ครึด…ครึด…
เสียงโทรศัพท์ของอะตอมสั่นขึ้น ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังตื่นเต้นถึงขีดสุด เหมือนฟ้าส่งความช่วยเหลือมาให้ในวินาทีสุดท้าย เธอไม่รอช้า รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที เมื่อเห็นชื่อแม่ปรากฏบนหน้าจอ
“ฮะโหลค่ะแม่”
“อะตอมลูก ถึงไหนกันแล้ว”
เสียงของดวงฤดีดังขึ้นตามสาย
“ใกล้จะถึงแล้วค่ะแม่”
อะตอมพยายามทำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุด ทั้งที่ในความเป็นจริงลมหายใจของเธอยังไม่เป็นปกติเลย คำพูดสั้นเทาด้วยความตื่นกลัวอย่างปิดไม่มิด
ในขณะที่คนตัวโตตรงหน้ายังไม่ยอมขยับออกไปไหน เขายังคงมองเธอนิ่งอยู่ใกล้ แต่ก็ยังโชคดีที่แม่ของเธอโทรเข้ามาพอดี ไม่อย่างนั้นเธอไม่กล้าคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“โอเค รีบมาล่ะ”
“เอ่อ…ค่ะแม่ หนูจะรีบไปเดี่ยวนี้ค่ะ”
อะตอมรีบตอบก่อนที่สายจะถูกตัดไปในไม่กี่วินาทีถัดมา โทรศัพท์ในมือเธอเงียบลง แต่หัวใจกลับยังเต้นแรงไม่หยุด
เธอเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึก
“รีบไ
