เช้าวันต่อมา
บรรยากาศในรถเงียบงัน อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อะตอมนั่งกอดอกอยู่เบาะข้างคนขับ สายตามองออกไปนอกกระจกอย่างเลื่อนลอย ใบหน้าซีดเผือดและเต็มไปด้วยความกังวล พอเห็นป้ายร้านขายยาเธอก็รีบเอ่ยขึ้น
“จอดตรงนั้นให้หนูด้วยค่ะ”
คีรินหันมามองเพียงแวบเดียว ก่อนจะถามเสียงเรียบ
“จอดทำไม”
“จอดเถอะค่ะ”
น้ำเสียงเธอหนักแน่นกว่าที่เป็น เหมือนพยายามรวบรวมความกล้า
“อืม”
เขาตอบสั้นๆแล้วเหยียบเบรกรถจอดนิ่งสนิทข้างทาง อะตอมไม่รอช้ารีบเปิดประตูลงจากรถทันที ร่างบางเดินตรงไปยังร้านขายยาที่อยู่ไม่ไกลนัก
คีรินเอนหลังพิงเบาะ มองตามแผ่นหลังเล็กๆนั้นผ่านกระจกหน้า ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ
“หึ… รู้จักหายากินเองด้วย”
เขาพึมพำกับตัวเอง สายตาคมยังไม่ละไปจากประตูร้านที่เธอเดินเข้าไป ไม่ต้องให้เธอพูดเขาก็พอจะเดาได้ว่า เธอไปทำอะไร
ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัว พร้อมกับความรู้สึกพึงพอใจก็ผรุดขึ้นมาด้วย
ดว
