เสียงเรียกจากห้องริม

ช่องแห่งภาพหลอน

บรรยากาศที่โถงทางเดินชั้น 4 บัดนี้ดูราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แสงไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์กะพริบเป็นจังหวะถี่กระชั้น ส่งเสียง จี่... จี่... บาดแก้วหู อั้มยืนหอบหายใจรัวพิงผนังห้อง 402 มือยังกำโทรศัพท์ที่หน้าจอมืดสนิทไว้แน่น หลังจากเสียงเรียกเข้าที่เป็นเสียงร้องไห้ของแจมเงียบหายไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมแทนที่

"พี่อั้ม ตั้งสติหน่อย" ทัชกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าไม่แพ้กัน "ถ้าพี่แจมอยู่ในนั้นจริง เราต้องรีบ"

ทัชเดินก้าวสั้นๆ ไปยังหน้าประตูห้อง 404 โซ่เหล็กที่เคยถูกคล้องไว้อย่างระเบียบ บัดนี้กลับดูบิดเบี้ยว แม่กุญแจสนิมเขรอะสั่นกะพริบตามจังหวะการก้าวเท้าของเขา ทัชรู้สึกได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาปะทะผิวหน้า มันไม่ใช่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นความเย็นที่ชวนให้ขนลุกชันและรู้สึกคลื่นเ**ยน

เขาค่อยๆ ย่อตัวลงหน้าประตูไม้ที่เปื่อยยุ่ย รอยเล็บขูดลึกที่เขาเห็นในวันแรกดูเหมือนจะขยายวงกว้างขึ้นจนเห็นเนื้อไม้สีขาวซีดข้างใน ทัชเล็งสายตาไปที่ "รูกุญแจ" ขนาดใหญ่แบบโบราณที่อยู่ใต้ลูกบิด

"ทัช... มึงจะทำอะไร" อั้มถามเสียงสั่น

"ผมต้องดูให้แน่ใจว่าพี่แจมอยู่ในนั้นไหม หรือนี่เป็นแค่กลโกงของมัน" ทัชตอบโดยไม่หันกลับไปมอง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาซ้ายแล้วเอาดวงตาขวาแนบเข้ากับรูกุญแจเย็นเฉียบ

ในวินาทีแรก สิ่งที่ทัชเห็นมีเพียงความมืดมิดสนิทประหนึ่งความว่างเปล่าของจักรวาล ไม่มีแสงสว่างลอดออกมาแม้แต่น้อย กลิ่นดอกไม้จันทน์ที่เผาไหม้จางๆ ลอยลอดรูนั้นออกมาปะทะจมูกทัชจนเขาสำลักเบาๆ เขาพยายามปรับโฟกัสสายตาจ้องมองลึกลงไปในความมืดนั้น

ทันใดนั้น... แสงสว่างวาบสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นที่ปลายอีกด้านของรู!

มันไม่ใช่แสงไฟ แต่มันคือ "ดวงตา" ดวงตาขนาดใหญ่ที่ไม่มีเปลือกตา เส้นเลือดสีดำปูดโปนขดตัวอยู่บนตาขาวที่เปลี่ยนเป็นสีเหลืองขุ่น ม่านตาสีดำสนิทขยายกว้างจนแทบจะกลืนกินทุกอย่าง ดวงตานั้นไม่ได้อยู่ห่างออกไป แต่มันกำลัง จ้องตอบกลับมา ในระยะที่ห่างจากดวงตาของทัชเพียงไม่กี่มิลลิเมตร!

"เฮ้ย!"

ทัชสะดุ้งสุดตัวพยายามจะถอยห่าง แต่ร่างกายของเขากลับขยับไม่ได้ ราวกับดวงตานั้นมีแรงดึงดูดมหาศาลที่ล็อกประสาทตาของเขาไว้กับรูกุญแจ ทันใดนั้น โลกของทัชก็เริ่มหมุนคว้าง แสงสว่างในทางเดินดับวูบลง และเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถล่มลงไปในหลุมดำที่ไม่มีจุดสิ้นสุด

ทัชลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่ทางเดินชั้น 4 อีกต่อไป แต่นั่งอยู่กลางห้อง 404 ที่สภาพเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ห้องนี้ไม่ได้ว่างเปล่า... แต่มันเต็มไปด้วยข้าวของพะรุงพะรัง บนเตียงไม้เก่าๆ มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนคุดคู้อยู่ เธอคือ แตงโม ในสภาพที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำ ดวงตาบวมปูดจนปิดสนิท

ทัชเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่เหนือร่างของเธอ ในมือกำขวดเหล้าที่แตกเป็นปากฉลามไว้แน่น

"มึงจะไปไหน! มึงจะทิ้งกูไปหาใคร!" เสียงตะคอกดังกัมปนาทจนแก้วหูทัชแทบแตก

"โมเจ็บ... พี่พอเถอะ... โมขอร้อง..." แตงโมสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว

ภาพตัดไปอย่างรวดเร็ว ทัชเห็นแตงโมถูกขังอยู่ในตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดใหญ่ เธอตะเกียกตะกายข่วนประตูไม้จนเล็บหลุดลอก เลือดไหลซึมออกมาตามซอกประตู เสียงข่วน แกรก... แกรก... ที่ทัชเคยได้ยินบ่อยๆ บัดนี้เขารู้แล้วว่ามันคือเสียงสุดท้ายก่อนที่เธอจะสิ้นใจด้วยความหิวโหยและขาดอากาศหายใจ

"ช่วยโมด้วย... โมหนาว... โมหิว..." เสียงกระซิบนั้นวนเวียนอยู่รอบตัวทัช

ทันใดนั้น ภาพรอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว ข้าวของในห้องกลายเป็นกองซากศพเน่าเปื่อย พื้นห้องกลายเป็นบ่อน้ำครำสีดำสนิท และจากบ่อน้ำนั้น ร่างของแตงโมในสภาพเน่าสลายก็ผุดขึ้นมา เธอพุ่งเข้ามาหาทัช มือที่เหลือเพียงกระดูกคว้าเข้าที่คอเสื้อของเขา ใบหน้าเน่าๆ ของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบเดียว

"มันอยู่ที่ไหน... อีแจมมันอยู่ที่ไหน!" เธอแผดเสียงร้องโหยหวนจนผนังห้องเริ่มปริร้าว

"ผมไม่รู้! ปล่อยผมไป!" ทัชตะโกนสุดเสียง

"มึงสอดรู้สอดเห็น... มึงเห็นสิ่งที่มึงไม่ควรเห็น... งั้นมึงก็เอาตาของมึงมาแลก!"

แตงโมใช้นิ้วมือที่แหลมคมพุ่งตรงมาที่ดวงตาขวาของทัชที่เขาส่องรูกุญแจ ทัชหลับตาแน่นและกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้สึกถึงปลายเล็บที่กำลังจะทิ่มแทงเข้าไปในลูกตา

"ทัช! ทัช! ตื่นสิโว้ย!"

อั้มเขย่าตัวทัชอย่างแรงจนหัวคลอน ทัชสะดุ้งเฮือกและพุ่งถอยหลังไปชนกำแพงฝั่งตรงข้าม เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองกลับมาอยู่ที่โถงทางเดินชั้น 4 อีกครั้ง เหงื่อไหลโชกไปทั้งตัวเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ ลมหายใจหอบถี่จนหน้าอกกระเพื่อม

ทัชยกมือขึ้นกุมดวงตาขวาด้วยความหวาดระแวง แต่เมื่อเอามือออก เขาก็พบว่าไม่มีบาดแผลใดๆ มีเพียงรอยแดงจางๆ รอบดวงตาจากการที่เขาแนบกับรูกุญแจนานเกินไป

"มึงเป็นอะไรทัช! มึงนิ่งไปเกือบสองนาที กูกลัวมึงจะช็อกตายไปแล้ว!" อั้มถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"พี่อั้ม... ผมเห็น..." ทัชพยายามเค้นเสียง "ผมเห็นตอนเขาตาย... เขาถูกขังจนตายในตู้เสื้อผ้านั่น พี่อั้ม แตงโมไม่ได้หายไปไหน ศพของเขา... ศพของเขาน่าจะยังอยู่ในห้องนี้!"

"แต่วันก่อนตำรวจงัดเข้าไปดูแล้วนะทัช มันไม่มีอะไรเลย ห้องว่างเปล่า!" อั้มทวนคำ

"มันมีที่ที่พวกเราไม่ได้ดู..." ทัชชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่รูกุญแจ "ห้องนั่น... มันมี 'มิติ' ที่ซ้อนทับอยู่ ความแค้นของเขาสร้างภาพลวงตาบังตาพวกเราไว้ พี่แจมถูกดึงเข้าไปในมิตินั้น พี่อั้ม เราต้องงัดประตูนี้อีกรอบ แต่คราวนี้เราต้องไม่ใช้แค่กำลัง"

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังปรึกษากัน เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังมาจากภายในห้อง 404

ตึก... ตึก... ตึก...

และตามมาด้วยเสียงที่ทำให้หัวใจของอั้มแทบหยุดเต้น

"อั้ม... อั้มช่วยแจมด้วย... มันมืดเหลือเกิน..."

เสียงของแจมดังชัดเจนออกมาจากหลังบานประตู คราวนี้มันไม่ได้เบาบางเหมือนก่อน แต่มันดังราวกับเธอยืนอยู่ติดกับประตูไม้นั้นเลย

"แจม! แจมอยู่ตรงนั้นใช่ไหม!" อั้มถลาไปที่ประตู กระชากโซ่อย่างบ้าคลั่ง "ทัช! มันเปิดไม่ออก! ช่วยกูด้วย!"

ทัชรีบเข้าไปช่วยอั้มดึงโซ่ แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าสิ่งที่กำลังจะเจอหลังบานประตูนี้ อาจจะไม่ใช่พี่แจมคนเดิมที่เขารู้จัก

สายลมแรงพัดผ่านโถงทางเดินอีกครั้ง หลอดไฟนีออนกะพริบถี่ขึ้นจนดับสนิทลงในที่สุด ทิ้งให้ทั้งคู่ตกอยู่ในความมืดมิดที่มีเพียงแสงจันทร์รำไรจากระเบียง และในความมืดนั้น ทัชเห็นว่าโซ่เหล็กที่เขากับอั้มกำลังดึงอยู่... บัดนี้มันกลายเป็น "เส้นผมยาวเฟื้อย" ของผู้หญิงที่เหนียวหนึบและเปียกชุ่มไปด้วยเลือด