Shark’s Obsession : ฉลามคลั่งรัก (กับดักยัยตัวแสบ)

เปียกปอนและเร่าร้อนNC

20:00 น. | The Peak Residence, Penthouse ชั้น 88

ท้องฟ้าเหนือเกาะฮ่องกงคำรามกึกก้อง สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้ารั่ว กรมอุตุนิยมวิทยาประกาศเตือนภัยพายุไต้ฝุ่นระดับ 8 (T8) ทำให้ทั่วทั้งเกาะตกอยู่ในสภาพอัมพาต การขนส่งสาธารณะหยุดให้บริการ ร้านรวงปิดเงียบเชียบ

แต่พายุภายนอกที่ว่าน่ากลัว... ยังเทียบไม่ได้กับ 'พายุ' ที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในเพนต์เฮาส์หรูระฟ้าแห่งนี้

'ขนมผิง' นั่งตัวลีบอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นกว้างขวาง ดวงตากลมโตจ้องมองเอกสารกองโตบนโต๊ะด้วยความอ่อนล้า ผ่านไป 3 วันแล้วที่เธอเซ็นสัญญาเป็น "เด็กฝึกงานส่วนตัว" ของ ไมก้า หลี่ และ 3 วันที่ผ่านมานี้ เขาใช้งานเธอเยี่ยงทาส!

ไม่ใช่ทาสใช้แรงงาน... แต่เป็นทาสทางปัญญา เขาโยนงบการเงินย้อนหลัง 5 ปีของบริษัทย่อย 10 แห่งมาให้เธอวิเคราะห์หาจุดรั่วไหล โดยมีเดดไลน์คือ 'คืนนี้'

"คนบ้า! เผด็จการ! หน้าเลือด!" ขนมผิงบ่นพึมพำเป็นภาษาไทยขณะเคาะแป้นพิมพ์แล็ปท็อปเสียงดัง ปังๆๆ เพื่อระบายอารมณ์ "พายุเข้าขนาดนี้ยังไม่ให้กลับบ้าน แถมยังบังคับให้มานั่งทำงานที่คอนโดอีก จิตใจทำด้วยอะไรฮะ!"

"บ่นอะไร... ผมได้ยินนะ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง ขนมผิงสะดุ้งโหยง รีบหุบปากฉับ หันขวับไปมองต้นเสียง ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอสะดุด... และแก้มใสก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที

ไมก้า หลี่ ยืนพิงกรอบประตูทางเข้าโซนสระว่ายน้ำส่วนตัว เขาไม่ได้อยู่ในชุดสูทเนี๊ยบกริบเหมือนทุกวัน... แต่ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อหน้าอกที่แน่นตึง กล้ามท้องเป็นลอนสวยงามแบบคนที่ออกกำลังกายอย่างหนัก ไหล่กว้างผายดูแข็งแกร่ง ผิวสีแทนจางๆ ตัดกับหยดน้ำเกาะพราวไปทั่วร่าง ท่อนล่างมีเพียงกางเกงว่ายน้ำทรงทรังค์สีดำสนิทตัวเดียวที่แนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนความเป็นชายชัดเจน... ชัดจนน่าใจหาย

"คะ... คุณหลี่!" ขนมผิงรีบยกแฟ้มเอกสารขึ้นมาปิดหน้า "ทำไมแต่งตัวแบบนี้คะ!"

"นี่บ้านผม... และผมเพิ่งว่ายน้ำเสร็จ" ไมก้าตอบหน้าตาย พลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกชุ่ม "งานเสร็จรึยัง?"

"เกือบ... เกือบแล้วค่ะ เหลือสรุปยอดสุดท้าย" เสียงเธออู้อี้อยู่หลังแฟ้ม

"งั้นวางมือก่อน... เข้ามาหาผมข้างในหน่อย ผมมีเรื่องจะสั่ง" พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในโซนสระว่ายน้ำ ทิ้งให้ขนมผิงนั่งอ้าปากค้าง

"สั่งอีกแล้ว! สั่งได้สั่งดี!" เธอถอนหายใจแรงๆ วางแฟ้มลง แล้วจำใจลุกเดินตามเขาเข้าไป

บรรยากาศในห้องนี้แตกต่างจากห้องนั่งเล่นอย่างสิ้นเชิง แสงไฟสีส้มนวลตาถูกหรี่ลงให้สลัว สร้างบรรยากาศโรแมนติกและลึกลับ สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ทอดยาวขนานไปกับผนังกระจกใสที่มองเห็นพายุฝนโหมกระหน่ำอยู่ด้านนอก ผิวน้ำในสระนิ่งสนิทสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ

ไมก้านั่งหย่อนขาอยู่ที่ขอบสระ แกว่งเท้าในน้ำเล่นอย่างผ่อนคลาย "มานี่สิ" เขากวักมือเรียกโดยไม่หันมามอง

ขนมผิงเดินเข้าไปหยุดอยู่ห่างๆ อย่างระวังตัว "มีอะไรเหรอคะ?"

"หยิบไวน์ตรงนั้นมารินให้หน่อย" เขาชี้ไปที่รถเข็นเครื่องดื่มริมสระ ขนมผิงเม้มปาก เป็นง่อยรึไง มือก็มี! แต่ก็ยอมเดินไปหยิบขวดไวน์ราคาแพงระยับมารินใส่แก้วทรงสูง แล้วเดินถือไปส่งให้เขา

"ยื่นมาใกล้ๆ สิ แขนผมไม่ใช่นางแม่นากนะ" เขาแกล้งกวน

ขนมผิงค่อยๆ ก้าวเข้าไปที่ขอบสระ พื้นกระเบื้องหินอ่อนเปียกชื้นจากการที่เขาเพิ่งเดินขึ้นมา เธอพยายามทรงตัวให้มั่นคง ยื่นแก้วไวน์ให้เขา "นี่ค่ะ"

ไมก้ารับแก้วไวน์ไปจิบ สายตาคมกริบไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวบางๆ (เพราะเปียกฝนตอนขามานิดหน่อย) กับกระโปรงทรงเอรัดรูปที่อวดสะโพกกลมกลึง "คุณรู้ไหม... เวลาผู้หญิงใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวแล้วเปียกน้ำ... มันเซ็กซี่แค่ไหน?"

ขนมผิงก้มมองตัวเองแล้วหน้าแดงแปร๊ด รีบเอามือกอดอก "ลามก! คุณมัน..."

"ระวัง!"

จังหวะที่เธอจะถอยหนี รองเท้าส้นเตี้ยของเธอดันลื่นไถลไปกับพื้นกระเบื้องที่เปียกลื่น "ว้ายยย!"

ตู้มมม!

ร่างบางหงายหลังร่วงลงสู่สระว่ายน้ำเสียงดังสนั่น น้ำเย็นเฉียบโอบล้อมกายเธอทันที ขนมผิงตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยความตกใจ สำลักน้ำหน้าดำหน้าแดง "แค่กๆ! ช่วย... ช่วยด้วย!"

เธอว่ายน้ำไม่แข็ง! ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วสมอง ทันใดนั้น วงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กก็คว้าหมับเข้าที่เอวบาง ดึงร่างเธอเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่ร้อนผ่าว

"อยู่นิ่งๆ! น้ำแค่อกเอง ยืนดีๆ!" เสียงดุๆ ของไมก้าดังขึ้นข้างหู เรียกสติเธอคืนมา ขนมผิงหยุดดิ้น พยายามหยัดขายืน ก็พบว่าน้ำสูงแค่ระดับอกเธอจริงๆ แต่เพราะความตกใจเมื่อกี้ทำให้เธอเกาะเขาแน่นเป็นลูกลิง กอดคอเขาไว้แน่น ขาสองข้างเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้ใต้น้ำโดยสัญชาตญาณ

สถานการณ์ตอนนี้ล่อแหลมจนเกินบรรยาย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเปียกโชกจนแนบไปกับผิวเนื้อ เผยให้เห็นบราลูกไม้สีชมพูหวานและผิวขาวอมชมพูทะลุปรุโปร่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกลู่แนบแก้ม หยดน้ำเกาะพราวที่ขนตายาวงอน และที่สำคัญ... หน้าอกนุ่มหยุ่นของเธอบดเบียดอยู่กับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเต็มๆ!

ไมก้านิ่งไป ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสบู่เด็กจากตัวเธอผสมกับกลิ่นฝน... ปลุกสัญชาตญาณดิบในตัวฉลามหนุ่มให้ตื่นเพริด

"คุณ... ปล่อยฉันนะ" ขนมผิงพูดเสียงสั่น พยายามจะแกะมือออกจากคอเขา แต่ขากลับอ่อนแรงจนยืนไม่ไหว "คุณต่างหากที่กอดผมแน่น" ไมก้าเสียงแหบพร่า สายตาจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากบางที่สั่นระริกและเปียกชื้น

"ฉัน... ฉันหนาว" "เดี๋ยวผมจะทำให้หายหนาวเอง..."

ขาดคำ ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ฉกวูบลงมาปิดปากเธอทันที จูบครั้งนี้ไม่ใช่การชิมลางเหมือนเมื่อวาน... แต่มันคือการบุกทะลวงอย่างหิวกระหายและรุนแรง ไมก้าบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานล้ำลึก มือหนาข้างหนึ่งรวบท้ายทอยเธอไว้แน่น อีกข้างเลื่อนลงไปบีบขยำสะโพกมนใต้น้ำอย่างมันมือ

"อื้อออ..." ขนมผิงครางประท้วงในลำคอ ทุบไหล่เขาเบาๆ แต่แรงทุบนั้นกลับดูเหมือนการยั่วยวนมากกว่า ความเย็นของน้ำในสระ ตัดกับความร้อนรุ่มจากร่างกายของไมก้า ทำให้สติของเธอกระเจิดกระเจิง จูบของเขาเหมือนยาเสพติด... ยิ่งเขาดูดดึง ยิ่งเขาขบเม้ม เธอก็ยิ่งอ่อนระทวย ยอมเผยอปากรับลิ้นเขาเข้ามาพันเกี่ยวอย่างเผลอไผล

ไมก้าถอนจูบออกมาช้าๆ น้ำลายสีใสยืดเชื่อมระหว่างทั้งสอง เขาหอบหายใจหนักหน่วง จ้องมองใบหน้าแดงก่ำของคนในอ้อมแขน "ขนมผิง... ผมเตือนคุณแล้วนะ" "เตือน... อะไรคะ?" เธอถามเสียงเบาหวิว สมองขาวโพลน "ว่าถ้าคุณเข้ามาในถ้ำเสือ... คุณจะไม่ได้กลับออกไปง่ายๆ"

เขาไม่รอคำตอบ ไมก้าอุ้มเธอเดินฝ่าน้ำไปที่ขอบสระด้านตื้น ยกตัวเธอขึ้นไปนั่งบนขอบสระ แล้วแทรกตัวเข้าไปอยู่ระหว่างขาเธอทันที มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกแนบเนื้อของเธอออกอย่างรวดเร็ว กระดุมเม็ดเล็กๆ หลุดกระเด็นไปคนละทิศละทางด้วยความใจร้อน

"สวย..." ไมก้าครางต่ำในลำคอเมื่อเห็นความงามตรงหน้าชัดๆ บราลูกไม้สีหวานโอบอุ้มทรวงอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ ผิวขาวเนียนละเอียดตัดกับรอยแดงจางๆ ที่เกิดจากแรงบีบของเขาเมื่อครู่ เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาว ดูดเม้มทำรอยความเป็นเจ้าของอย่างแรงจนขนมผิงสะดุ้ง

"อ๊ะ! เจ็บ... ไมก้า อย่าทำรอย..." "ต้องทำ... พรุ่งนี้ไปมหาลัย ผู้ชายคนอื่นจะได้รู้ว่าคุณเป็นของใคร"

ลิ้นร้อนลากไล้จากซอกคอลงมาที่เนินอก เขาใช้ฟันขบกัดสายบราเบาๆ ก่อนจะดึงมันลงมา เผยให้เห็นยอดอกสีหวานที่กำลังชูชันรับความเย็นและสายตาของเขา ไมก้าก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่งทันที ปลายลิ้นตวัดเลียรัวเร็ว สลับกับดูดดึงเสียงดังจวบจาบ

"อ๊า... ม...ไมก้า..." ขนมผิงแอ่นอกรับสัมผัสอย่างลืมอาย มือเรียวขยุ้มผมเปียกชื้นของเขาแน่น ความเสียวซ่านแล่นปราดจากปลายอกลงไปสู่ท้องน้อย นี่มันความรู้สึกอะไรกัน? เธอไม่เคยสัมผัสความรู้สึกวาบหวามขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ร่างกายของเธอกำลังทรยศ... มันเรียกร้องสัมผัสจากเขามากกว่านี้

ไมก้าผละออกจากอกอิ่ม อุ้มเธอขึ้นอีกครั้ง พาเดินไปยังเตียงอาบแดด (Daybed) บุนวมหนานุ่มที่ตั้งอยู่ริมกระจก ท่ามกลางเสียงฟ้าคำรามและสายฝนที่สาดซัดกระจกด้านนอก เขาวางเธอลงบนเตียง ตามลงมาคร่อมทับทันที เสื้อผ้าที่เปียกชื้นถูกถอดออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงร่างเปลือยเปล่าสองร่างที่แนบชิดกัน

"คุณสวยมาก... ขนมผิง" สายตาของไมก้าที่มองเธอเต็มไปด้วยความหลงใหลและปรารถนา เขาลูบไล้ไปทั่วร่างบางอย่างบูชา ตั้งแต่หน้าผาก จมูก ปาก ลงมาที่หน้าอก หน้าท้องแบนราบ และหยุดอยู่ที่ใจกลางความสาวที่ปิดสนิท

"อย่า... อย่ามองนะ" ขนมผิงหนีบขาเข้าหากันด้วยความอาย "ไม่ต้องอาย... ผมจะสอนให้คุณรู้จักความสุข"

ไมก้าจับขาเธอแยกออก แทรกตัวเข้าไปตรงกลาง เขาจูบซับลงบนต้นขาด้านใน ไล่ขึ้นมาเรื่อยๆ จนถึงจุดอ่อนไหว นิ้วยาวเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของเธอออก รูดมันลงไปตามเรียวขาแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

"พร้อมไหม?" เขาถามเสียงพร่า ขณะขยับกายแกร่งเข้าประชิด ส่วนหัวมังกรที่ขยายตัวเต็มที่จนปวดหนึบดุนดันอยู่ที่ปากทางรักที่เปียกชื้น ขนมผิงส่ายหน้าดิก น้ำตาคลอเบ้า "ก...กลัว มันใหญ่... ใหญ่เกินไป" เธอไม่เคย... นี่คือครั้งแรกของเธอ และขนาดของเขามันน่ากลัวเกินกว่าจะรับไหว

"ชู่ว... เด็กดี ไม่ต้องกลัว ผมจะทำเบาๆ" ไมก้าปลอบประโลม จูบซับน้ำตาที่หางตาเธอ มือข้างหนึ่งเลื่อนลงไปสัมผัสกลีบกุหลาบงาม บดคลึงปุ่มกระสันเบาๆ เพื่อกระตุ้นน้ำหล่อลื่น "อ๊ะ! อื้อ..." เสียงครางหวานหูหลุดออกมาเมื่อนิ้วร้ายกาจเริ่มขยับรัวเร็วขึ้น ขนมผิงบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน ช่องทางรักเริ่มตอดรัดนิ้วเขาแน่น ขับน้ำหวานออกมาต้อนรับ

"ดีมาก... คุณเปียกแล้วผิง..." ไมก้าอดทนรอไม่ไหวอีกต่อไป เขาจับแก่นกายใหญ่โตของตัวเอง จ่อไปที่ปากทางรัก ค่อยๆ กดแทรกเข้าไปช้าๆ "อึก! เจ็บ!" ขนมผิงจิกเล็บลงบนไหล่กว้างจนเลือดซิบ ตัวเกร็งไปหมด

"ผ่อนคลายหน่อยคนดี... หายใจลึกๆ" ไมก้าหยุดขยับ ก้มลงจูบปากเธอเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ขณะเดียวกันก็ค่อยๆ ดันสะโพกเข้าไปทีละนิด... ทีละนิด ความคับแน่นบีบรัดตัวตนของเขาจนแทบคลั่ง ยิ่งรู้ว่าเขาเป็นคนแรกของเธอ ความรู้สึกภูมิใจและความเป็นเจ้าของยิ่งพุ่งทะยาน

กึก... เมื่อผ่านเยื่อบางๆ เข้าไปได้จนสุดทาง ขนมผิงน้ำตาไหลพรากด้วยความเจ็บ "ฮือ... เอาออกไป... เจ็บ..." "ทนหน่อยนะ... เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว" ไมก้าจูบซับเหงื่อที่ขมับเธอ แช่ค้างไว้นิ่งๆ เพื่อให้ร่างกายเธอปรับตัว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ความเจ็บเริ่มทุเลาลง เปลี่ยนเป็นความอึดอัดและเสียวซ่าน ไมก้าเริ่มขยับสะโพกเนิบนาบ เข้าสุด... ออกสุด "อ่า... แน่นชะมัด... คุณตอดผมแรงมาก" "อ๊ะ... อ๊า... ไมก้า... มัน..."

บทรักเริ่มเร่าร้อนขึ้นตามจังหวะพายุฝน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง พั่บ พั่บ พั่บ ประสานกับเสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ ไมก้าจับขาเรียวพาดบ่าเพื่อเปิดทางให้ลึกขึ้น เขาโถมกายเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงรุนแรงตามสัญชาตญาณนักล่า ทุกครั้งที่เขากระแทกกระทั้นเข้ามา ขนมผิงรู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกสลาย แต่ก็สุขสมจนแทบสำลัก เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังเขา กรีดร้องเรียกชื่อเขาซ้ำๆ

"ไมก้า... อื้อ... แรงอีก... อ๊ะ!" "เรียกพี่... เรียกพี่ไมก้า" เขาคำรามสั่ง เร่งจังหวะสะโพกถี่ยิบ "พี่ไมก้า... ผิงไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จ... อ๊า!"

ความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายขนมผิงกระตุกเกร็ง ช่องทางรักตอดรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรง สมองขาวโพลนราวกับระเบิดแตก "พร้อมกันนะเด็กดี!" ไมก้ากัดฟันกรอด กระแทกกระทั้นเน้นๆ อีกสองสามครั้ง ก่อนจะคำรามลั่น ปลดปล่อยธารอารมณ์อุ่นจัดเข้าไปในกายเธอทุกหยาดหยด

ร่างสูงทรุดตัวลงทับร่างบาง ทั้งคู่หอบหายใจหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านการวิ่งมาราธอน เสียงฝนข้างนอกยังคงตกหนัก... แต่พายุในห้องนี้เพิ่งจะสงบลง

ไมก้าดึงผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของขนมผิงไว้ แล้วตระกองกอดเธอจากด้านหลัง ขนมผิงนอนตะแคงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา ใบหน้ายังคงแดงก่ำ ร่างกายอ่อนเพลียจนขยับไม่ไหว

"เจ็บไหม?" เขาถามเสียงนุ่ม จูบที่ไหล่เปลือยของเธอ "เจ็บสิถามได้..." ขนมผิงตอบเสียงอู้อี้ "คุณรุนแรงชะมัด" "ขอโทษที... ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ คุณหวานเกินไป"

เขาจับมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือ "ต่อไปนี้... คุณเป็นของผมแล้วนะ ขนมผิง" "ของผมคนเดียว... ห้ามให้ใครแตะต้อง ห้ามมองใคร นอกจากผม"

ขนมผิงพลิกตัวกลับมามองหน้าเขา ดวงตาคมดุคู่นั้นตอนนี้ทอประกายอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "แล้วคุณล่ะคะ? เป็นของฉันรึเปล่า?" เธอย้อนถามเสียงเบา "หึ..." ไมก้ายิ้มมุมปาก ยื่นหน้ามาจูบหน้าผากเธอ "ผมเป็นของคุณตั้งแต่วันที่คุณกล้าเถียงผมในคลาสแล้ว... ยัยตัวแสบ"

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น "นอนซะ... พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาคุยกัน เรื่อง 'หน้าที่' ของเด็กฝึกงาน ที่ต้องทำมากกว่าดูงบการเงิน"

ขนมผิงซุกหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่น แม้จะยังสับสนกับความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นรวดเร็วปานสายฟ้าแลบนี้ แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า... ในอ้อมกอดของฉลามตัวนี้... มันอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในโลก

ภายใต้พายุฝนที่โหมกระหน่ำ ฮ่องกงในค่ำคืนนี้... มีคนสองคนที่ตกอยู่ใน 'กับดัก' ของกันและกันอย่างสมบูรณ์