนเกือบทำขวดยาร่วง

อั้มไม่ได้ตอบ เขาจ้องมองผนังห้องด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความมั่นใจในตรรกะและเหตุผลที่เขายึดถือมาตลอดชีวิตพังทลายลงไม่มีชิ้นดี สิ่งที่เกิดขึ้นบนหลังเขาคือหลักฐานเชิงประจักษ์ที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้ และนั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนคนกำลังจมน้ำที่มองไม่เห็นฝั่ง

"ทัชบอกว่าเราควรไปหาพระ หรือใครสักคนที่ช่วยได้..." แจมกระซิบต่อ

"ไม่... พี่ไม่ไปไหนทั้งนั้น" อั้มพูดเสียงต่ำ "ถ้ามันอยากได้พี่นัก มันก็ออกมาสิ ออกมาสู้กันตรงๆ ไม่ใช่ทำลับๆ ล่อๆ แบบนี้!"

ทันทีที่เขาสิ้นคำท้า เสียงลมหวีดหวิวก็พุ่งลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามาอย่างแรงจนผ้าม่านสะบัด แจมสะดุ้งสุดตัวโผเข้ากอดอั้มแน่น แต่ทว่า... ความเงียบที่ตามมานั้นกลับน่าสยองยิ่งกว่า

14:00 PM

แจมต้องออกไปทำธุระที่มหาวิทยาลัยชั่วคราว ทิ้งให้อั้มนอนพักอยู่คนเดียวในห้อง เขายังคงปวดแผลจนเดินเหินลำบาก อั้มพยายามข่มตานอนหลับเพื่อหนีจากความฟุ้งซ่าน แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทรานั่นเอง...

แกรก...

เสียงของแข็งกระทบกับโต๊ะเครื่องแป้งดังขึ้นเบาๆ อั้มลืมตาขึ้นทันที เขาหันไปมองที่โต๊ะเครื่องแป้งของแจม และพบว่า ตลับแป้ง ที่เคยวางอยู่ตรงกลางบัดนี้มันกลับเคลื่อนที่ไปอยู่ที่ริมขอบโต๊ะอย่างช้าๆ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นค่อยๆ เลื่อนมันไป

อั้มนิ่งค้าง ลมหายใจติดขัด เขาจ้องเขม็งไปที่ของชิ้นต่อไป หวี ของแจมค่อยๆ ลอยขึ้นจากโต๊ะเพียงไม่กี่นิ้ว ก่อนจะตกลงกระแทกพื้นดัง ปึก!

"ใครน่ะ! ออกมา!" อั้มตะโกนก้องในห้องที่ว่างเปล่า

ไม่มีใคร ไม่มีเสียงตอบรับ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปทำให้เลือดในกายของอั้มเย็นเฉียบ รูปถ่ายคู่ ของเขากับแจมที่ใส่กรอบไม้วางไว้บนหัวเตียงค่อยๆ เอียงลง และทันใดนั้น... เสียง แควก! ของกระดาษที่ถูกฉีกกระชากก็ดังขึ้นชัดเจนในโสตประสาท

อั้มรีบคว้ากรอบรูปนั้นขึ้นมาดู และเขาก็ต้องพบกับภาพที่สยดสยอง

ภาพถ่ายที่เขายิ้มอย่างมีความสุขคู่กับแจม บัดนี้ ใบหน้าของอั้มถูกกรีดออกจนเป็นรูโบ๋ รอยกรีดนั้นเรียบกริบราวกับถูกมีดโกนอาคมกรีดลงไป แต่ที่น่าขนลุกคือ รอยฉีกขาดนั้นมี "ของเหลวสีดำ" ซึมออกมาเหมือนน้ำหนองเน่าๆ ส่วนใบหน้าของแจมในภาพยังคงสมบูรณ์ดีทุกประการ เว้นแต่ดวงตาของเธอในรูปที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนทิศทางมาจ้องมองที่อั้มอย่างประสงค์ร้าย

"มึงต้องการอะไรจากกู... แตงโม!" อั้มขว้างกรอบรูปลงพื้นด้วยความสติแตก

ฮิ... ฮิ... ฮิ...

เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังมาจากมุมห้องน้ำ อั้มหันขวับไปมอง ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทเริ่มสั่นกะพริบเหมือนมีคนอยู่ข้างในกำลังกระชากลูกบิดอย่างบ้าคลั่ง อั้มพยุงตัวลุกขึ้น เดินกะโผลกกะเผลกไปที่ประตูห้องน้ำ เขาตัดสินใจกระชากประตูเปิดออกทันทีเพื่อจะเผชิญหน้ากับความจริง

แต่ภายในห้องน้ำนั้นว่างเปล่า... มีเพียงไอน้ำจางๆ ที่เกาะอยู่บนกระจกเงาหน้าอ่างล้างหน้า

อั้มยืนหอบหายใจรุนแรง จ้องมองตัวเองในกระจก แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นว่า เงาในกระจก ของเขามันขยับช้ากว่าตัวจริงเล็กน้อย ในขณะที่อั้มกะพริบตา เงาในกระจกกลับยังคงเบิกตาโพลง และที่สำคัญที่สุด... ในกระจกนั้นมี "ใครบางคน" ยืนอยู่ข้างหลังเขา

มันคือร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวเปื้อนโคลน ใบหน้าของเธอซุกซ่อนอยู่ใต้ผมยาวที่เปียกชื้น มือที่ซีดเผือดของเธอเอื้อมมาวางบนไหล่ของอั้มในเงาสะท้อน

อั้มรีบหันกลับไปมองข้างหลังทันที แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น มีเพียงอากาศธาตุที่หนาวเย็นจนเห็นลมหายใจเป็นไอ

"มึง... บอก... ว่า... กู... ไร้... สาระ..."

เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นที่ข้างหูซ้าย อั้มรู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นจัดที่เป่ารดต้นคอ เขาพยายามจะหันไปอีกทางแต่ร่างกายกลับแข็งทื่อเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้นห้องน้ำ

"กูจะทำให้มึงเห็น... ว่าความตายมันสาระเยอะแค่ไหน..."

ทันใดนั้น ของทุกอย่างในห้องพักเริ่มเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง! จานชามในซิงค์ล้างจานพุ่งออกมาแตกกระจายบนพื้นห้องโถง เสื้อผ้าในราวแขวนถูกกระชากลงมากองกับพื้น และที่สยองที่สุดคือ เตียงนอน ของเขาเริ่มสั่นสะเทือนและลอยขึ้นจากพื้นห้องเกือบฟุต ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นดัง โครม! จนพื้นสั่นสะเทือนไปถึงห้องของทัช

14:30 PM

ทัชที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้อง 403 สะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงโครมครามจากห้องข้างๆ เขาไม่รอช้า พุ่งออกจากห้องและตรงไปที่ห้อง 402 ทันที เขาพบว่าประตูไม่ได้ล็อก จึงผลักเข้าไปและเห็นอั้มนอนคุดคู้อยู่หน้าประตูห้องน้ำ ในสภาพที่รอบกายเต็มไปด้วยเศษซากความพินาศ

"พี่อั้ม! เป็นอะไรไหม!" ทัชรีบเข้าไปพยุง

อั้มตัวสั่นเหมือนลูกนก ปากคอสั่นพะงาบๆ เขามือชี้ไปที่รูปถ่ายบนพื้น "มัน... มันกรีดหน้าพี่... มันจะฆ่าพี่ทัช..."

ทัชหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูและใจหายวาบ "พี่อั้ม... ดูที่หลังมือพี่สิ"

อั้มมองตาม และพบว่าที่หลังมือของเขาบัดนี้มี รอยเล็บสี่รอย ขูดลึกจนเลือดซิบ ลากยาวไปถึงข้อมือ รอยนั้นไม่ได้มาจากการที่เขาไปกระแทกอะไร แต่มันคือรอยจากการถูก "ข่วน" โดยตรง

"ทัช... พี่เชื่อแล้ว... พี่เชื่อทุกอย่างแล้ว" อั้มพร่ำบอกน้ำตาคลอ "มันไม่ได้ต้องการแค่แกล้ง แต่มันต้องการจะเอาพี่ไปจริงๆ"

"พี่ฟังผมนะพี่อั้ม" ทัชพูดด้วยเสียงจริงจัง "ตอนนี้มันเริ่มลามมาที่ของใช้ส่วนตัว และเริ่มทำให้เกิดกายภาพรุนแรงขึ้นแล้ว แตงโมไม่ได้สิงแค่ห้อง 404 แล้วล่ะ แต่มันกำลังสิง 'ทุกอย่าง' ที่พี่กับพี่แจมใช้ร่วมกัน"

ทัชกวาดสายตามองไปรอบห้อง เขาเห็นว่าตรงมุมเพดานมีคราบเลือดจางๆ ไหลซึมออกมาเป็นรอยนิ้วมือ

"เราต้องย้ายออกคืนนี้เลยพี่อั้ม ไปนอนที่อื่นก่อน" ทัชเสนอ

"ไม่ได้... แจมยังไม่กลับมา พี่ทิ้งแจมไว้คนเดียวไม่ได้" อั้มส่ายหน้า "แล้วถ้าเราหนีไป มันจะตามเราไปไหมทัช?"

ยังไม่ทันที่ทัชจะตอบ เสียงโทรศัพท์มือถือของอั้มที่ตกอยู่บนพื้นก็ดังขึ้น มันไม่ได้เป็นเสียงเรียกเข้าปกติ แต่มันเป็นเสียง ผู้หญิงร้องไห้โฮ ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ หน้าจอแสดงเบอร์ของ "แจม"

อั้มรีบกดรับสาย "แจม! แจมอยู่ที่ไหน! ปลอดภัยไหม!"

ปลายสายไม่มีเสียงพูดของแจม มีเพียงเสียงขูดกำแพง แกรก... แกรก... และเสียงกระซิบสั้นๆ ที่ทำให้ทั้งทัชและอั้มต้องขนลุกชันไปทั้งตัว

"มา... ที่... ห้อง... ริม..."

สายตัดไปทันที อั้มจ้องหน้าทัชด้วยความตื่นตระหนก "แจม... แจมถูกมันพาไปที่ห้องนั้นอีกแล้วเหรอทัช!"

ทัชรีบวิ่งไปดูที่ประตูห้อง 404 ที่ตอนนี้กลับมาปิดสนิทและมีโซ่คล้องไว้เหมือนเดิม แต่คราวนี้... มีเส้นผมยาวๆ ของผู้หญิงหนีบอยู่ตรงซอกประตู และมีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากใต้โซ่นั้น

แตงโมไม่ได้เล่นงานอั้มเพื่อให้เขากลัวเพียงอย่างเดียว แต่นี่คือ "กับดัก" ที่จะล่อให้อั้มก้าวเข้าไปในดินแดนของเธออีกครั้ง โดยใช้คนรักของเขาเป็นเหยื่อล่อ

"เราต้องเข้าไปพี่อั้ม... คราวนี้เราต้องจบมัน" ทัชพูดพลางหยิบมีดพับขนาดเล็กในกระเป๋าออกมา แม้จะรู้ว่ามันช่วยอะไรไม่ได้มากในเชิงวิญญาณ แต่มันคือสิ่งเดียวที่ช่วยให้เขาอุ่นใจได้ในตอนนี้

บททดสอบครั้งใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้น เมื่อแตงโมเริ่มเปลี่ยนจากการข่มขู่ เป็นการล่าชีวิตอย่างเต็มตัว