“เดี๋ยวสิอะตอม อะตอม ได้ยินที่ฉันพูดไหม”
คีรินเรียกตามหลังทันทีที่รถจอดสนิท แต่คนตัวเล็กกลับเปิดประตูรถลงไปโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว ราวกับเสียงของเขาไม่มีความหมายอะไรเลย
“เป็นอะไรของเธอเนี่ย อยู่ดีๆก็ไม่พูดด้วย”
เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางก้าวตามหลังไปติดๆ
อะตอมรีบเร่งฝีเท้าก้าวเร็วขึ้น ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรนักหนา เห็นแคร์เพื่อนมากก็น่าจะไปตามเพื่อนโน่น
“อะตอม”
คีรินเรียกซ้ำ ขณะเดินตามเข้าไปในบ้าน แต่สิ่งที่เขาได้กลับมาคือความเงียบ เงียบจนชวนอึดอัดและมันน่าหงุดหงิดเอามากๆ ก็อีตอนที่เธอเอาแต่ทำหน้ามุ่ยนี่แหละ
“ไปไหนแล้ววะ”
เขาหยุดยืนกลางโถงบ้าน ขมวดคิ้วแน่น เอาใจยากชะมัดเมื่อกี้ยังพูดอยู่ดีๆอยู่เลย จู่ๆก็เลือกจะไม่พูดอะไรเลยซะงั้น
ปัง!!
เสียงประตูดังขึ้นจากชั้นบน คีรินเงยหน้าขึ้นทันทีก่อนจะก้าวยาวๆตามเสียงนั้นไป
ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เสียงดังปึงก็ดังขึ้นจากห้องน
