ZERYA
Taksiye binerek villaya doğru giderken, Boran da peşimizden geliyordu. “Biraz daha hızlı lütfen!” dedim.
“Ablam hız sınırı var,” dedi şoför.
Sinirden ağlamak istiyordum ama zaten ağlıyordum. Boran nasıl bu kadar bencil olabilir? Gerçekten beni hiç mi düşünmedi? Bana hap verirken aklından geçen neydi? ‘Bulmuşum saf kızı, bebeğimi doğursun bakalım mı?’
Zerda bana mendil verdi. Teselli etmeye çalışıyordu ama hiçbir şey şu an beni teselli edemez. Dışarıda hızlıca geçen ağaçlara ve yollara bakarak gözyaşlarımı sildim.
Bir anda Boran önümüze kırdı. Yekta ile birlikte arabadan inip taksinin kapısını açtılar. “İn konuşacağız!” dedi Boran sert bir sesle.
Biraz önce bana yalvaran adam gitmiş, yerine gözlerinden öfke fışkıran biri gelmişti. Çünkü onun tek derdi bebekti. Bebeği aldıracağım
