Gece sessizdi.
Rüzgâr dışarıda uğulduyordu ama evin içi sıcaktı.
Erva koltukta Mirza’nın omzuna yaslanmıştı.
Yavaş yavaş gözleri kapanıyordu.
Mirza onu izliyordu.
Saçlarını nazikçe okşadı.
“Artık güvendesin…”
Erva mırıldandı:
“Sen varken…”
Mirza hafifçe gülümsedi.
Bir süre sonra Erva tamamen uykuya daldı.
Mirza dikkatlice onu kucağına aldı ve odaya götürdü.
Yatağa yatırdı.
Üzerini örttü.
Bir süre başucunda oturup onu izledi.
Sonra eğilip alnına bir öpücük bıraktı.
“Ben buradayım.”
Aynı anda
Karan karanlık ofisinde oturuyordu.
Önünde bir dosya vardı.
İçinde Erva’nın geçmişine dair bilgiler, eski kayıtlar…
Bir fotoğrafı eline aldı.
Genç Erva’nın yetimhanedeki hali.
Karan’ın gözleri sertleşti.
“Kaçamazsın…”
Tam o sırada adamlarından biri içeri girdi.
“Ağabey.”
Karan
