“วางนิ้วตรงนี้ครับ อะไหนลองกดดู”
“น้องดาวอยากฟังคุณพ่อเล่นมากกว่าค่ะ”
“แล้วไอดินล่ะอยากฟังไหม”
“ครับ”
หลังจากลูกชายและลูกสาวบอกว่าอยากฟังคุณพ่อสุดหล่อจึงวางนิ้วไปบนส่วนของคีย์บอร์ดของเปียโนแล้วเริ่มเล่นเพลงหนึ่งที่เขาจำได้ว่าเคยเล่นกับเธอ ณ ที่ตรงนี้ เมื่อเจ็ดปีก่อน
“คุณพ่อเล่นเพราะมากเลยค่ะ น้องดาวชอบ”
เสียงปรบมือพร้อมกับคำชมดังขึ้นทันทีที่คุณพ่อเล่นจบเพลง
“พ่อมีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย รู้ไหมครับว่าแม่ของเราเก่งแค่ไหน แม่เคยทำให้พ่อเล่นเปียโนตัวนี้ได้ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นพ่อมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง....”
อันดายืนมองลูก ๆ ที่ตั้งใจฟังผู้เป็นพ่อเล่าเรื่องราวในวานวันให้ฟังริมฝีปากบางประดับด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ยิ่งฟังภาพจำของวันวานที่เคยเลือนรางก็เหมือนจะกลับมาชัดเจนขึ้นอีกครั้ง
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะจดจำเรื่องราวพวกนี้ได้อยู่อีกทั้งที่มันก็ผ่านมานานแล้ว
“ไหน ใครอยากไปก่อปราสาททรายแข่งกับลุงกับ
