54// Adalet part 2
ASMİN
Berzan Adımı kısık bir sesle şaşırarak söyledikten hemen sonra umursamaz bir hale büründü.
“Sen ne yaptığını sanıyorsun ya! Şerefsiz!” diye bağırdım.
Gamze, hâlâ yerdeydi, ağlıyordu. Ayağa kalkacak takati bile yoktu. Onun bu haline içim acımıştı. Yanına koşup onu koltuğa oturttum.
“Tamam, korkma ben buradayım…”
“Hanımım,” dedi ağlayarak. Konuşamayıp hıçkırmaya başladı. Belki yaşça benden büyüktü ama şu anda bir çocuk gibi ağlıyordu kızcağız.
Berzan’ı Gamze’ye saldırırken yakalamamışım gibi pişkin bir şekilde düğmelerini ilikledi. Zavallı Gamze ise kollarımın arasında yaprak gibi titriyordu.
Bunca yıl bu pisliğe hizmet etmiştik. Hep mi böyleydi? Eskiden bize en kibar sevecen davranan Berzan ağaydı. Meğerse derdi Eslem’miş. Ne hikmetse kardeşim reşit olur
