“แบบนี้ยิ่งทะเลาะกันยิ่งดีเลยน่ะสิคะ จะได้อุ้มหลานกันไวๆ”
คุณหญิงดวงฤดีเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น เธอหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ
“ดิฉันเองก็อยากอุ้มหลานเหมือนกันค่ะ”
สายตาของเธอทอดมองไปที่ลูกสาว อะตอมที่นั่งอยู่ข้างคุณหญิงพรประภา หน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
“แต่แม่คะ หนูยังเรียนอยู่นะคะ หนูยังไม่พร้อมจะมีหลานให้แม่อย่างที่แม่พูดหรอกค่ะ”
อะตอมรีบเอ่ยขึ้นทันที เสียงออกจะร้อนรนกว่าที่ตั้งใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“อีกอย่างถ้าหนูเรียนจบแล้ว หนูก็แพลนจะเรียนต่อด้วยค่ะ”
คำพูดนั้นไม่ได้มีแค่เหตุผล แต่มันคือความพยายามอย่างที่สุดที่จะยื้อเวลา และหาทางพาตัวเองออกห่างจากผู้ชายที่นั่งนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“แม่ก็ยังไม่ได้หมายถึงตอนนี้สักหน่อย แม่เองก็รอให้ลูกเรียนจบก่อนนั่นแหละ”
คุณหญิงดวงฤดีตอบกลับอย่างใจเย็น เธอยิ้มให้ลูกสาวอย่างอ่อนโยน
พูดจบสายตาของคุณหญิงดวงฤดีก็เ
