เช้าของวันใหม่
แสงแรกของวันสาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่าง เข้ามาแตะผิวภายในห้องนอนอย่างแผ่วเบา ปลุกคนตัวเล็กให้ค่อยๆหลุดออกจากความฝัน
“อื้อ…”
อะตอมขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น ความง่วงงุนยังคงเกาะกุมอยู่เต็มเปลือกตา
แต่ทันทีที่สติเริ่มกลับมา ภาพความทรงจำของเมื่อคืนก็ไหลย้อนเข้ามาอย่างไม่ให้ตั้งตัว ภาพของเธอกับเขาที่ใกล้ชิดแนบชิด จังหวะที่ประสานกันโดยไม่ได้มีคำพูดใดๆ
เธอไม่รู้ว่ามันกินเวลาไปนานแค่ไหน รู้เพียงว่าในช่วงหนึ่ง ทุกอย่างรอบตัวเหมือนเลือนหายไป และสุดท้ายเธอก็หลับไหลลงไปอย่างง่ายดาย ราวกับมีใครบางคนกดสวิตช์ดับทุกความคิด ความรู้สึกและความเหนื่อยล้าลงในคราวเดียว
อะตอมกะพริบตาถี่ๆหัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เธอขยับตัวบนเตียงอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอุ่นร้อนจากเหตุการณ์เมื่อคืนยังไม่จางหาย ทิ้งไว้เพียงความสับสน และคำถามมากมายที่ยังค้างคาอยู่ในใจ
“หายไปไหน”
อะตอมพึมพำกับตัวเอง พ
