47 Mirhan
Bir zamanlar saçının teline dokunmaya kıyamazdım. Revin’in o eski masumiyetini düşünmek bile içimde buruk bir sızı yaratıyordu. Nasıl naif, kırılgan bir kızdı Revin… Çocukluk günlerimizin hatırası, zihnimde taze bir yara gibi açılmıştı. Onunla gece gündüz her fırsatta görüşüp sohbet ederdik. O zamanlar her şey bu kadar zor değildi, her şeyin bu kadar değişeceğini nereden bilebilirdim ki? Çocuktuk o zamanlar… Yetim oluşu yüzünden hep ona yakın davrandım. Ona duyduğum o özel şefkat, bir noktadan sonra yerini başka bir duyguya bırakmıştı.
Zamanla bu yakınlık yerini başka duygulara bırakmıştı. Gözleri her zaman bana bir şeyler söyler gibiydi, ama ben o zamanlar anlamlandırmakta zorlanıyordum. Aramızda çok bir yaş farkı yoktu. O yüzden bu duyguların doğal olduğuna kendimi inandırmış
