“แก… คอแกไปโดนอะไรมาทำไมเป็นแบบนั้นล่ะ”
ลูกแพรเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว แต่แววตาจริงจัง มือยกขึ้นจะเอื้อมไปแตะรอยแดงช้ำที่โผล่พ้นปกเสื้อของอะตอม
“อะไรแก”
อะตอมสะดุ้งนิดๆ หัวใจวูบวาบทันที
“นี่ไง แดงๆตรงนี้ไงแก”
ลูกแพรชี้นิ้วไปที่รอยแดง ไม่ยอมละสายตา
“เอ่อ… อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก แค่ยุงกัดน่ะ”
อะตอมรีบตอบแทบจะทันที พร้อมยกมือขึ้นมาปิดรอยนั้นไว้เหมือนกลัวว่าเพื่อนๆจะเห็นมากไปกว่านี้
“ยุงกัดอะไรแดงช้ำขนาดนี้ล่ะแก”
ลูกแพรขมวดคิ้วแน่น ความสงสัยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
“ยุงนั่นแหละ ไม่มีอะไรจริงๆ”
อะตอมพูดเสียงเบาลง หลบสายตาเพื่อนอย่างเห็นได้ชัด มือที่ปิดต้นคอสั่นนิดๆอย่างเก้ๆกังๆ
“ไหนอะตอม เราขอดูหน่อยสิ”
อาร์เธอร์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ ก่อนจะก้มลงมองรอยนั้นใกล้ๆอย่างพินิจ
อะตอมเม้มริมฝีปากแน่น
“ก็บอกว่าเป็นรอยยุงกัดไง”
น้ำเสียงเธอฟังดูแข็ง แต่กลับไม่มั่นใจเอาเสียเลย
อาร์เธอร์ไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่เงยหน
