"Ruhumun can çekiştiği anlar var ve sen oturmuş izliyorsun..."
Garip bir rüzgar, terlemiş bedenine vurdukça titriyordu. Siyah saçları alnına dökülmüş, bakışlarından anlaşılıyordu yorgun olduğu. Elleri arasındaki toprak tırnaklarına dolmuş ve hatta siyah çamur ellerini de siyaha bulamıştı. Canını yakan bir nefes çekti. Dayanacak gücü yoktu ama onu böyle görmeye de dayanamıyordu. Her iki türlü de kaybetmiş sayılmıyor muydu? Dizleri üstünde doğruluğu sıra açtığı kapının önünde canavarların bir bir geçişini izlediğini görerek yutkundu. Boğazı da acıyordu. En son Sophia ve Wist'in birer tutsak gibi zorla kapıdan geçtiğini görerek doğrulmak istediğinde onun da kapıya yürüdüğünü gördü. Jessie. Kızın attığı adımın bir an havada kaldığını görse de hiçbir türlü arkasına bakmamış, kapıdan geçip boyutu terk ederken hiç tereddüt etmemişti. Birkaç saniy
- Writer
