มาเฟียร้ายพ่ายรักเด็กแสบ

3 สัญญาที่ผูกมัด

เช้าของวันใหม่

“อื้อ…”

อะตอมครางเบาๆก่อนจะค่อยๆรู้สึกตัว แล้วบิดขี้เกียจช้าๆบนเตียงนุ่ม ดวงตากลมโตค่อยๆเปิดขึ้นกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัสกับภาพตรงหน้า

และแล้วเธอก็ต้องชะงัก เมื่อภาพแรงที่เธอเห็นคือร่างสูงของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ยืนอยู่หน้ากระจกในสภาพนุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว หยดน้ำใสๆหยดจากเรือนผมและแผ่นอกเปลือยเปล่าลงมาตามสันกล้ามเนื้อแน่นชัด บ่งบอกว่าเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ

“เฮื้ย…บ้าจริง ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ”

อะตอมพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ดูเหมือนเสียงนั้นจะดังพอให้เขาได้ยิน

คีรินหันมามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับสภาพของตัวเองไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำสิ ต้องไปเรียนไม่ใช่เหรอ”

คำพูดนั้นดังเข้าหู แต่อะตอมกลับแทบไม่ได้ยิน เพราะในวินาทีนั้น สายตาของเธอหยุดค้างอยู่ที่แผ่นหน้าท้องของเขา กล้ามเนื้อเป็นลำสวยชัดเรียงตัวแน่นราวกับถูกสลักมาอย่างประณีต หัวใจดวงน้อยเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูเท่เสียจนเธอแทบละสายตาไม่ได้

หญิงสาวรีบสะดุ้งตัวเองในใจ ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“มะ…มองอะไรเล่า”

เธอพึมพำเบาๆเหมือนกับดุตัวเอง พลางลุกจากเตียงอย่างลุกลี้ลุกลน

ส่วนคีรินเพียงเหลือบมองท่าทางนั้นผ่านกระจก มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ราวกับรับรู้ได้ถึงความสับสนของเธอ โดยไม่คิดจะเอ่ยอะไรออกมา

“เร็วๆล่ะ ฉันต้องรีบไปประชุม”

คีรินเอ่ยขึ้นขณะที่อะตอมกำลังก้าวขาไปทางห้องน้ำ

“ค่ะ”

เธอตอบสั้นๆ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปทันที

อะตอมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมง กว่าจะอาบเสร็จและรวบรวมสติได้ เธอก็ก้าวออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันรอบอกไว้ เพราะเสื้อผ้าทั้งหมดถูกจัดไว้ในห้อง ทำให้ไม่สามารถแต่งตัวให้เรียบร้อยตั้งแต่ในห้องน้ำได้

ฟู่~~

ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นร่างสูงที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ยืนพิงระเบียงสูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์อยู่ด้านนอก ทำให้หัวใจเธอกระตุกวูบ

อะตอมรีบพาตัวเองหลบเข้าไปในซอกตู้เสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ไม่อยากให้เขาเห็นแผ่นไหล่ขาวนวลที่โผล่พ้นผ้าเช็ดตัวออกมา

“ทำไมฉันต้องมาใช้ชีวิตลำบากขนาดนี้ด้วยเนี่ย”

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับรีบคว้าเสื้อผ้ามาใส่อย่างลุกลี้ลุกลน

วันนี้คีรินต้องเป็นคนไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัย เพราะในบ้านหลังนี้ตอนนี้มีรถอยู่เพียงคันเดียว เป็นรถที่ทีเรียพี่สาวของเขาให้ไว้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ไม่ใช่ว่าทั้งคู่ไม่มีรถเป็นของตัวเอง หากแต่รถของพวกเขายังจอดอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย จึงจำเป็นต้องไปพร้อมกันอย่างเลี่ยงไม่ได้

อะตอมถอนหายใจออกมาเบาๆ แค่เช้าวันแรกของชีวิตคู่ ก็ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอึดอัด และสถานการณ์ที่เธอไม่เคยชินเอาเสียเลย

“จะเสร็จได้หรือยัง ฉันมีประชุมตอนแปดโมงครึ่งนะ”

คีรินเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาในห้อง โดยที่อะตอมยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ และในจังหวะนั้นเอง เธอกำลังสวมเสื้อนักศึกษาอยู่พอดี เมื่อเห็นร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ คนตัวเล็กก็รีบหันหลังให้ทันที มือบางดึงชายเสื้อขึ้นมาปิดหน้าอกแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความตกใจ

“ว้าย! นี่คุณคะ หนูยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย จะเล็งก็ไปเล็งไกลๆสิคะ ทำไมต้องมาใกล้ขนาดนี้ด้วยหนูตกใจนะคะ!”

เธอรีบเอ่ยขึ้นเสียงสั่น พลางหันหน้าไปมองเขาเพียงครึ่งเดียวผ่านไหล่เล็กๆของตัวเอง

คีรินหยุดยืนอยู่ด้านหลัง มองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“จะใกล้หรือไกล ก็ช่วยรีบๆหน่อยเถอะ อย่าลีลามากได้ไหม”

อะตอมเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะสวนกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ถ้าคุณรีบมาก ก็ไปก่อนเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูให้เพื่อนมารับเอง”

สายตาคมกริบเหลือบมองเธอผ่านกระจก ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มตัดบท

“หยุดพูด แล้วทำตัวให้เร็วกว่านี้ได้ไหม”

คำสั่งสั้นๆนั้นทำให้อะตอมได้แต่ขบกรามแน่น แม้จะไม่พอใจแต่ก็ไม่กล้าเถียงต่อ เธอรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรงไม่หาย

“เข้าใจแล้วค่ะ แต่คุณก็ออกไปรอตรงโน้นก่อนสิคะ หนูยังแต่งตัวไม่เสร็จเลย”

อะตอมเอ่ยเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ทั้งที่มือยังคงจับชายเสื้อปิดอกแน่น ไม่กล้าหันไปเผชิญหน้ากับคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง หัวใจเต้นแรงด้วยความประหม่า

คีรินหรี่ตามองแผ่นหลังบาง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบที่เต็มไปด้วยความกดดัน

“ถ้าช้ากว่านี้ ฉันจะเป็นคนแต่งให้เธอเอง”

คำพูดนั้นทำให้อะตอมสะดุ้งวาบ แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“มะ…ไม่ต้องค่ะ!”

เธอรีบร้องห้าม

“หนูเสร็จเดี๋ยวนี้แหละ คุณออกไปรอก่อนเถอะค่ะ”

คีรินมองปฏิกิริยานั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ แล้วจึงหมุนตัวเดินออกไปนั่งรอบนเตียง ทิ้งให้คนตัวเล็กรีบจัดการเสื้อผ้าด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“คนบ้า…บอกให้ออกไปยังจะมาขำอีก”

อะตอมพึมพำเบาๆกับตัวเอง ขณะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สายตาก็เหลือบมองไปทางร่างสูงเป็นระยะด้วยความระแวง กลัวว่าเขาจะเดินย้อนกลับเข้ามาใกล้อีกครั้ง

ไม่นานนักเธอก็แต่งตัวเสร็จ พร้อมออกจากบ้านในเช้าวันแรกของการมาใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

อะตอมเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเขา น้ำเสียงพยายามให้ฟังดูนิ่งที่สุด

คีรินเงยหน้าขึ้นมองทันที สายตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดนักศึกษาที่เธอสวมค่อนข้างเข้ารูป แนบไปกับสัดส่วนบาง กระโปรงทรงเอยาวเหนือเข่าขึ้นมาไม่น้อย เผยเรียวขาเนียนขาวให้เห็นชัดเจน

ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว สีหน้ายังคงเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“แต่งตัวแบบนั้น จะไปเรียนหรือไปอวดใครกันแน่”

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแววตำหนิเล็กๆ

อะตอมขมวดคิ้วทันที

“หนูแต่งปกติของหนูแบบนี้แหละค่ะ มันก็ชุดนักศึกษาเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

คีรินเหลือบมองเธออีกครั้ง ก่อนจะพูดสั้นๆ

“ก็แล้วแต่ละกัน รีบไปเถอะฉันไม่มีเวลามายืนเถียงด้วย”

อะตอมเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เดินผ่านเขาไปด้วยท่าทีไม่ยอมแพ้ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกแปลกๆที่ก่อตัวขึ้นในอกของทั้งคู่

คีรินเหลือบมองร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนความคิดดูแคลนจะผุดขึ้นมาในหัว

'เด็กอะไรห้าวเกินเหตุ ท่าทางมั่นใจ กล้าแสดงออก จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าเบื้องหลังภาพลักษณ์นั้น คงไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่ออย่างที่พ่อแม่เธอพยายามเสนอขายให้เขาเห็น'

ในใจของเขา มันไม่ต่างอะไรกับการถูกยัดเยียด ราวกับอีกฝ่ายอยากจะจับเขาให้มารับภาระดูแลลูกสาวตัวเอง

ถ้าไม่ใช่เพราะสัญญาที่ผูกมัดกันมาตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งที่ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ผู้หญิงแบบนี้เขาคงไม่มีวันเลือกมาเป็นภรรยาด้วยตัวเองเด็ดขาด

คีรินเบือนสายตาหนีอย่างไม่ใส่ใจ ในหัวมีเพียงความรู้สึกต่อต้านและขุ่นเคือง ต่อการแต่งงานที่เขาไม่เคยต้องการตั้งแต่แรก